ΥΠΑΡΧΩ Ή ...ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ; ΑΚΟΥΓΟΜΑΙ Ή ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΙΣ ΦΩΝΕΕΕΕΕΣ;

Ας μου πει κάποιος, παρακαλώ!Εσείς, με βλέπετε, με ακούτεεεεεεε;....


Θέλετε να μάθετε γιατί κάνω τέτοιες ερωτήσεις; Ακούστε και πείτε μου, μετά!


Πόσο πολύ τον αγάπησα, ποτέ δεν θα το μάθει! Γιατί αφέθηκα, παραδόθηκα, έγινα αδύναμη και ανίσχυρη, μπροστά στα δικά του θέλω ...Δεν ζητούσα,δεν ήθελα να ζητήσω...Δεν μου είχε ξανασυμβεί, ήμουν ανοχύρητη πόλη, απέναντι του...Τον παρατηρούσα, ήθελα περισσότερα και περισσότερα από εκείνον και τίποτα από μένα, μέχρι που ήρθε η στιγμή να μην ζω καθόλου για μένα, αλλά μέσα από εκείνον...Δεν ήλεγχα τον εαυτό μου, τις αντιδράσεις μου, τη συμπεριφορά μου...

Με ενοχλούσε όλο αυτό...Που θα φτάσω, πόσο ακόμα θα ξεπέσω, σκεφτόμουν; Ετσι θα ζήσω;
Τι πρέπει να κάνω; Πως θα το σταματήσω; Υπάρχει τρόπος; Ποιός; Πότε; Πόσο ...κάνει;
Τότε, κάποιος φίλος - ψυχολόγος, ο Γιώργος Πιντέρης,να είναι καλά ο άνθρωπος, με συμβούλευσε σοφά: " Αντιγόνη, το σαλάμι τρώγεται φέτα - φέτα ...μην το παλεύεις, ότι είναι να γίνει, θα γίνει από μόνο του, σιγά - σιγά. Πόσο ...σαλάμι, μπορείς να φας;"

Ετσι και έγινε! Κάποια στιγμή πήρα τα επάνω μου και αρχισα ν αντέχω να μην είμαι η σκιά του, ή στην σκιά του. Να πονάω λιγότερα στα λάθη του...Να μάθω να ζητάω, - όχι και πολλά - να αρχίσω να αγαπάω και μένα και να μην επιτρέπω να εισβάλλουν απρόσκλητοι στη ζωή μου, να παίζω παιχνίδια με όρους...να με οριοθετώ,να βάζω δικούς μου κανόνες, να θέλω και να προστατεύω την ησυχία μου...

Φαινομενικά, δεν φαίνεται να την έχω (την ησυχία ) αλλά, ουσιαστικά,την έχω!
Γιατί αν με πειράξουν, με στενοχωρήσουν, καήκανε! Μαύρο φίδι που τους έφαγε...Θα ξεχάσω εγώ, τι πέρασα; Ακούστε κάτι από τα συνηθισμένα περιστατικά της ερωτικής μου ζωής. Συνηθισμένο σχετικά, ως προς την απιστία, όχι όμως και τόοοοσο απλό, ως προς τα επακόλουθα: Εξηγώ εκτενέστερα:

Είναι Σαββατοκύριακο, είμαι μαζί του, στο εξοχικό του, κι εκεί που είμαι μέσα στη τρέλα της νιότης και του έρωτα, χτυπάει το κουδούνι! Ανοίγω και βλέπω την πρώην του, κλαμένη, συντετριμμένη...να μου εξομολογείται ότι μάλλον είναι έγκυος, από τον δικό μου(;) αγαπημένο!... Να, μια μέρα που μαλώσαμε , πήγε και την βρήκε, έγινε ο χαμός και η ...σύλληψη;! Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν κομπρεσέρ, καταλαβαίνω οτι θα λιποθυμήσω, κοιτάζω σαν χαζή, μία τον έναν και μία την άλλη - μήπως μου κάνουν πλάκα; - όταν συνειδητοποιώ τι γίνεται, φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μου.... Οχι, δεν μου έκαναν καμία πλάκα! Ήταν αλήθεια!

Εκείνος, στη θέα της πρώην, άρχισε να χτυπιέται σαν χταπόδι, της φώναζε να φύγει και άλλα διάφορα...Ηξερε, ότι και εγώ θα τον χόρευα στο ταψί και είχε αρχίσει την σχετική ...προθέρμανση! Με κοιτούσε με γουρλωμένα μάτια, ικετευτικά, να τον συγχωρήσω, με παρακαλούσε, έκλαιγε, προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι ήταν το ποτό, η κακιά στιγμή, η απόγνωση απο τον προηγούμενο τσακωμό μας, δηλαδή φταίω κιόλας;...

Με την κοπέλα, γίναμε φίλες! Εγώ κι αυτός, εχθροί! Οχι όμως για πολύ...
Δεν άντεχα μακριά του, πονούσα και γι αυτά που περνούσα και γι όσα δεν θα περνούσα μαζί του, όταν πιά, εκείνος δεν θα ήταν ...κοντά μου! Η απόλυτη δυστυχία και μαζί του και χώρια του!!! Αβυσσος, η ψυχή της γυναίκας, το λέει και το τραγούδι, η δική δε, ακόμα μεγαλύτερη άααααααβυσσος!

Τι να αναπολήσω, φίλες μου, από τέτοιον έρωτα;
Το παραπάνω συμβάν, ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό, όσων αντιμετώπισα μαζί του...Αυτές δε οι 'σταγόνες', ήταν πολύ δηλητηριώδεις! Θανατηφόρες, θα έλεγα! Ακρως τοξικές!

Ετσι ...μεγάλωσα, "ωρίμασα" στο θέμα του έρωτα , της αγάπης, (εδώ πέφτουμε κάτω από τα γέλια ) κι ...έχασα παντελώς την εμπιστοσύνη μου, σε μένα και στους άντρες.
Εδώ, θέλω να καταγγείλω όλα τα βίπερ νόρα και τους συγγραφείς ρομαντικών μυθιστορημάτων που διάβασα και με ξεσήκωσαν στο να πιστεύω, ότι θα γίνω η ηρωίδα μιας αντίστοιχης ιστορίας! Ομως για μένα, κάπως έτσι, μέσω των προσωπικών μου βιωμάτων, χάθηκε το όνειρο ότι υπάρχει αληθινή , μοναδική αγάπη για Πάντα! Οπότε, σταμάτησα να την περιμένω, να την ψάχνω, άσε δε που την φοβόμουν σαν ...την γρίππη των χοίρων!Και βάλε...ένα ποτήρι βότκα να πιώ να ξεχάσω...

Δεν έμαθα ποτέ να αγαπάω σωστά, δεν συνάντησα κάτι μαγικό στη ζωή μου που να με πείσει πραγματικά ότι ...οι δύο έσσονται εις σάρκαν μίαν...
Παντρεύτηκα μεν, αλλά επειδή ήμουν ήδη πολλαπλώς φοβισμένη, οι προσπάθειες να κρατήσω τον γάμο μου, ήταν όσες κάνει ο μικροπωλητής της λαικής για να ξεπουλήσει και το τελευταίο του εμπόρευμα, το δίνει όσο όσο, για να μην ξεμείνει..

Σήμερα , τώρα που γράφω, μου γεννιέται μια σκέψη, μια ιδέα : Θέλω να στείλω γράμμα στον Υπουργό Παιδείας, γιατί δεν μας μαθαίνουν να είμαστε καλοί σύζυγοι, σύντροφοι, γονείς; Γιατί δεν μας μαθαίνουν να αγαπάμε τους εαυτούς μας και να μας ...προστατεύουμε από τις κακοτοπιές; Εμείς οι ίδιοι, πάνω απ όλα, χρειαζόμαστε να εκπαιδευτούμε στην έκφραση και στη συμπεριφορά της αγάπης!

Μην μου πείτε οι γονείς σου, τι έκαναν; Δεν σου έμαθαν; Θα απαντήσω ευθέως και ειλικρινώς, πως ο ένας ...κάτι μου λεγε, αλλά, άλλα ...έκανε και η άλλη, ότι έλεγε, το έκανε! Δεν ενδιαφερόταν η μαμά μου για αγάπες, ένα παιδί της κατοχής ήταν!...

