ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΤΕ ΑΝ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΝΟΣΑΣΤΑΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΙΔΙΑ;

Ένα ακόμα ερώτημα-θέμα που τέθηκε, μου έκανε εντύπωση και μου έδωσε ερεθίσματα για να "ασκηθώ".

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΤΕ ΑΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΓΙΝΟΣΑΣΤΑΝ ΠΑΙΔΙ

Σήμερα θα μου επιτρέψω να «κάνω κάτι που καιρό το είχα κατά νου» που λέει και ο Νικόλας. Θα κάνω κάτι που σκεφτόμουν από μικρός. Τότε βέβαια ήμουν στο σπίτι με τους γονείς μου και νομίζω πως δεν θα μου το επέτρεπαν. Νομίζω… Όχι πως το δοκίμασα να το κάνω ποτέ και με μάλωσαν. Όχι πως μου το απαγόρευσαν. Τελικά μάλλον είναι απλά η εντύπωση πως είναι κάτι κακό και ανεπίτρεπτο. Ίσως χρησιμοποίησα λάθος λέξη… δεν είναι απλά εντύπωση. Είναι φόβος.

Ο φόβος είναι που μας κάνει όλους να μην εκφραζόμαστε καν. Να μην μιλάμε για τις επιθυμίες μας. Να μη βγάζουμε από μέσα μας αυτό που σκεφτόμαστε. Και ακόμα περισσότερο να πραγματοποιούμε τις επιθυμίες μας. Γιατί για να βρεις το θάρρος να μιλήσεις, να απαιτήσεις και να πραγματοποιήσεις θα πρέπει να μιλήσεις με δύναμη, να απαιτήσεις με πίστη και να πραγματοποιήσεις με αποφασιστικότητα. Όσο οξύμωρο και αν ακούγεται ο μόνος τρόπος για να έχεις θάρρος να τα κάνεις όλα αυτά είναι να το βρεις…

Και έρχομαι να ρωτήσω. Αυτόν το φόβο πότε τον αποκτούμε;

Σίγουρα όχι από τη βρεφική ηλικία. Τότε είμαστε μάλλον άνετοι και ελεύθεροι από φόβους και δοκιμάζουμε διάφορα. Τις αντοχές τους, τις αντοχές μας. Πόσο μας παίρνει. Τότε είναι η περίοδος που μπορούμε να κάνουμε πράγματα και να μην μας μαλώνουν ή καλύτερα ακόμα κι αν μας μαλώνουν να μην μας πολυνοιάζει.

Κατά την παιδική ηλικία όμως παρά του ότι μερικές φορές δικαιολογείσαι να κάνεις τις πιο απίστευτες μαλακίες που να θεωρούνται χαριτωμένες και ανέμελες πράξεις ενός παιδιού, είναι η περίοδος που αρχίζουμε να προσέχουμε πολύ τι λέμε, τι κάνουμε και ακόμα περισσότερο τι επιθυμούμε και ζητάμε. Είναι η περίοδος της ένταξής μας σε μια κοινωνία που ακόμα και η σκέψη μπορεί να είναι αμαρτία. Σε μια κοινωνία που το να νοιώθεις παιδί και να μπορείς να το εκφράσεις είναι ανωριμότητα.

Μήπως τελικά κουβαλάμε όντως το βάρος ενός Προπατορικού Αμαρτήματος όλοι μας; Όχι του αμαρτήματος της παρακοής των συμβουλών του πατέρα και της μητέρας. Το Προπατορικό Αμάρτημα του Φόβου;

Τον φόβο του να ακούσουμε τον εαυτό μας γιατί πιστεύουμε πως αυτός είναι ο τελευταίος που μπορεί να ξέρει;

Γιατί αυτό που θέλουμε μπορεί να μην αρέσει στους γύρω μας … και τι θα κάνουμε χωρίς αυτούς;

Γιατί αυτά που θέλουν οι άλλοι είναι πάντα καλύτερα, πάντα σωστότερα, πάντα δικαιότερα ή πάντα λογικότερα;

Πώς καλλιεργείται αυτός ο φόβος;

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα είναι πως σήμερα πραγματοποιω αυτό που από μικρός δεν επέτρεπα καν να το σκεφτώ. Αυτό που το απωθούσα και πλέον έχει τόση ορμή και τόση ζωντάνια που φοβάμαι πως θέλει να ξεσπάσει. Έλα όμως που και πάλι υπάρχει ένα φρένο. Το φρένο μου πλέον ονομάζεται συζυγικό…