Το θέμα της αγάπης μπορεί να το διαχειρίστηκε και ο Κύριος, αλλά πολύ θεωρητικός και συντηρητικός είναι σε πολλά και δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε.Βγαίνουμε σχεδόν πάντα εκτός δρόμου! Τουλάχιστον, εγώ! Θα ήθελα κάτι πιο σύγχρονο σε θεωρία, που να κουμπώνει με το ...σήμερα, τη ζωή μας και τις ανάγκες μας.
Με ακούς, Κύριε μου;

Αν, λέω αν, μας το μάθαιναν, μήπως θα ήμασταν όλοι πιο ευτυχισμένοι; 'Οσοι δε, είναι κακοί,πονηροί,εγωιστές,άπιστοι, αλαζόνες, προτείνω να μπαίνουν ...φυλακή ή αναμορφωτήριο, για να αναπροσαρμόσουν τις ιδέες τους! Ισόβια, παρακαλώ...

Γιατί- αφήστε τι λέμε εμείς οι γυναίκες - πως είμαστε δυνατές, αντέχουμε και κουραφέξαλα! Γιατί πρέπει για να κερδίσουμε μια θέση στον παράδεισο, να περνάμε από την ...κόλαση; Γιατί για όλα, πρέπει να πληρώνουμε τίμημα; Έτσι γίνεται στη φύση; Δεν νομίζω! Επειδή, είμαστε δυνατές και αντέχουμε στον συναισθηματικό πόνο, όλη την ώρα πρέπει να δοκιμαζόμαστε; Για να λένε οι άντρες μας και τα παιδιά μας - στα βαθιά τους γεράματα - η μάνα μου ήταν πολύ καλή, δεν ξέρεις πόσα υπέφερε η καημένη;...

Ααα,εγώ, δεν συμμετέχω! Παραιτούμαι από αυτήν την ομάδα! Βρείτε άλλη στη θέση μου!
Αν την βρείτε! Που δεν θα την βρείτε! Ξυπνάνε οι γυναίκες, ευτυχώς...

Ποιός σας είπε,( στους άντρες αναφέρομαι και πάλι ) ότι οι γυναίκες δεν δικαιούνται ισότιμης μεταχείρισης μαζί σας ; Ποιός είπε, ότι καλή γυναίκα είναι αυτή που υποφέρει πολύ, συνειδητά; Πως τα πράγματα στη ζωή μας αξίζουν μόνο, αν κάποιοι-ες θυσιαστούν μέχρι τελικής πτώσης; Θέλετε να αγαπάτε ψυχικά κουρέλια για να νιώθετε μετά, ότι κάνατε ...καλό;


Να ρωτήσω κάτι, αφελώς; Εσείς, οι ...άντρες, από γυναίκες δεν 'βγήκατε';
Τόσο εύκολα ξεχνάτε; Τι ευεργητική που είναι καμιά φορά η ...αμνησία!
Αυτά τα ζωηρά, χαριτωμένα χεράκια που σας αγγίζουν και λιώνετε κυριολεκτικά,των ...θυγατέρων σας δεν είναι; Είναι, είναι...
Δεν αποδίδουμε λίγο ...τα του Καίσαρος τω Καίσαρι...μπας και ερθουμε στα ίσια μας;

Δεν μου αρέσει ο πόνος μου να είναι βουβός και ο άλλος να κάνει τον τυφλό και τον μουγγό... στη θλίψη μου! Θέλω να νιώθω ότι υπάρχω, ότι κάποιος θα προσπαθεί να είμαι καλά, θα με φροντίζει, θα με νοιάζεται, δεν θα με πληγώνει προκειμένου να κάνει το δικό του...'Αλλωστε και ο Θεός είπε: ..." Κάνετε τα πάντα για τον εαυτό σας, ΑΡΚΕΙ, να μην πειράζετε τους γύρω σας ..." πως κάποιοι το παρερμήνευσαν, δεν κατάλαβα;!Είναι σαφές!

Φτάνοντας λοιπόν στο σήμερα, ώρες - ώρες αναρωτιέμαι: Ρε λες, να μην υπάρχω και το είδα στο όνειρο μου; Αφού έτσι μου φέρονται, άρα ...έτσι θα είναι !
Δεν υπάρχω...Σας μιλάω από το υπερπέραν...Είμαι μιά φαντασίωση, μια οπτασία, ένα όνειρο ή ένας εφιάλτης;


σημείωση:

ΕΠΕΙΔΗ ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΗΡΘΕ,ΕΤΣΙ ΕΚΑΝΑ: ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΕΓΡΑΨΑ...ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΣΚΟΠΕΣ, ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ...ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ Ή ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ! ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ...Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΠΟΝΑΕΙ OTAN ΛΕΓΕΤΑΙ, ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΖΕΙ, ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ, ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η...ΑΛΗΘΕΙΑ! Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΛΕΝΕ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ...ΨΕΥΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ: ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΔΕΧΘΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ...ΠΟΝΑΕΙ! ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΑ ΜΕ ΠΟΝΟ ΨΥΧΗΣ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ...ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΑ...
ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ, ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ;

‘’Μια απογευματινή διαδρομή με το 14 της Τούμπας από το κέντρο’’

‘’Μια απογευματινή διαδρομή με το 14 της Τούμπας από το κέντρο’’

Ώρα αιχμής 7 το απόγευμα ημέρα Πέμπτη, ανοιχτή η αγορά κι όλα τα μαγαζιά της Θες/νίκης, ο κόσμος ξεχύνεται στους δρόμους, είτε για δουλειές, είτε για ψώνια, είτε απλά για μια βόλτα. Η Εγνατία έξω από τα πανεπιστήμια γεμάτη φοιτητές από όλη τη χώρα και πιθανόν το εξωτερικό. Άλλοι από αυτούς πηγαίνουν ή γυρνάνε από τα μαθήματα τους, τρώνε κάτι στα γρήγορα, πίνουν κανένα καφεδάκι στη Καμάρα, στη Μελενίκου ή στην Αγγελάκη κι άλλοι περιμένουν στις στάσεις. Πολλοί από αυτούς κρατάνε σημειώσεις και βιβλία στα χέρια τους, κάποιοι κουβαλάνε σακίδια στις πλάτες ή τσάντες στα χέρια τους. Παρέες αγοριών και κοριτσιών γεμίζουν τα δρομάκια από γέλια και πειράγματα, δείχνουν ξέγνοιαστοι κι άλλοτε προβληματισμένοι, σχεδιάζουν από μια βόλτα, μια εξόρμηση έως το τι θα κάνουν όταν πάρουν το πτυχίο τους… Απορροφημένοι από όσα τους απασχολούν γύρω από τις σχολές τους κι όχι μόνο(!!!!), δίνουν νεανική, φρέσκια και ζωηρή νότα ζωής στη πόλη αυτή!
Ανάμεσα στη νεολαία κι όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι ζουν και εργάζονται καθημερινά για το βιός τους, οι ντόπιοι θαμώνες της Σαλονίκης… Από την μια άνθρωποι έξω από τις βιτρίνες χαζεύουν τα προϊόντα και τις τιμές τους, δείχνοντας δειλά τη πρόθεση να κάνουν κάτι περισσότερο. Από την άλλη οι καταστηματάρχες κοιτούν εναγωνίως την πελατεία τους, που σε παλιότερους καιρούς ήταν πιο ενεργή και προσοδοφόρα. Τα φαγάδικα σφύζουν από κόσμο που θέλει να γευτεί στιγμές απόλαυσης και ταυτόχρονα να δαμάσει την πείνα της ώρα (οποιαδήποτε ώρας η Θεσσαλονίκη δεν αφήνει κανένα ούτε πεινασμένο ούτε παραπονεμένο…)
Όλοι τρέχουν, πηγαίνω-έρχονται και αγωνιούν να φτάσουν κάπου και να κάνουν κάτι, δείχνουν τόσο απασχολημένοι, νευρικοί κάποιοι και περισσότεροι είναι βιαστικοί. Αρκετοί καπνίζουν (εθνικό φαινόμενο που κρατάμε και πρωτιές), πολλοί μιλάνε στα κινητά τηλέφωνα μα όλοι στο σύνολο τους κουβαλάνε ο καθένας τη δική του έγνοια, το δικό του προβληματισμό και σκοπό. Μόνο κάτι παππούδια σε πιο ήπιους και αργούς ρυθμούς κινούνται, αυτοί τώρα πια δεν έχουν να βιαστούν για πολλά. Απολαμβάνουν το καφέ τους, κάνουν και καμιά βολτίτσα και χαζεύουν όλους τους άλλους, πολυάσχολα μελίσσια μοιάζουν οι πόλεις στα μάτια τους.
Παντού αυτοκίνητα παρκαρισμένα στα πεζοδρόμια και στους δρόμους, δυστυχώς όπου βρούνε οι οδηγοί τους δημιουργώντας συχνά πολλά προβλήματα. Δεν λείπουν και τα μηχανάκια μες τη πόλη, είναι πιο βολικά για αυτούς που τα έχουν κι έτσι βρίσκουν και τρυπώνουν παντού λόγω του μεγέθους τους. Λίγο πριν το λεωφορείο φτάσει στη στάση Αγία Βαρβάρα ένας περιπλανώμενος μουσικός εναποθέτει στο βωμό της σύγχρονης πόλης ρομαντικές μουσικές μελωδίες του χθες. Παίζει με το κόκκινο ακορντεόν κοιτώντας τους οδηγούς και σταματά που και που για να πάρει κανένα φιλοδώρημα. Τίποτα σ’αυτές τις μέρες , παρατηρεί κανείς, δεν προσφέρεται ανιδιοτελώς και εκτός κόστου, ακόμη και ο άστεγος μουσικόφιλος ζητιάνος ελπίζει και περιμένει.
Ποτέ δεν κοιμάται αυτή η πόλη, ακόμη και όταν ο ρυθμός πέφτει για λίγο εκεί κάπου ανάμεσα στα μεσάνυχτα και στα χαράματα, αυτή απλά χαμηλώνει την ένταση της στο low και ποτέ στο stop! Τη νύχτα βάζει τα fantasy, με τα φώτα να τη στολίζουν και τους νυχτερινούς θαμώνες της παίρνει μια αλλιώτικη, διαφορετική μορφή, μαγεύει τα νυχτοπούλια και τους μερακλήδες της η νύφη του Θερμαϊκού…
Μια πόλη με χίλια πρόσωπα αντικρίζει κανείς, όταν έτσι απλά την χαζεύει μέσα από ένα παράθυρο λεωφορείου σε μια 20’ διαδρομή. Πιθανόν οι φασαρίες, η κίνηση και η πολυκοσμία να είναι δυσάρεστες σε πολλούς. Υπάρχουν όμως άλλοι όπως κι εγώ που λατρεύουμε τα αρώματα, τις γεύσεις και τη ζωή στη συμπρωτεύουσα. Είναι μια πόλη που θα πιείς το καφέ σου, θα φας το γλυκό σου, θα κάνεις τη βόλτα σου στη παραλία ή στα κάστρα και την ίδια στιγμή θα αναμειχθείς με το χτες, το σήμερα και θα ονειρευτείς το αύριο σε όποια γωνιά της πόλης είσαι..
Για τον καθένα η πόλη του είναι η πιο ωραία από όλες κι αυτή είναι η γνήσια, αθώα και αληθινή αγάπη που πρέπει να’χει για το τόπο του, κατά τη ταπεινή μου γνώμη. Δεν θέλω λοιπόν να μπω στο τρυπάκι του να συγκρίνω και να διαλέξω. Για το μόνο που χαίρομαι είναι πως αγαπώ το μέρος όπου ζω έτσι ακριβώς όπως είναι με τις αδυναμίες αλλά και της ομορφιές του…..!
Είναι ώρα να κατέβω στη στάση Βαρνάβα πάνω στη Λαμπράκη. Τελειώνω την μικρή μου αφήγηση κάπου εδώ, χαιρετώ τους Τουμπιώτες και εύχομαι κι άλλοι σαν και εμένα να δουν το τόπο τους πιο ρομαντικά, το έχουμε ανάγκη να ανακαλύπτουμε τις πραγματικές ομορφιές της πόλης μας…

ΟΛΟ ΧΩΡΙΖΩ ΚΑΙ ΟΛΟ ΓΥΡΙΖΩ...!

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΑΛΛΙΩΣ ΑΛΛΑ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΟ …ΒΡΗΚΑΝ, ΑΥΤΟ … ΠΗΡΑΝ!

Ποιούς εννοώ;… Τους γονείς μου, τον Θεό και το σύμπαν!

Καλά, όλοι οι άνθρωποι – μα έτσι, μα αλλιώς – βρίσκουν κάποια άκρη στη ζωή τους. Εγώ, πως γίνεται να βολοδέρνω από δω κι από κει, χωρίς να ξεκαθαρίζω τι είναι και ποιός, ο στόχος της ζωής μου; Τι θέλω ; Τι μου λείπει; Τι θα με έκανε να είμαι ευτυχισμένη; Η συντροφικότητα, η δημιουργία, η αφθονία, η δημιουργία νέας οικογένειας; η ευημερία;
Ή μήπως όλα μαζί;

Δόξα τω Θεώ, σε πολλά από τα παραπάνω, τα πάω καλά,
μπορώ και καλύτερα, αλλά το μεγάλο μου κενό, είναι στις …πολύ προσωπικές σχέσεις!

Πως θα καλύψω, ή θα βοηθήσω να αναπληρωθεί το συναισθηματικό …κενό μου; Τι πρέπει να αλλάξω για να αλλάξουν κι οι καταστάσεις σ αυτόν τον πολύπαθο τομέα των σχέσεων, που η αποτυχία, γράφεται με κατάμαυρα bold γράμματα; Θα κατασταλάξω σε κάποιον, εφ όρου ζωής; Πότε; Πως; Με ποιόν; Ή θα γίνομαι γραφική, ανανεώνοντας τα γνωστά…προηγούμενα …love stories;

Εκεί που λέω, εγώ, μ αυτόν τελείωσα, να σου πάλι στα πόδια μου…ο παλιός , ο πρώην ή από τους πρώην… Είτε γιατί το επιβάλουν οι κοινωνικές συνθήκες, είτε γιατί έτυχε, είτε γιατί μου τηλεφώνησε - να μάθει τι κάνω - , είτε γιατί συναντηθήκαμε τυχαία στο δρόμο, είτε γιατί νιώθαμε μοναξιά… είτε, γιατί μάλλον, …ήθελα να ήθελε ....και το προκάλεσα;!!!

Εγώ, όμως, έχω προχωρήσει τη ζωή μου, μπροστά!
Κάνω τα τελευταία χρόνια διάφορα εποικοδομητικά μαθήματα και σεμινάρια, όπως …μαθήματα καθιστικής αστρολογίας, …αστρολογία του πεζοδρομίου και του καναπέ, …φιλολογία περί της αστρολογίας, μέχρι …μέθοδο Silva , …διαλογισμό , …σεμινάρια εσωτερικής ενδυνάμωσης καθώς και διάφορες συνεδρίες σε διάσημους ψυχαναλυτές!

Ξέρετε που καταλήγω; ότι …τζάμπα την παλεύω την αλλαγή! Δεν μπορώ να αλλάξω! Ούτε εγώ , ούτε εκείνοι! Ούτε κανείς ! Δεν γίνεται ν αλλάξω τα θέλω μου, τις όποιες ροπές μου, τις δομικές μου πεποιθήσεις, σωστές ή λάθος. Να σας πω γιατί;
Γιατί επιλέγω κι εγώ και εσείς μάλλον, αυτό που νιώθουμε πως είναι πιο οικείο σε μας, αυτό που νιώθουμε ως πιο ασφαλές, το γνωστό σε μας. Τι είναι δε, πιο γνωστό σε μένα, από …εμένα;
Τι είναι πιο γνωστό σε σένα, από… εσένα;

Επιλέγω εκείνον που μοιάζει εμένα, δηλαδή, τον …‘καθρέφτη ‘ μου και εσύ, αντίστοιχα, αυτόν που μοιάζει εσένα ! Αυτός είναι, πρακτικά, ο τρόπος που κάποιος μας κάνει …‘κλικ’! Είτε πρόκειται για σύντροφο, φίλο ή συνεργάτη. Ας κάνουμε ένα απλό , απλούστατο πείραμα…
Κάνε μια απλή ερώτηση στον εαυτό σου, ποιά είναι τα δύο ή τρία κύρια χαρακτηριστικά , που σε τράβηξαν την πρώτη φορά σε κάποιον ή κάποια;….Θα ανακαλύψεις, ότι είναι ίδια με …δικά σου χαρακτηριστικά! Ο άλλος, είναι ο καθρέφτης σου!

Άντε, αν αυτός είναι καλός…
Όταν , δεν είναι, τότε τι κάνουμε; Εδώ, σε θέλω…Εδώ σας θέλω! Τα βάζουμε με τον εαυτό μας ή όχι; Εύκολο είναι να κατηγορούμε τους άλλους, αλλά, τον εαυτό μας; Αυτό είναι από…λίγο, έως πολύ …δύσκολο.

Προσωπικά, όταν θέλω να ξεσπάσω για όσα …μου κάνει , θυμώνω λίγο με τον εαυτό μου , αλλά με εκείνον , γίνομαι έξαλλη… Γενικά, ξεσπάω έντονα – μα μέσα μου ξέρω, πως δυστυχώς αυτός, μου θυμίζει … εμένα! Σσσσ, μην μας ακούσει κανείς…Γιατί και οι τοίχοι έχουν αυτιά!...