Δε βαριέσαι … δεν θα με χωρίσει για κάτι τέτοιο… Έχω την ψευδαίσθηση (πες το έτσι) ότι θα με χωρίσει μόνο για απιστία… οπότε αυτό θα είναι πταίσμα και με πρότερο έντιμο βίο, καταπιεσμένη παιδική ηλικία και με λίγη καλή διαγωγή θα τη γλιτώσω εύκολα…

Ακόμα κι αν η γυναίκα μου αρχίσει να φωνάζει και να διαμαρτύρεται για την πράξη μου, έχω βρει τον τρόπο να την καθησυχάζω. Σε αντίθεση με τους γονείς μου, που δεν είχα βρει τον τρόπο να το κανω και αυτό με ειχε κανει να μην μπορω να αποκτησω οσα ηθελα ωσ παιδι. Η αλήθεια είναι πως εχω βρει τον τροπο όχι τυχαια αλλα βαση ερευνων και πολλων ωρων μελετησ και πειραματισμου. Είναι εντελωσ απλοσ και φυσικα μοναδικοσ τροποσ και ειμαι σχεδον βεβαιοσ ότι εχει εφαρμογη σε ολεσ τις γυναικεσ ειτε λιγο ειτε πολύ. Φυσικα δεν θα το αποκαλυψω το πώς. Γιατί τοσεσ ωρες δεν μπορουν να γινουν τοση σοφια με μια προταση. Εξ’ αλλου εκεινη ξερει… Πάντως αν τελικα δεν πιασει κανενα μετρο από αυτα, θα της το εξηγησω διαφορετικα:

· ο τοιχοσ του σπιτιου μασ στον οποιο εχουν γραφτει όλα αυτά που διαβαζεισ είναι και δικοσ μου και μπορω να τον κανω ο,τι θελω.

· εκτοσ αυτου ο τοιχοσ μπορει να ξαναβαφτει.

· Αν παντωσ εχεισ ακομα νευρα θα σου προτεινα να παρεισ καρεκλα και να γυρισεισ να απολαυσεισ την εξωτικη παραλια που εχω ζωγραφισει στον απεναντι τοιχο και τον εκπληκτικο γαλαζιο ουρανο με συννεφα και πουλακια στο ταβανι.

· Μην μου μουτρωνεισ μωρο μου. υπάρχουν τοσοι αλλοι τοιχοι μεσα στο σπιτι, σου αρκουν να εκφραστεισ ελευθερα και συ όπως θελεισ αν θελεισ...

Επιτέλους έγραψα και ζωγράφισα στους τοιχουσ του σπιτιου!!

οκ ξερω … θα καθαρισω και θα τα ξαναβαψω. ειμαι ξανα ενηλικασ και μαλιστα όχι ανωριμοσ και αναλαμβανω τις ευθυνεσ μου.

Περιμένω με ανυπομονησία και τις δικές σας σκέψεις σας! Φιλικά Πανος Κεχαγιόγλου

ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ

Εχθές 10/3 τέθηκε το θέμα αυτό στο εργαστήρι.
Επειδή το θέμα αυτό έχει συζητηθεί σε παρέες άσχετες με το εργαστήρι και πάντα καταλήγουμε στην απαρίθμηση περιπτώσεων που θεωρήθηκαν ότι αντιμετωπίσαμε κάποιον ηλίθιο και όχι στο γιατί μπορεί να συμβαίνει.
Θα θέλατε να το συζητήσουμε από εδώ?

ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ...ΧΟΙΡΟΣ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ; ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΚ ΤΟΥ ΠΡΟΧΕΙΡΟΥ....