Μαλώνω, μαλώνω, μαλώνω. Πάντα θα βρω μια... ευκαιρία!
Θα την αρπάξω στον… αέρα! Εννοείται, πως η αιτία θα είναι διαφορετική από την πραγματική….Όχι παίζουμε!

Το forte μου στο μάλωμα είναι με τους συντρόφους μου! Πανηγυρικό ! Με τους πρώην, με τους νυν, με τους εν δυνάμει…δεν κάνω επιλογή. Αρκεί να είναι από αυτή την μεγάλη ‘ομάδα’. Πως λέμε ΠΑΟΚ , ΑΡΗΣ , ΗΡΑΚΛΗΣ;
Ενδιαφέρεστε, να μάθετε τι γίνεται; « Το έλα να δεις!»….

Εκεί που είμαι αποφασισμένη, ότι τόση βλακεία δεν χωράει σε μια σχέση και τους διώχνω 'για πάντα(!)', με θεαματικό τρόπο , εκεί , μετά από κάποιο καιρό, ξεχνιέμαι και τους ξαναδέχομαι πίσω… γιατί, μμ τους θέλω στη ζωή μου, …τους ξέρω, έεε, δεν είναι αρκετά χαριτωμένοι, οι κατεργάρηδες; Έ μαμά;….. Έ κολλητές;
Σαν την συνήθεια …δεν έχει! Ούτε σαν την βλακεία έχει! Νομίζω, θα πάω για πρωτάθλημα…

Κάπως έτσι, χάνω χρόνο , χρήμα σε σεμινάρια , κομμωτές και αισθητικούς, ενώ επαναλαμβάνω τα ίδια , ακριβώς, λάθη! Μυαλό δεν βάζω!

Είπαμε, δεν είναι η υπογράφουσα κάτι το… ιδεώδες,
αλλά, αναρωτιέμαι, οι γονείς μου, από ποια λαϊκή ψώνιζαν ,
όταν με διάλεγαν; Να υποθέσω ότι, ήμουν ‘παιδί όλο προσφορά’, ή απλά , ‘παιδί…σε προσφορά’;
Μόνο, αν είμαι το τελευταίο, εξηγείτε γιατί δεν με έδωσαν …πίσω! Δεν είχαν …κάρτα αλλαγής ; Αμάν ούτε και οι πρώην έχουν! Συμφορά μου ! Η ζωή είναι δίκαια…Αλλοίμονο μου!

Δεν ξέρω σε ποιο σύμπαν ανήκετε εσείς, πάντως , το δικό μου, μου κάνει πλάκα…Τι και αν το παρακαλάω να με βοηθήσει, τι και αν το ικετεύω να με οδηγήσει, εκείνο ανακυκλώνει τα ίδια…Ε, αυτά τα χόρτασα, μπούκωσα, πώς να το πω;
Δεν έχει κάτι καλύτερο ο…μπαξές;
Τι λαϊκή είναι αυτή που δεν έχει κάτι πιο …φρέσκο;
Να το πληρώσω ρε αδερφέ, μάζεψα όλη τη σκαρταδούρα γύρω μου, δίπλα μου, δεν αντέχω άλλο. Να καταλάβω, όμως , τη διαφορά από το προϊόν α’ επιλογής …από αυτό του stock!

Είμαι αποφασισμένη για το παρόν μου. Παίρνω ριζοσπαστικές αποφάσεις, θα αλλάξω αυτά που μπορώ να αλλάξω και δεν θα πειράξω αυτά, που δεν μπορώ ν αλλάξω!

Αρχίζω να ενεργώ από σήμερα…Θα αλλάξω την διακόσμηση, στον τοίχο! Θα βγάλω τον καθρέφτη που είναι στο χολ , θα τον πετάξω και θ αγοράσω καινούργιο…Αυτόν, που θα με δείχνει λεπτότερη, ομορφότερη. Υπάρχουν τέτοιοι καθρέφτες, μην σας φαίνεται περίεργο…Έτσι θα βρω, επιτέλους, αυτό που μου ταιριάζει, με τις νέες συνθήκες και τα νέα δεδομένα . Άλλη λύση δεν βλέπω…Υπάρχει όμως και η φαντασία ! Να της βάλω εμπρός; Ναι, ταυτόχρονα, θα αρχίσω να φαντάζομαι, πώς θα ήθελα να είμαι. Άρα, θα δω ΚΑΙ με ποιόν θα ταίριαζε να είμαι. Λες, έτσι να βρω , αλήθεια ,το αρσενικό μου… δίδυμο;
Κάτι ,λέει, αυτή ή ιστορία…Καλή, μου ακούγεται.

Από σήμερα : πετάω τα παλιά, αγοράζω καινούργια, φαντάζομαι τα …καλύτερα! Περιμένω…Δεν βιάζομαι. Έχει πλάκα, όλο αυτό…Άλλωστε και χωρίς καθρέφτη , από δω και πέρα , μάλλον καλύτερα θα νιώθω… Μπορεί στη θέση του να βάλω μια βιβλιοθήκη, έναν ωραίο πίνακα ή και κάτι ωραίες φωτογραφίες της κόρης μου.

Α ρε πατέρα , γιατί δεν έβαλες τα δυνατά σου όταν με γονιμοποιούσες; Κι εσύ το μυαλό σου στο σεξ το είχες; Δεν ένιωσες μια δόνηση , ένα κάτι, όταν γεννιόμουν; Εγώ το κοριτσάκι σου; δεν φρόντισες όσο θα έπρεπε το DNA μου!
Μου έδωσες …ότι να ναι! Που σ εμένα ; το παιδί σου, την κορούλα σου; Το καμάρι σου; Τι να σου πω και σένα, όλοι οι άνδρες - ίδιοι είστε - σε ορισμένα θέματα.
Κάνει κι η ζωή κύκλους και εγώ ακόμα ψάχνω να βρω αυτό που μου ταιριάζει , δηλαδή το όμοιο μου. Αλλά δες, όταν το βλέπω απέναντι μου, δεν μου αρέσει, ρε πατέρα! Με πιάνει μια ζάλη , τώρα που το σκέφτομαι…Τέτοια κατάντια!

Θα κάνω υπομονή και όλα τα παραπάνω - που υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Θα αρχίσω να φαντάζομαι, πως έγραψα best seller , γίνεται πανικός με το βιβλίο μου, οι πωλήσεις συνεχώς ανεβαίνουν, θέλουν να μου κάνουν συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας για τα επόμενα πέντε χρόνια, θέλει ο εκδότης να με συναντήσει προσωπικά, γιατί πιστεύει πολύ σε μένα…
Μα για να συμφωνήσουμε - ενώ έχουμε μιλήσει πολλές φορές στο τηλέφωνο για διάφορα πράγματα - θα πρέπει να γνωριστούμε από κοντά! Έχει κάτι να μου δώσει ο ίδιος, μόνο για μένα. Κάτι σαν … έκπληξη!
Μετά από πολλές αλλαγές της περιβόητης συνάντησης , κλείνουμε τελικό ραντεβού στη Ρώμη – όπου από σύμπτωση – θα ήμασταν και οι δύο, για να τα πούμε από κοντά.

Το παράδοξο της ιστορίας είναι, ότι την ημέρα του ραντεβού , βρίσκομαι μπροστά στο lobby του ξενοδοχείου κι εκεί συναντώ τον Ιταλό …Απόλλωνα, Άδωνη, - δεν ξέρω τι όνομα να του δώσω, μήπως Roberto, ή Antonio; Περνάει αδιάφορα από μπροστά μου, σκοντάφτει το πόδι του στο ….πόδι μου, …πάει να πέσει… ψιλό στραμπουλάει το πόδι του, το ύφος όμως παραμένει αγέρωχο, φαίνεται πολύ ευγενικός και γλυκός, μου …χαμογέλασε; Ζητώ αμήχανα, συγνώμη που δεν τον πρόσεξα, αλλά, ταυτόχρονα, μου έρχεται να τσιρίξω: Υπάρχουν τόσο ωραίοι άνδρες ακόμη; Ποιος σε έστειλε, εσένα , στον δρόμο μου; Ξεχνώ και ραντεβού και όλα. Στην ερώτηση που μου κάνει ο άγνωστος κύριος, απαντώ αυτόματα: Ναι! Τι με ρώτησε; Αν θέλω καφέ ή τσάι, αν …έτσι κάνω πάντα;
Αν θέλω να πιώ ένα, δύο, τρία …δεκατρία ποτά μαζί του;
Αν θέλω να …κοιμηθώ μαζί του ( ! ) ή …; Δεν θυμάμαι!

Παρ όλα αυτά , η δική μου απάντηση ήταν …ναι! Σε τι, όμως;
Από το ύφος μου , καταλαβαίνει ότι δεν έχω πολύ καταλάβει τι γίνεται, μου χαμογελάει γλυκά και με ξαναρωτάει; > Γνωριζόμαστε από κάπου; ( Ούτε ραντεβού , ούτε φλερτ, ούτε συντροφιά, ούτε …σύζυγο, ούτε τίποτα δεν ήθελε ο άνθρωπος ! )…

Κοιτάζω το ρολόι μου και ανακαλύπτω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω την όποια συζήτηση μαζί του, είναι η ώρα του περιβόητου ραντεβού με τον εκδότη μου! Πρέπει να προλάβω να πάρω κι ένα αντίγραφο της τελευταίας έκδοσης του βιβλίου μου, που έχω υπογράψει ιδιοχείρως, με μια μικρή υποσημείωση για τον ίδιο ! Ελπίζω, να του αρέσει σαν χειρονομία!

Έχει και ο ίδιος μου είπε τηλεφωνικά , μια έκπληξη για μένα!
Δεν ξέρω τι θα είναι, αλλά ελπίζω κάτι που να μου… αξίζει.

Αποχαιρετώ βιαστικά τον όμορφο άγνωστο και ανεβαίνω γρήγορα στο δωμάτιο. Παίρνω το βιβλίο και τρέχω να βρεθώ ξανά στην είσοδο του ξενοδοχείο για να υποδεχθώ τον εκδότη μου, τότε, ακούω να με καλούν από το lobby …Με περιμένει μια πολύ chic κυρία, με αρκετά σοφιστικέ στυλ , η οποία, μου συστήνεται ως η γραμματέας του κ. …… Με πολύ χάρη, μου προσφέρει εκ μέρους του εκδοτικού οίκου, μια υπέροχη ροζ ανθοδέσμη, με έναν μικρό φάκελο. Τον ανοίγω και βλέπω το όνομα μου, δίπλα σε ένα μεγάλο ποσό!! Είναι μια επιταγή ημέρας της Ιταλικής Τράπεζας, για μένα!!!

Θα κάψω την PRADA, την Lοuis Vuitton, την GUCCI… της Ρώμης, σκέφτομαι με ενθουσιασμό! Ακούω βαριά βήματα και αναδύεται στον χώρο ένα εξαιρετικό αντρικό άρωμα - από αυτά που μου αρέσουν να αγοράζω και για μένα! Πάω να σηκώσω το κεφάλι μου να δω αν είναι το ραντεβού μου – όπου η εν λόγω κυρία μου συστήνει επιτέλους τον εργοδότη της ! Είναι …ο εκδότης μου, o…όμορφος άγνωστος! Είναι κλωνοποιημένος ο …Clooney στο πιο ψηλό, με πλάτες πιο αντρουά, και μάλλον ο έξυπνος εκδότης του κόσμου !....

Καταλαβαίνω με τη μία, ότι εδώ πρόκειται για πεπρωμένο…Νιώθω την ίδια ‘χημική’ αντίδραση που διαπερνά εμένα, να διαπερνά τώρα κι αυτόν ! Κοιταζόμαστε έντονα στα μάτια , σταθερά ..θέλω να τα εξερευνήσω… οι παλμοί μου, γίνονται πολύ γρήγοροι. Η αδρεναλίνη είναι στα ύψη! Νιώθω…love at first sight και είμαι έτοιμη να λιποθυμήσω!
Είμαι σίγουρη ότι αυτός είναι… ο έρωτας της ζωής μου!
Ο παντοτινός…Ο μοιραίος!

Περιττό να συμπληρώσω, ότι ο καλός μου εκδότης , είχε και το κλασικό τετράγωνο σαγόνι, υπέροχη κορμοστασιά, εξαιρετική παρουσία, βαθιά μπλε μάτια, αλλά και ένα υπέροχο, σαγηνευτικό χαμόγελο…Οι φήμες έλεγαν ότι ήταν πολύ επιλεκτικός, αλλά και μονογαμικός …. Το είδα, το διαπίστωσα και εγώ από την προσμονή στα μάτια του… ήταν , σαν να μου έλεγε: « Που ήσουν τόσο καιρό ; σε έψαχνα στα …όνειρα μου!»….

Ένα βουητό ακούγεται από κάπου…
Ακούω στο βάθος μια τσιρίδα : Αντιγόνηηηηηη, ξύπναααααα!....

Eνα τραγούδι ακούγεται από μέσα μου ή… από το ραδιόφωνο; …δεν είμαι σίγουρη.
« …Στις δύσκολες στιγμές, δεν θα είσαι εδώ να μου μιλάς …θα κάνω υπερβολές….θα πίνω, θα μεθάω,….!!! »
χικ χικ!

ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ …, δεν είμαι το λιμάνι σου , αλλά είμαι στο … λιμάνι!

Τώρα, έγινα… καπετάνιος της δικής μου ζωής!
(Έμαθα να αγαπώ και μένα!)

Είχες από μικρός…άστρο. Δεν ήταν της Βηθλεέμ, ήταν της Θεσσαλονίκης, εδώ που μεγάλωσες και έζησες. Εδώ που σπούδασες και αντρώθηκες. Εδώ που μεγαλούργησες. Εδώ που πόνεσες, …με πόνεσες, …τους πόνεσες. Όλα εδώ. Σ αυτόν τον τόπο, που πάλεψες γι αυτόν, που σε φιλοξένησε…Αυτός ο τόπος που για να σε αναδείξει, έπρεπε πρώτα να σε διώξει…

Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια…Χωρίς κακή πρόθεση , σε τιμωρεί. Δεν συγχωρούνται τα λάθη στην φύση, καρδιά μου…Στην ζούγκλα, αν αφήσεις μόνο του το νεογνό σου, θα περάσει ένα άγριο θηρίο να το κατασπαράξει…Νόμιζες ότι η ζωή είναι διαφορετική, είμαστε πάμπολλοι εδώ και εσύ θα είσαι ο ξύπνιος της παρέας και θα γλυτώσεις, θα την… ξεγελάσεις, αλλά δεν είναι έτσι. Υπάρχουν ‘ μυστικοί κώδικες ‘ ή μυστική ‘ …αστυνομία’, που γνωρίζει, τι κάνει ο καθένας μας. Μια του ...‘κλέφτη’, δύο του κλέφτη, θα τιμωρηθείς. Έγινε κι αυτό. Πληγώθηκες. Τιμωρείσαι. Όμως , θα είναι για το καλό σου. Πίστεψε με.

Φέρθηκες επιπόλαια και αλαζονικά. Μέτρησες τις αξίες της ζωής με λάθος μέτρο…και άφησες τα σπουδαία, για τα μη σπουδαία…Έριξες φως στην ταράτσα και άφησες σκοτεινό το …παιδικό δωμάτιο! Ρίχτηκες στον αγώνα αλλά δεν θυμήθηκες να βάλεις αλεξίσφαιρο στο μέρος της καρδιάς. Να την προστατέψεις. Εκείνη αποφάσισε να αντιδράσει. Θέλει να της δώσεις σημασία. Σε πονάει , όμως.

Δεν χαίρομαι καθόλου, που δεν είσαι καλά. Απεναντίας λυπάμαι, λυπάμαι πολύ. Θέλω να σου συμπαρασταθώ αλλά ξέρω ότι είναι μάταιο. Είναι η στιγμή που πρέπει να δώσεις τον δικό σου προσωπικό αγώνα, να περάσεις μόνος, αυτήν την διαδικασία. Θα αγωνιστείς κι εσύ στην πιο σκληρή μάχη. Στην μάχη με τον εαυτό σου. Τι όπλα θα χρησιμοποιήσεις τώρα, καλέ μου; Τα συμβατικά; Θα πεθάνεις! Τα χημικά; Θα διαλυθείς!
Σε συμβουλεύω – από πείρα – να χρησιμοποιήσεις τα πιο πνευματικά , μήπως και σωθείς… Επιστράτευσε ότι έχεις κρύψει βαθιά μέσα σου: Την αγάπη για τον εαυτό σου , αυτήν που ξέχασες να επιστρατεύσεις στο διάβα της ζωής σου, νομίζοντας ότι είσαι υπεράνθρωπος…και αφοσιώθηκες σε πράγματα και καταστάσεις που αφορούσαν τους …πολλούς άλλους και όχι μόνο εσένα ή καλύτερα, κυρίως εσένα. Ξέρεις, σε όλα αυτά τα κηρύγματα περί ηθικής και ενάρετης ζωής, το κεφάλαιο « ΑΓΑΠΩ ΕΜΕΝΑ», το πέρασες στα ψιλά, ήταν όμως γραμμένο με κεφαλαία γράμματα, δεν τα είδες;…Έτσι επιπόλαια , δυστυχώς, φερόμαστε οι περισσότεροι.