''Οι συγγραφείς στο αβγό'' είναι μια ομάδα 'νέων' ανθρώπων (γεννημένοι μετά το 1980 - εδώ, γελάει και το παρδαλό κατσίκι ) που πειραματίζονται πάνω στα όρια και τα νεύρα των φίλων τους , χρησιμοποιώντας τους, ως πιθανούς αναγνώστες των υποψηφίων best sellers ! Αααα καλό, ε; Οι φίλοι είναι σπουδαίο πράγμα, αλλά σχεδόν πάντα είναι σαν τα μούτρα σου, έχουν μια περίεργη ιδιοσυγκρασία...Ακούνε την ...άμμο της θάλασσας, διαβάζουν για δελφίνια και γλάρους, ταραξίες ύπνου,αγγέλους , για χοίρους, κότες και κατσίκια......δεν αντιδρούν, έχουν πάθει μια ιδιόμορφη ανοσία στις μ...Τα παιχνίδια που κάνουμε λοιπόν μεταξύ μας οι συγγραφείς, είναι ''πες μιά λέξη'' και ...γράψε κατι γι αυτό. Η συν-γραφέας Δέσποινα πάνω σε μιά ατάκα περί Μονμάρτης μου είπε , δεν γράφεις γι αυτό; Το θεώρησα μεγάλη πρόκληση και έγραψα:Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΟΝΜΑΡΤΗ....Ηθελα να βρώ μιαν άκρη,κάτι να θυμίζει την Μονμάρτη,ένα στέκι καλλιτεχνικό,όπου εσύ κι εγώ, θα κάναμε διαλογισμό !Ηθελα ν ακούσω την Αιντα, απέξω διάβασα ...''Κουιντα''.Μου άρεσε να ακούω Μπαχ, τώρα ακούω αχ και βαχ ...Ειπα δεν πάω στο Μουσείο, αλλά βρέθηκα στο ''Ενυδρείο'' !...Αγόρασα μια ακουαρέλα, είδα φως και ...μπήκα barbarella.Σκέφτηκα, λες να δω και τον Ελύτη; μα έπεσα σ έναν αλήτη.Εγώ που θαύμαζα Τσαρούχη, τρέχω στον...Χρυσοχοιδη ΑΛΛΟ ΚΟΤΑ...ΑΛΛΟ ΤΟΤΤΑ!η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα;Είμαι συγγραφέας του αβγού ή συγγραφέας Κότα;....(Η Μονμάρτη μου έπεσε λίγο βαριά...έχω πιο light κουλτούρα)Σημείωση:Θα ήθελα να μεταφραστεί σε όλες τις εκλεπτυσμένες γλώσσες, να μελωποιηθεί, να σιγοτραγουδηθεί,να αφήσω ιστορία και να πάρω δύο - τρία πλοία ! Φαντάζομαι αν το διαβάσουν οι γείτονες της FYROM να αποτραπούν να θέλουν τον δικό μας ...πολιτισμό.Να πουν , αν είναι τέτοιος σας τον χαρίζουμε !To συγκεκριμένο ποίημα το αφιερώνω στον Δημήτρη Μελισσανίδη, που επιμένει να διαβάσω Ελύτη....

ΑΧ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ! ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΥΣΤΗΝΟΝΤΑΙ ΑΜΕΣΩΣ;

Μας εχουν πει ότι οι άγγελοι είναι στον ουρανό, ή τουλάχιστον έτσι ξέραμε απο παιδιά...Οτι υπάρχουν στη γη γιατί δεν μας το είπε κανείς; Εψαχνα να βρώ να ευχαριστήσω τον δικό μου άγγελο στον ουρανό και αναζητούσα ένα σημάδι να με οδηγήσει που και ποιός είναι αυτός , να του πω απο την καρδιά μου, ότι τον ευχαριστώ , που δεν με αφησε να πέσω στα δύσκολα, με σήκωσε, μου έδωσε δύναμη, εμπνευση να μάθω να εκφράζω την αδυναμία μου, τα συναισθήματα μου,να μην φοβάμαι να χάσω αυτά που ...χάνονται, αλλά να κερδίζω και να επιμένω γι αυτά που κανείς δεν μπορεί να μου πάρει - γιατί είναι μέσα μου. !Είναι στο δικό μου, μοναδικό dna...Δεν το λέω μέ έπαρση , αλλά επιστημονικά!Πέρασα δύσκολα ,πολύ δύσκολα και έκανα ,όπως συνήθως φασαρία. Απελπισμένη τον αναζητούσα - τον άγγελο μου - κι αυτός ήταν πάντα εκεί. Με άκουγε που έκλαιγα, που ζητούσα 'βοήθεια', δεν λύγιζε στο κλάμα μου, ούτε στη θλίψη μου, δεν επηρεαζόταν και τότε σκεφτόμουν ότι δεν μπορεί ο άγγελος αυτός να είναι ο μπαμπάς μου,- γιατί, έτσι πίστευα αρχικά- ο μπαμπάς μου θα συγκινιόταν αν με έβλεπε να καταρρακώνομαι, να αφήνομαι,να πέφτω.Μπαμπά, δεν είσαι εσύ ο άγγελος μου; Η , εκεί πάνω είστε όλοι , πιο cool; Μήπως εκεί υπάρχει μια χορωδία αγγέλων και ΑΠΛΑ o ενορχηστρωτής, είσαι εσύ; ...Του μπαμπά μου, του άρεσε η ελληνική μουσική - βέβαια, στη γη , τα πράγματα είναι πιο πεζά - αλλά για το χατήρι μου θα μπορούσε να γίνει και πιό ...κλασικός! Η αγάπη μας είναι και θα μείνει αιωνίως κλασική.....Πόσο σ αγαπώ, καλέ μου ! Ξέρω ότι πάντα τα μαγείρευες ετσι, ώστε να μην καταλαβαίνω τι παίζει στη ζωή σου ....δεν ήθελες να ξέρω τις δικές σου στενοχώριες, τα δικά σου άγχη και αγωνίες, αλλά ήθελες να νιώθω σίγουρη και ασφαλής σε ότι κάνω, ακόμα και στα χαζά, τα πολύ χαζά μου.Ετσι και τώρα...στήνεις παιχνίδια με την ζωή μου, τ αλλάζεις, τα διορθώνεις , βάζεις και άλλους να συμμετέχουν, αφιλοκερδώς! Βρέθηκαν κοντά μου,όταν εσύ έφυγες για τον ουρανό , ταξιδεύοντας για παράδεισο..μεριά ,και άρχισαν τα μαθήματα πατρικής στοργής ...χωρίς τις χαρακτηριστικές ταμπέλες! Ούτε που φαινόταν ποιό ρόλο παίζει ο καθένας !Ηταν τέτοια η αρμονία παιξίματος που ηχούσε στα αυτιά μου , σαν χερουβειμ !Ο ένας με βοήθησε να βρώ κουράγιο, ο άλλος με άκουγε να παραπονιέμαι, άλλος μου έπιανε στοργικά το χέρι, ένας μου έκανε παρέα στη απελπισία, ο άλλος μου έδωσε δουλειά, κάποιος με έβαλε να διδάξω, κάποιος με πρότεινε για αρχηγό σε μια ομάδα ανθρώπων, κάποιος με ταξίδεψε με σκάφος σε ήρεμες θάλασσες, κάποιος, μου έδωσε χρόνο να σκεφθώ για μένα, τη ζωή μου και τις πραγματικές μου ανάγκες....Με συμβούλεψαν, με δίδαξαν να αντέχω, να μην πανικοβάλλομαι στη μοναξιά της ψυχής μου, με έκαναν να γελάω δυνατά και να σκουντάω ...αλα μενεγάκη.Να τραγουδάω τα τραγούδια με την καρδιά - γιατί απο φωνή, δεν το έχω - να βρίσκω τον εαυτό μου και να λέω μέσα μου: η ζωή ειναι ένα παιχνίδι, που άλλοτε κερδίζεις και άλλοτε χάνεις...αλλά πάντα μαθαίνεις και αν αφεθείς στα χέρια του Θεού και των συντρόφων του, βλέπε αγγέλους , είναι απλά ένα ...παιχνίδι για να διασκεδάσουμε και να περάσει η ώρα...βρε αδερφέ!Μαθαίνουμε κανόνες, βάζουμε όρους και όρια, κάνουμε συμμαχίες , κάποιες φορές και ...απατεωνίες, κοινωνικοποιούμαστε, μαλώνουμε , γελάμε και στο τέλος βγάζουμε τα αποτελέσματα.....Εγώ όμως, θέλω να μάθω πως τους λένε τους αγγέλους μου όχι στη γη, αλλά πάνω στον ουρανό, γιατί εδώ έχουν πολύ 'κοινά ' ονόματα:Εβα, Κωνσταντίνο, Ζωή, Βαρβάρα, Βarbie, Eλένη, Μαρία, Δέσποινα, Περικλής, Λίνα, Κώστας, Ντίνα, Δημήτρης, Βιβή, Αλέξης, Μπάμπης, Στράτος, Απόστολος, Διαμαντής, Ζαφειρία, Σοφία, Στέλλα , Εύη, Ελπη, Σωτήρης, Κίμωνας, Ιφιγένεια ,Γιώργο, Ολγα ,ακόμα και ....Μήτσος, Σάκης και .... ενώ , η σειρά είναι απολύτως τυχαία...Θα είναι σίγουρα ,πιο θεαματικά τα ονόματα τους πάνω στον ουρανό...και δεν εννοώ κάτι κακό,μην πάει ο νους στο ...τέλος ! Οταν τους γνώριζα δεν μου συστήθηκαν πραγματικά, με άφησαν να τους γνωρίσω ή να τους απορρίψω ή να αδιαφορήσω ή ακόμα και να τους πολεμήσω.Καλοί μου άγγελοι, δεν έχετε τρόπους ; Δεν ξέρετε ότι πρέπει να συστήνεστε ολοκληρωμένα όταν γνωρίζετε έναν άνθρωπο ; Δεν σας έμαθε κανείς αυτούς τους βασικούς κανόνες συμπεριφοράς ;Αν θέλετε την ανωνυμία σας, λυπάμαι θα σας την χαλάσω γιατί εγώ είμαι άνθρωπος της επικοινωνίας και θέλω να λέω τα σύκα - αχλάδια και να υπερβάλω για το καλό της επιχείρησης, που λέγεται Αντιγόνη!Σας ευχαριστώ πολύ όλους και θέλω να στείλετε πολλούς χαιρετισμούς στον αρχικατεργάρη της παρέας, τον μπαμπά μου ! Πείτε του ότι με λένε Αντιγόνη και είμαι καλά !