Αυτό, το τόσο απλό μάθημα ζωής , το υποτιμούμε, γιατί νομίζουμε ότι η φιλοδοξία ή η ματαιοδοξία μας, πηγάζει από την πίστη και την αγάπη για τον εαυτό μας. Δεν δίνουμε στις λέξεις το σωστό νόημα…τι και αν είμαστε φιλόλογοι, νομικοί ή απλά καλοί μαθητές… Αυτό , αγάπη μου, λέγεται εγωισμός και αλαζονεία!

Αγαπώ εμένα σημαίνει, αναγνωρίζω τις πραγματικές μου ανάγκες – όχι τις επίπλαστες- χρειάζομαι φροντίδα στο σώμα και στη ψυχή μου και αυτό κάνω, δεν αφήνω κανέναν να με χειραγωγεί, να με εκμεταλλεύεται, να λεηλατεί πάνω μου… Δεν ξεπουλιέμαι για τα μικρά και τα ασήμαντα, αλλά για τα μεγάλα και σημαντικά. Ξέρεις τι καταλαβαίνω; Εσύ , εσύ που ξέρεις τόσα πολλά – που δεν χωράει το μυαλό ενός κοινού ανθρώπου – δεν ξέρεις τα βασικά! Ήταν το μάθημα που ήσουν …απών! Έλειπες…κρίμα σου έβαλαν απουσία. Δες τι έγινε!

Μπέρδεψες τις λέξεις και το νόημα τους. Ποιος, εσύ; Φαίνεται τόσο απίθανο, κέρδισες στα ακατόρθωτα κι έχασες στα βασικά, εσύ ο σούπερ επιστήμονας, ο καλλιτέχνης, ο σπουδαίος! Αυτός που θα έπρεπε να έχουμε σαν παράδειγμα προς μίμηση, γίνεται τώρα παράδειγμα προς αποφυγή!

Γιατί όλα όσα έχτισες, ήταν οικοδομήματα πάνω στην άμμο…Και τώρα φυσάει πολύ…Η θάλασσα έχει τεράστια κύματα και παρασέρνει ότι έχεις κάνει…Αλήθεια πολύ ωραίος ο πύργος που έφτιαξες…Τον έβγαλες και πολλές φωτογραφίες για να τον έχεις να τον δείχνεις…αλλά ή θάλασσα τον παρέσυρε…και χάθηκε.. Δεν υπάρχει πια. Τι μένει τώρα; Η ανάμνηση και οι φωτογραφίες! Ένας δυνατός πόνος σου έμεινε στην καρδιά, γιατί εσύ από μικρό παιδάκι ονειρευόσουν να κάνεις τον μεγαλύτερο πύργο που είχε χτιστεί πάνω στην άμμο!

Αγάπη μου καλή, μην κλαίς. Μετά την τρικυμία έρχεται …ξαστεριά. Μείνε εκεί και βλέπε τα γκρεμισμένα ερείπια, πόνεσε γι αυτά και αποχαιρέτησε τα… Πονάει , αγάπη μου, το ξέρω…Κλάψε πολύ, θρήνησε για τον χαμό, το αξίζει…Κράτησε τον πόνο στην καρδιά σου για να σου θυμίζει ότι ακόμα είναι ζωντανή , ότι την έχεις, είναι εκεί…χτυπάει για σένα! Κλαίει και εκείνη μαζί σου, δεν μπορούσε να σου μιλήσει και να σου πει πόσο… βλάκας ήσουν! Τώρα αρρώστησε μαζί σου… Τελικά όμως, αυτή θα είναι η συντροφιά σου και όχι…εγώ! Είναι πολύ καλή παρέα, δεν έχει πλάκα, χιούμορ, είναι πολύ σοβαρή. Αντιμετώπισε την , ως τέτοια. Μείνε μαζί της, μέσα στην…σιωπή της και στον βουβό πόνο, έχει να σου πει πολλά. Να σου μάθει. Να σε διδάξει αυτά που δεν άκουσες, αυτά που δεν είδες, αυτά που αδιαφόρησες.

Ξέρεις , τώρα σε λίγο, θα ξημερώσει. Ένας καινούργιος ήλιος θα βγει. Θα είναι πολύ ζεστή αυτή η μέρα…Εσύ , ξενυχτισμένος και κουρασμένος όπως θα είσαι, θα νιώσεις μια βαθιά λύτρωση. Τώρα ο ήλιος σε ζεσταίνει…Ζεσταίνει το κορμί σου, την καρδιά σου. Μαθαίνεις να αγαπάς. Μαθαίνεις να αγαπάς εσένα, εμένα, εκείνον , εκείνη, με έναν άλλο τρόπο. Νιώσε ευγνωμοσύνη για όσα συνέβησαν. Ειλικρινά, θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα… Μην τα προκαλείς. Ευχαρίστησε τον Θεό για το μικρό μάθημα που σου έδωσε, πριν σου δώσει το μεγαλύτερο… Σκύψε ταπεινά και ευχαρίστησε Τον. Τώρα μαθαίνεις σιγά σιγά, τι πάει να πει καρδιά! Δεν κάνουμε αστεία με την …καρδιά μας. Την ξευτελίζουμε συχνά, αλλά η ίδια είναι απίστευτα αξιοπρεπής. Δεν το περίμενες ότι είναι έτσι και πως θα σε βάλει στην θέση σου και …ΕΣΕΝΑ; Τώρα το έμαθες…

Πήγαινε εκεί στα συντρίμμια της ζωής σου και κάνε …το καθιερωμένο μνημόσυνο. Πόνεσε. Κλάψε. Λυπήσου. Πάρε όμως μια βαθιά ανάσα γιατί , τα παλικάρια στην μάχη φαίνονται. Και εσύ είσαι παλικάρι. Μην επιτρέψεις στο κύμα να σε παρασύρει… Εσύ είσαι στην ακτή, δεν έχεις λόγο…Πατάς γερά στο έδαφος…

Εγώ θα είμαι αγκυροβολημένη στο …λιμάνι. Κάποτε , μου έλεγες , πως είμαι το λιμάνι σου, θυμάσαι; Ε, ναι . Είμαι στο λιμάνι γιατί εγώ ήμουν στην ακτή ..χθες! Το είδα το έργο και δεν μου άρεσε. Δεν θέλω να το ξαναδώ. Αυτή η επανάληψη , δεν μου αρέσει. Αν θέλεις, όταν τελειώσεις με τις υποχρεώσεις σου , έλα να με βρεις και να τα πούμε. Ν ανταλλάξουμε απόψεις …Τι μάθαμε ο καθένας…Αν μάθαμε…

Φέρε και το δικό σου σκάφος εκεί. Εμένα μ αρέσει να δένω σε λιμάνια και όχι α ρόδω, θέλω την γαλήνη στην ζωή μου. Δεν μπορώ να σε συντροφεύσω στα κύματα, Είμαι απασχολημένη, όπως λένε στην τηλεφωνία όταν η γραμμή είναι κατειλημμένη, …the line is busy!

Θέλω να κάνω γυμναστική , θέλω να γράψω ένα γράμμα σε σένα, πόσο σ αγάπησα.

Καλή αντάμωση και αν μπορέσεις φέρε μου ένα κοχυλάκι από τη θάλασσα που τόσο φοβάμαι τον θυμό της…για να μην ξεχάσω τι πέρασα, τι έχασα και τι έχω να κερδίσω , αν μάθω να με προστατεύω…Να σώσω τον δικό μου πύργο που έχτισα πιο κάτω από σένα, αλλά, ευτυχώς, ψηλότερα στην ακτή…Λες να φτάσει μέχρι εδώ το κύμα; Ελπίζω όχι! Έμαθα κάτι κι εγώ από τον προηγούμενο πύργο μου, ότι δεν πρέπει να χτίζουμε πάνω στην άμμο , δίπλα στο κύμα…

Τώρα είμαι θεατής. Βλέπω από ψηλά. Αγρυπνώ για το σπίτι μου μην πέσει…Μέσα κοιμάται το παιδί μου. Ότι πολυτιμότερο έχω… Θέλω να είναι καλά και ασφαλές. Για εκείνη θέλω να είμαι βράχος…αλλά χρειάζομαι το κοχυλάκι σε ανάμνηση όσων πέρασα… Φέρε το μου, σε παρακαλώ…Σαν ανάμνηση της δικής μας ιστορίας και γράψε στην άμμο εκεί που σκάει το κύμα ...‘Δεν θα σε ξεχάσω, Αντιγόνη ‘ …