Πρωταγωνιστής όχι επί ... σκηνής , αλλά επι... κοινωνίας !

Οταν τον γνώρισα ήταν φοιτητής, δημοσιογράφος και λίγο έμπορος...Μετά έγινε δικηγόρος, παρουσιαστής ειδήσεων, πολιιτικός. Αργότερα ' ξέφυγε ', μπηκε βαθιά στη πολιτική, στη κυβέρνηση, αλλά και στη συγγραφική , εκδίδοντας το πρώτο του βιβλίο...Α, ξέχασα , είναι και υποψήφιος διδάκτορας! Εκρυψε ή έθαψε το όνειρο του να γίνει KAI ηθοποιός ;! Τολμάει και ρίχνεται σε κάθε είδους μάχη . Δεν βλέπει κανένα Γολιάθ; Δεν φοβάται καθόλου;Μήπως έχει άγνοια κινδύνου ή είναι εξαιρετικά ...ονειροπόλος; Ο Θεός όταν του έδινε το 'charisma' γιατί ξεχάστηκε και ...υπερέβαλε τόσο; Μπερδεύτηκε ;Είδε κάτι στα μάτια του που εγώ δεν το βλέπω; Τον έβαλε μπροστά μου σαν οδηγό, σαν 'αγγελο', μήπως για να παραδειγματιστώ ότι όλα γίνονται αρκεί να το θέλουμε,ή μήπως για να βάλω ψηλά τον πήχη και να τσεκάρει τα ανθρώπινα όρια μου; Υπάρχουν κι άλλοι τέτοιοι, δεν λέω , αλλά τι ακριβώς κάνουν; Για ποιό λόγο θυσιάζουν την καθημερινότητα τους και τις απλές χαρές της ζωής; Σε ποιό βωμό; Γιατί αφήνουν να χτυπούν στό κόκκινο , καρδιά, στομάχι, μυαλό ; Γιατι δεν μεγαλώνουν τα παιδιά τους; Γιατί δεν απολαμβάνουν τη συντροφιά των φίλων τους, των συντρόφων τους; Γιατί παίζουν με τις ζωές τους, ρώσικη ρουλέτα; Τι είναι αυτό που αξίζει τόσο πολύ και αυτοθυσιάζονται με τετοιο τρόπο; Μήπως η εφήμερη δόξα - που δεν είναι και σίγουρη - μήπως τα πάρα πολλά χρήματα - ή μάλλον, τα πάρα πολλά ...έξοδα - ή κατι άλλο ,που αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σκεφθώ;Νομίζω πως ξέρω για τον συγκεκριμένο. Ηταν η ελπίδα και η προσμονή να δει εκείνη την ιδιαίτερη λάμψη στο βλέμμα της μάνας - όταν καμαρώνει το παιδί της - και το χτύπημα στον ώμο απο τον πατέρα , σαν να λέει '' Μπράβο παληκάρι μου'' .... Ναι, νομίζω πως ξέρω. Είμαι σχεδόν σίγουρη ότι τόσο 'απλή' και συνάμα προφανής είναι η απάντηση!Αυτές οι σκέψεις, αυτές οι εικόνες , μπορούν να κάνουν έναν άνθρωπο να πετάξει, να θέλει να ξεπεράσει τον εαυτό του και συνεχώς να επαναπροσδιορίζεται και να θέτει νέα , ακόμη δυσκολότερα κατορθώματα.Είναι ένας όμορφος , Μακεδόνας αγωνιστής , με ζεστή ψυχή και δυνατό μυαλό που πολεμάει να νικήσει τις πεζές καθημερινές αντιξοότητες και να δώσει όραμα και νόημα στην ύπαρξη του. Η ζωή του πρέπει να έχει ένα σκοπό , μια έμπνευση, ένα όραμα.Να έχει μεγαλείο, με δόση αυτοθυσίας....Πως αλλιώς θα αποδείξει ότι στη μάχη είναι μπροστάρης;Οτι τελικά είναι και ....πρωταγωνιστής; Θα μας τρελάνει ο τύπος !Ομως κάποιος ,ίσως, πρέπει να του ψιθυρίσει ότι οι γονείς τον αγαπούν μόνο που υπάρχει, και έχει δικαίωμα να ξεκουραστεί, να χαλαρώσει και να βρει την ευτυχία...μέσα του. Σε θαυμάζω ειλικρινά, σε πιστεύω, θέλω να γίνω σαν και σένα......

ΤΟ ΔΕΛΦΙΝΙ ΚΑΙ Ο ΓΛΑΡΟΣ...ΟΤΑΝ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΡΕΑ

Πάντα ήθελα να είμαι...δελφίνι.Διάβασα ,τυχαία , μια μέρα ενα απόσπασμα για ένα δελφίνι που ζούσε μέσα στη θάλασσα και χαιρόταν που ήταν εκεί και ζούσε όλα οσα κρύβει μια ' θάλασσα' μέσα της! Ομως, δυστυχώς, το δελφίνι δεν μπορούσε να δει εξίσου καλά τον ήλιο, τα αστέρια, τον ουρανό...να απολαύσει το πέταγμα, να ακούσει τον αέρα να χτυπάει δίπλα στα αυτιά του, να μυρίσει τη βροχή, να βλέπει το ουράνιο τόξο!Εβλεπε τους γλάρους να πετούν και ζήλευε γιατί δεν είχε τη δυνατότητα να χαρεί τη θάλασσα και τον ουρανό , ταυτόχρονα. Τι έπρεπε να κάνει λοιπόν; Αρχισε να αναζητά τη φιλία ενός γλάρου. Το κατάφερε και αποφάσισαν , οτι όσο θα ζουν θα περιγράφουν ο ένας στον άλλον τα όμορφα πράγματα που βλέπουν ο καθένας στο χώρο τους. Ο γλάρος δεν ειχε νιώσει ποτέ την μαγεία της θάλασσας , ένιωθε οτι ποτέ δεν θα είναι απόλυτα ικανοποιημένος απο τη ζωή του, αφου δεν μπορεί να συνδυάσει να απολαμβάνει και τα δύο! Με τη συμμαχία έγιναν και οι δυό ευτυχισμένοι! Δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα πιά, είχαν ο ένας τον άλλον. Αυτό που δεν καταφέρνει κάποιος μόνος του, αν συνεργαστεί θα το καταφέρει...Ετσι γίνεται και στη ζωή!Ο Θεός μας έδωσε ταλέντα για να τα μοιραζόμαστε ....Ούτε κανείς απο μας , μόνος του τα έχει όλα.Αν υπάρχει γλάρος που να πετάει αυτή τη στιγμή, θέλω κάτι να του πω....

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΜΕ ΤΙ ΑΛΛΕΣ ...ΑΡΡΩΣΤΙΕΣ; Ακόμα ψάχνουν Σνα βρουν ..θεραπεία!