Υποσημείωση γράφουσας:
Το συγκεκριμένο γράμμα, το έγραψα σε έναν πολύ καλό μου φίλο, πολύ πετυχημένο καλλιτέχνη, τον Παύλο Μ. , που ζει στις Βρυξέλλες, και τελευταία έμαθα πως πέρασε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα καρδιάς στα 40 του χρόνια!
Αδιαφορούσε για την υγεία του, όπως αδιαφορούσε, ουσιαστικά, και για την οικογένεια του .(- για τη γυναίκα και το παιδί του -) Εμπλεξε στην τρελή καθημερινότητα του, πασχίζοντας να κάνει μεγάλα πράγματα για την ...ματαιοδοξία του, ώσπου ήρθε η στιγμή να πληρώσει γι αυτά! Τον εγκατέλειψαν η γυναίκα και η ...υγεία του! Τον πρόδωσαν ταυτόχρονα και οι δύο. Χτυπήθηκε και απο τις δύο πλευρές στη... καρδιά, συμβολικό όργανο απο το τι κενό είχε αφήσει πίσω του, που τώρα του βγήκε μπροστά! Συνειδητοποίησε ότι αμέλησε τα σπουδαία, για τα μη σπουδαία. Εχτιζε καριέρα...γκρεμίζοντας τη 'φωλιά' του...

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ '' ΜΑΡΚΑ'', ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΙΡΝΩ...!!!

Οσοι θα διαβάζετε αυτόν τον τίτλο, θα πηγαίνει το μυαλό σας σε ρούχα, αccessories, σε τσάντες και παπούτσια, άντε το πολύ σε ...αυτοκίνητο ή ...σκύλο! Αμ δε; Εγώ μιλάω για το παιδί μουΑκούστε, μάνα...να σου πετύχει.Ε, πως να την θέλω; Χωρίς ταυτότητα, σε απλή συσκευασία, χωρίς δημοσιότητα, χωρίς ατμόσφαιρα περιρpέουσα...χωρίς feelings; Oχι, θέλω να είναι μέσα στη ζωή , να αναπτύξει την κρίση της με τους ανθρώπους, να είναι ο εαυτός της, να είναι ανεξάρτητη και με χαρακτήρα...αλλά, νομίζω ότι με κοροιδεύει ! Φαίνομαι για βλάκας; Ε, και να μην φαίνομαι ...είμαι!Γελάω με τα νάζια της, μου γράφει παντού: στο ψυγείο, στον καθρέφτη του μπάνιου, στην επιφάνεια του υπολογιστή μου: ''μαμά σε λατρεύω'' και μετά εγώ, της ...κάνω τα χατήρια! Χαίρομαι όταν την συστήνω σε κάποιον και αρχίζει να μιλάει...μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα και σκέφτομαι, ' έχει άνεση ' το παιδί στις κοινωνικές σχέσεις...Το έχει. Θα πετύχει στη ζωή της...σκέφτομαι και πάλι.Ναι, αλλά έχει σε όλες τις σχέσεις, ακόμα και σε αυτές που δεν θέλω, στο άλλο φύλο! Τι και αν ειναι μικρή σε ηλικία, η άνεση της, για να μιλήσει και να αρχίσει παρέες και φιλίες, είναι απίστευτα ...μεγάλη! Αντε τώρα να βάλω όρια στη συμπεριφορά της...Για το καλό της όμως, πρέπει να τους βάλω τους όρους...Ετσι, δεν λενε όλες οι μαμάδες του κόσμου; Ή για το καλό της πρέπει να κάνει αυτό που της λέω ή για την φουκαριάρα την μάνα της! Ας διαλέξει τι απο τα δύο...αλλά μόνο απο τα δύο, παρακαλώ!Ομως αυτή ερωτεύθηκε ; συμπάθησε; άρεσε; είδε; Ξεκινήσαμε απο ψηλά! (έρωτα) Της έκανε κλικ κάποιος - είναι στην αρχή της εφηβείας - και με το μυαλό της είναι μαζί! Μέχρι που εκείνος δεν πήγε μαζί της σινεμά και τον χώρισε...Τέτοιες καταστάσεις...Ενα βράδυ κλαίγαμε παρέα, για το άδικο φέρσιμο ...Δεν μου έφταναν τα δικά μου, προστέθηκαν και της κόρης μου...Την επόμενη μέρα αγωνιούσα να δω το πρόσωπο της , να την κοιτάξω στα μάτια, να δω αν έχει θλίψη...Καλά, μου φάνηκε, ηρέμησα κάπως...Λέω OK τελειώσαμε, το πήρε απόφαση...μόνο πάρτυ που δεν κάναμε εγώ και ο μπαμπάς της. Αλλά , χθές το βράδυ ξαναπέσαμε σε μελαγχολία, σε βαθείς αναστεναγμούς και απομόνωση στο δωμάτιο...Την φωνάζω '' έλα να μιλήσουμε παιδί μου '' και μου λέει μεγαλοφώνως με στακάτη φωνή " Αυτό, μαμά, είναι δικό μου πρόβλημα, θα το λύσω μόνη μου και άλλωστε εγώ ζήτησα να... πληρώσω και θέλω και τα ...ρέστα " συνεχίζει ανακοινώνοντας μου ότι του έστειλε και μήνυμα στο msn " εγώ σε αγαπάω και δεν καταλαβαίνω γιατι το έκανες αυτό;"... Τι να πω εγώ τώρα, τα ηθελα και τα έπαθα!!!Οπως στρώσεις ...θα κοιμηθείς. Προλαβαίνω να αλλάξω θέσεις και ...σεντόνια; Οσο είναι ακόμα νωρίς γιατί μεγάλη μάρκα είναι και βλέπω το μέλλον μου να είναι δυσοίωνο!

NHΣΤΕΙΑ και ...άγιος ο Θεός!

Δεν ξέρω πως φέτος μετά απο εννιά χρόνια που νήστευα κανονικά για σαράντα μέρες το...έριξα στον κόκκορα! Δηλαδή τρώω τον... κόκκορα αλλά και την ...κότα, τον ...γλάρο(γλαρόσουπα) αλλά και την ...αγελάδα, η ...φοράδα! Ελπίζω να με συγχωρήσει ο Θεός αλλά, δεν μου 'έβγαινε'.Σκέφθηκα όμως, να νηστέψω σε όλα τα άλλα...όχι τα πονηρά, αλλά τα πιο ...πνευματικά να πω;>>Να μην κρατάω κακία, να μην έχω θυμό, να έχω περισσότερη κατανόηση με τους ανθρώπους, να βοηθάω όπου μπορώ, να λέω κανένα καλό λόγο...''αχ χρυσή μου, κούκλα είσαι σήμερα'' ...και τέτοια.>>Να μην κρίνω τόσο εύκολα...δεν το πολυκαταφέρνω, η κριτική είναι στο αίμα μου!>>Να φέρομαι απο καρδιάς, να είμαι ανοιχτή σε νέες ιδέες, εμπειρίες, συναισθήματα, ανθρώπους...Καθοδόν λοιπόν για την μεγάλη εβδομάδα, αποφάσισα να φορέσω τα καλά μου...Δεν νηστεύω που δεν νηστεύω, ας κάνω κάτι καλό σε μένα και στους γύρω μου , είπα μέσα μου...Μαλλον, δεν το είπα πολύ σιγά και κάποιος με άκουσε...Κρυφάκουγε;...Δεν ξέρω...Βρήκε ευκαιρία στο δικό μου άνοιγμα και έπαιξε ...τένις ή σκουώς πάνω μου. Βρε καλέ μου δεν σέβεσαι τον χρόνο, την παράδοση, την στιγμή, τον άνθρωπο πρέπει να τον βαράς κιόλας; Εσυ, μπορεί να νόμιζες ότι είναι τοίχος αλλά η αλήθεια είναι ότι ..δεν είναι! Εχω δει κι άλλους σαν και σένα που το κάνουν ...άθλημα , αλλά δεν παίρνεις τις μπάλες σου να πας να παίξεις αλλού; Καιρός που είναι; Υποσχέθηκα να μην βρίσω, να μην κρίνω, να είμαι καλή...μην με χαλάς. Ασε με να νιώσω ότι κάνω κάτι πιο θεικό, μέρες που είναι.Φαίνεται, αυτή η περίοδος μου πάει...Οι φίλες μου ξέρουν το γιατί...Τσουγκρίζω ...αυγά λίγο πιο νωρίς απο το κανονικό, τα σπάω ...όλα και μετά ερχεται η Ανάσταση! Ποτέ μου δεν φαντάστηκα ότι πάω συμφωνα με την εποχή, με τις παραδόσεις...Τελικά είμαι ...επίκαιρη,...παραδοσιακή ή απλά άτυχη;Μην μου πει κανείς την τύχη την φτιάχνεις μόνη σου γιατί κι όλοι οι εφευρέτες αν δεν ξεκινούσαν με την αμφιβολία και την έρευνα, δεν θα έφταναν στις ...εφευρέσεις τους! Αλλοίμονο μου αν ακούω τους άλλους, αν δεν εμπιστεύομαι ανθρώπους, αν δεν πειραματίζομαι για όσα και με όσα δεν ξέρω!Τώρα σσσσ ησυχία, τα είπα και ξεθύμανα...Μπορώ να συνεχίσω να νηστεύω με τον τρόπο μου...Είναι και πιο λιγοθερμικός...με τον άλλον, τρως πολλά ψωμιά και παχαίνεις...θυμίζω απλώς στον εαυτό μου ότι σε λίγο θα αγοράσουμε αρνιά - να τα πάρετε απο τον Μασούτη - και μπορώ με το αρνί να σουβλίσω και κανέναν ακόμα! Εχω πολλά ψωμιά να φάω ακόμη μέχρι να γίνω ...πολύ καλός άνθρωπος!Συγχώρα με , Θεέ μου...θα σκάσω απο τα νεύρα μου, να σκάσω και απο το ...ψωμί;