Ο έρωτας είναι τυφλός , - δεν βλέπεις μπροστά σου - και κουφός , - δεν ακους κανέναν - είσαι ολη την ώρα 'φεύγα' , δεν επικοινωνείς με το σήμερα, το τώρα, τον φίλο, τo αφεντικό σου...Δεν τρως - δεν είναι κακό αυτό, δεν κοιμάσαι, και όταν μαλώνεις είσαι κατευθείαν για δερματολόγο και θεραπείες ανάπλασης και αναζωογόνισης. Αυτή η ιστορία θέλει πολύ χρήμα απο πίσω για να την αντιμετωπίσεις .... φιλάρεσκα και με σχετική ... αξιοπρέπεια! Αναρωτιέμαι που σου κάνει καλό; Εμένα οι σφυγμοί μου είναι γύρω στους 150 [!] και βγάζω άχρηστο το τόσο εξελιγμένο power plate! Τσάμπα τα χρήματα και ο χρόνος εκεί! Οταν ερωτεύεσαι , η συμβουλή είναι μία : σταμάτα τη γυμναστική, αφού έτσι κι αλλιώς σου ...κόβεται η όρεξη, κάνεις ...άλλη γυμναστική, τους έχεις τους ...δυνατούς σφυγμούς , και τέλος... ή ιδρώνεις για να τον φέρεις στα νερά σου ή σε ...χορεύει εκείνος στο ταψί-! Με όλα τα παραπάνω κάνεις καύσεις, καις λίπος αλλά και πολλά ....εγκεφαλικά κύτταρα.Εγώ, στη διάρκεια μιας σχέσης , σκέφτομαι , μήπως μου κάνει αυτό , μήπως εκείνο ή το άλλο και τότε κάλλιστα ,μπορώ να γίνω απο τη μία πλευρά, κάτι σαν ... Μάτα Χάρι και από την άλλη ,''συγγραφέας '' τόμων επιστημονικής ...φαντασίας!Σενάρια επι σεναρίων, γιατί πολλά έχουν δεί τα ματάκια μας.Βέβαια, σε αυτή τη ....'δουλειά ' έχω πάντα συμπαραστάτες και τις πολύ καλές φίλες μου...που σκέφτονται με τον ίδιο αλάνθαστο τρόπο και έχουμε κοινές εμπειρίες να μοιραστούμε ,την ώρα του καφέ!Είμαστε όλες ίδιες , γιατί αν δεν ταιριάζαμε ....τα γνωστά. Καταλήγουμε στο αδιάψευστο συμπέρασμα '' Ολοι ίδιοι είναι, μ...., έτσι λένε στην αρχή μέχρι να σε ρίξουν αλλά στη διάρκεια άλλα κάνουν, καλύτερα κράτα στάση, μην ενδίδεις '' κλπ κλπ αλλά συνεχίζουμε το πείραμα ή τα πειράματα μήπως η δική μας περίπτωση είναι διαφορετική από τις άλλες, μήπως αποτελέσουμε εμείς την ...εξαίρεση.Πολύ αστείο..Οχι , η ζωή είναι ...δίκαιη και πρέπει να προσέχουμε.Λάθη, λάθη, επαναλαμβανόμενα λάθη θα πρέπει να πληρώσουμε κάποτε και τον ...λογαριασμό! και τον πληρώνουμε αδρά. Ομως τώρα υπάρχει ...κρίση και σκέφτομαι ότι είναι σοφό και πρέπει να κάνω ...περικοπές, όπως μας συνιστούν διάφοροι οικονομολόγοι. Είμαι σε φάση που τους ακούω...Τελικά , καταλήγω, αν όταν ερωτεύομαι χαλιέμαι, δεν πάει ..στο καλό του ! Θυμάμαι και απο παιδιά που οι φοβισμένες μαμάδες μας - τις περιόδους των εξετάσεων στο σχολείο όταν γυρνούσαμε στεναχωρημένοι απο τις γραπτές επιδόσεις - μας έλεγαν : μην στεναχωριέστε ''ΤΟ ΠΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΥΓΕΙΑ''! Θα την ξεχάσω αυτή την ατάκα; Οχι, βέβαια, γιατί πραγματικά σαν την υγεία , ΔΕΝ ΕΧΕΙ!Και εγώ θέλω να χω την υγειά μου... Μόλις όμως συνέλθω και γίνω καλά, θα ξαναερωτευθώ......Αβυσσος ,η ψυχή της γυναίκας!Ένα μικρό αφιέρωμα στον έρωτα,....την ημέρα που βήχω!!!Αντιγόνη