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΤΕ ΑΝ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΝΟΣΑΣΤΑΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΙΔΙΑ;

Ένα ακόμα ερώτημα-θέμα που τέθηκε, μου έκανε εντύπωση και μου έδωσε ερεθίσματα για να "ασκηθώ".

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΤΕ ΑΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΓΙΝΟΣΑΣΤΑΝ ΠΑΙΔΙ

Σήμερα θα μου επιτρέψω να «κάνω κάτι που καιρό το είχα κατά νου» που λέει και ο Νικόλας. Θα κάνω κάτι που σκεφτόμουν από μικρός. Τότε βέβαια ήμουν στο σπίτι με τους γονείς μου και νομίζω πως δεν θα μου το επέτρεπαν. Νομίζω… Όχι πως το δοκίμασα να το κάνω ποτέ και με μάλωσαν. Όχι πως μου το απαγόρευσαν. Τελικά μάλλον είναι απλά η εντύπωση πως είναι κάτι κακό και ανεπίτρεπτο. Ίσως χρησιμοποίησα λάθος λέξη… δεν είναι απλά εντύπωση. Είναι φόβος.

Ο φόβος είναι που μας κάνει όλους να μην εκφραζόμαστε καν. Να μην μιλάμε για τις επιθυμίες μας. Να μη βγάζουμε από μέσα μας αυτό που σκεφτόμαστε. Και ακόμα περισσότερο να πραγματοποιούμε τις επιθυμίες μας. Γιατί για να βρεις το θάρρος να μιλήσεις, να απαιτήσεις και να πραγματοποιήσεις θα πρέπει να μιλήσεις με δύναμη, να απαιτήσεις με πίστη και να πραγματοποιήσεις με αποφασιστικότητα. Όσο οξύμωρο και αν ακούγεται ο μόνος τρόπος για να έχεις θάρρος να τα κάνεις όλα αυτά είναι να το βρεις…

Και έρχομαι να ρωτήσω. Αυτόν το φόβο πότε τον αποκτούμε;

Σίγουρα όχι από τη βρεφική ηλικία. Τότε είμαστε μάλλον άνετοι και ελεύθεροι από φόβους και δοκιμάζουμε διάφορα. Τις αντοχές τους, τις αντοχές μας. Πόσο μας παίρνει. Τότε είναι η περίοδος που μπορούμε να κάνουμε πράγματα και να μην μας μαλώνουν ή καλύτερα ακόμα κι αν μας μαλώνουν να μην μας πολυνοιάζει.

Κατά την παιδική ηλικία όμως παρά του ότι μερικές φορές δικαιολογείσαι να κάνεις τις πιο απίστευτες μαλακίες που να θεωρούνται χαριτωμένες και ανέμελες πράξεις ενός παιδιού, είναι η περίοδος που αρχίζουμε να προσέχουμε πολύ τι λέμε, τι κάνουμε και ακόμα περισσότερο τι επιθυμούμε και ζητάμε. Είναι η περίοδος της ένταξής μας σε μια κοινωνία που ακόμα και η σκέψη μπορεί να είναι αμαρτία. Σε μια κοινωνία που το να νοιώθεις παιδί και να μπορείς να το εκφράσεις είναι ανωριμότητα.

Μήπως τελικά κουβαλάμε όντως το βάρος ενός Προπατορικού Αμαρτήματος όλοι μας; Όχι του αμαρτήματος της παρακοής των συμβουλών του πατέρα και της μητέρας. Το Προπατορικό Αμάρτημα του Φόβου;

Τον φόβο του να ακούσουμε τον εαυτό μας γιατί πιστεύουμε πως αυτός είναι ο τελευταίος που μπορεί να ξέρει;

Γιατί αυτό που θέλουμε μπορεί να μην αρέσει στους γύρω μας … και τι θα κάνουμε χωρίς αυτούς;

Γιατί αυτά που θέλουν οι άλλοι είναι πάντα καλύτερα, πάντα σωστότερα, πάντα δικαιότερα ή πάντα λογικότερα;

Πώς καλλιεργείται αυτός ο φόβος;

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα είναι πως σήμερα πραγματοποιω αυτό που από μικρός δεν επέτρεπα καν να το σκεφτώ. Αυτό που το απωθούσα και πλέον έχει τόση ορμή και τόση ζωντάνια που φοβάμαι πως θέλει να ξεσπάσει. Έλα όμως που και πάλι υπάρχει ένα φρένο. Το φρένο μου πλέον ονομάζεται συζυγικό…

Δε βαριέσαι … δεν θα με χωρίσει για κάτι τέτοιο… Έχω την ψευδαίσθηση (πες το έτσι) ότι θα με χωρίσει μόνο για απιστία… οπότε αυτό θα είναι πταίσμα και με πρότερο έντιμο βίο, καταπιεσμένη παιδική ηλικία και με λίγη καλή διαγωγή θα τη γλιτώσω εύκολα…

Ακόμα κι αν η γυναίκα μου αρχίσει να φωνάζει και να διαμαρτύρεται για την πράξη μου, έχω βρει τον τρόπο να την καθησυχάζω. Σε αντίθεση με τους γονείς μου, που δεν είχα βρει τον τρόπο να το κανω και αυτό με ειχε κανει να μην μπορω να αποκτησω οσα ηθελα ωσ παιδι. Η αλήθεια είναι πως εχω βρει τον τροπο όχι τυχαια αλλα βαση ερευνων και πολλων ωρων μελετησ και πειραματισμου. Είναι εντελωσ απλοσ και φυσικα μοναδικοσ τροποσ και ειμαι σχεδον βεβαιοσ ότι εχει εφαρμογη σε ολεσ τις γυναικεσ ειτε λιγο ειτε πολύ. Φυσικα δεν θα το αποκαλυψω το πώς. Γιατί τοσεσ ωρες δεν μπορουν να γινουν τοση σοφια με μια προταση. Εξ’ αλλου εκεινη ξερει… Πάντως αν τελικα δεν πιασει κανενα μετρο από αυτα, θα της το εξηγησω διαφορετικα:

· ο τοιχοσ του σπιτιου μασ στον οποιο εχουν γραφτει όλα αυτά που διαβαζεισ είναι και δικοσ μου και μπορω να τον κανω ο,τι θελω.

· εκτοσ αυτου ο τοιχοσ μπορει να ξαναβαφτει.

· Αν παντωσ εχεισ ακομα νευρα θα σου προτεινα να παρεισ καρεκλα και να γυρισεισ να απολαυσεισ την εξωτικη παραλια που εχω ζωγραφισει στον απεναντι τοιχο και τον εκπληκτικο γαλαζιο ουρανο με συννεφα και πουλακια στο ταβανι.

· Μην μου μουτρωνεισ μωρο μου. υπάρχουν τοσοι αλλοι τοιχοι μεσα στο σπιτι, σου αρκουν να εκφραστεισ ελευθερα και συ όπως θελεισ αν θελεισ...

Επιτέλους έγραψα και ζωγράφισα στους τοιχουσ του σπιτιου!!

οκ ξερω … θα καθαρισω και θα τα ξαναβαψω. ειμαι ξανα ενηλικασ και μαλιστα όχι ανωριμοσ και αναλαμβανω τις ευθυνεσ μου.

Περιμένω με ανυπομονησία και τις δικές σας σκέψεις σας! Φιλικά Πανος Κεχαγιόγλου