Θα είσαι Φίλος – Φως ή μήπως Φίλος - Βράχος;

Άνεμος να ‘σαι να μην φοβάσαι όλα εκείνα που ‘ναι να ‘ρθούν.

Και θάλασσα βαθιά για να χωράνε όλα εκείνα που έχουνε περάσει.

Ρωτάς αν θα ‘μαι φίλος σαν βράχος.

Όχι. Δεν θα είμαι βράχος. Δεν θέλω να έχεις φίλους βράχους.

Σκέψου.

Ωραία λοιπόν, ο βράχος θα είναι εκεί. Σύμφωνοι. Σαν θα τον ζητήσεις θα είναι ένα σημείο αναφοράς. Θα είναι εκεί για να πιαστείς. Να γαντζωθείς. Η θύελλα θα λυσσομανά και ο βράχος ακλόνητος και συ γαντζωμένος πάνω του.

Εσύ θέλεις όμως να αρμενίζεις στα πέλαγα και να σκίζεις τον ουρανό.

Και σαν περάσει η φουρτούνα;

Και σαν περάσει η φουρτούνα και ησυχάσουν τα κύματα εσύ θα είσαι έτοιμος να πλεύσεις. Να απαγκιστρωθείς. Να αρμενίσεις στα πέλαγα και να σκίσεις τον ουρανό

Κι ο φίλος – βράχος;

Ο φίλος - βράχος θα μείνει εκεί να αγκαλιάζεται με τη θάλασσα και να μιλάει με τον άνεμο να αγναντεύει τον ουρανό και να φιλοξενεί τα γλαροπούλια. Μόνος πλέον αλλά φίλος.

Βέβαια ένας βράχος κάνει αυτό ακριβώς. Είναι βράχος ακλόνητος. Γιατί είναι βράχος. Όχι για σένα. Για εκείνον. Χωρίς επιλογή.

Κι εσύ;

Κι εσύ θα είσαι στα πέλαγα να αρμενίζεις, στα σύννεφα να ονειρεύεσαι και στις στεριές να ερωτεύεσαι.

Και όλα είναι καλά.

Όμορφα.

Πραγματικά όμορφα.

Ο βράχος εκεί σταθερός θα σε περιμένει στέρεος να πέσεις σε φουρτούνα για να σε ξαναδεί και να σε σώσει. Κάθε φορά.

Δεν ξέρω αν θέλω τέτοιο φίλο.

Μάλλον όχι.

Εγώ θέλω να είναι Φίλος – Φως.

Ένας Φίλος – Φως αγκαλιάζει χωρίς να σφίγγει και ζεσταίνει χωρίς να καίει. Ένας φίλος που μπορεί να ακολουθήσει παντού.

Θα με ρωτήσεις… και στα σκοτάδια;

Αν είναι μαζί σου ο φίλος σου δεν θα υπάρχουν σκοτάδια γιατί ο φίλος σου είναι φως. Και το φως είναι συνυφασμένο με το ΕΙΝΑΙ και όχι με το ΜΗ-ΕΙΝΑΙ που είναι το σκοτάδι.

Ο Φίλος – Φως θέλω να είναι εκεί όχι για να μην πέσω στο λάκκο αλλά για να τον δω κι αν θελήσω να πέσω να πέσω.

Ο Φίλος – Φως θέλω να είναι εκεί όχι για να με κάνει να βλέπω γιατί αν θέλω κλείνω τα βλέφαρα και δεν βλέπω. Θέλω να είναι εκεί για να δω, αν θελήσω. Αλλά να ανοίγω τα μάτια και να είναι εκεί.

Να είναι απλά εκεί. Φως. Λευκό. Με θαλπωρή.

Θα είσαι Φίλος – Φως;

Η ΑΝΕΜΟΔΑΡΜΕΝΗ ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ Ο ...ΑΓΕΡΩΧΟΣ ΒΡΑΧΟΣ

Ακροβατώ σε ένα σχοινί που είναι έτοιμο να σπάσει… λέει το τραγούδι κι εγώ.
Συνεχώς ζω με ένα γιατί; Γιατί αυτό;... Γιατί εκείνο;... Αλλά, δεν καταλήγω!
Τώρα όμως, είμαι διακοπές και έχω καλή συντροφιά, νιώθω ήρεμη και ανοιχτή να δω τα λάθη μου, να με συγχωρήσω, να προχωρήσω. Ας κάνω - λέω στον εαυτό μου - ένα follow up. Εδώ στην ησυχία, στην απόλυτη γαλήνη. Άρχισα να μιλάω με τον εαυτό μου...

Στη κρίσιμη φάση της ζωής μου, ήμουν τόσο μπερδεμένη - προέκυπταν τα προβλήματα το ένα πίσω από το άλλο - που δεν ήξερα τί να κάνω; ποιά στάση να κρατήσω; Μιας γυναίκας ‘ψύχραιμης’ που τα έχει όλα κάτω από έλεγχο;
Ενός αγανακτισμένου κοριτσιού που κλαίει γοερά και ψάχνει τον ...μπαμπά της;
Ή τέλος, του γονιού που στα δύσκολα οπλίζεται με ότι άμυνες έχει και με όπλο την απεριόριστη αγάπη προς το παιδί του ορμά στη μάχη;
Τί να κρατήσω; Τί να αφήσω; Τί να καλλιεργήσω; Τί να ενισχύσω;

"Σιγά μην είναι όλα τόσο τακτοποιημένα μέσα σου και να μπορείς σε κάθε περίπτωση να ανοίγεις το σωστό ...ντουλαπάκι!" Απάντησε το καραγκιοζάκι μέσα μου. "Όταν η πραγματική ζωή σου παίζει παιχνίδια σιγά μην έχεις τη δύναμη και τη ψυχραιμία ...έμπειρου παίκτη καζίνο!" συνέχιζε να με τσιγκλάει.
"Ακόμα κι οι καλύτεροι από αυτούς τα χάνουν όταν αφορά σε παιχνίδια της δικής τους ζωής" ολοκλήρωσε και με προβλημάτισε...

Το σωστό είναι σ όλους μας γνωστό! Το γνωστό, δεν είναι και προφανές! Πολλές φορές κάτι 'κλωτσάει'... Αυτό που πραγματικά είμαστε. Ο αληθινός μας εαυτός, ξεπηδάει από τα απόκρυφα και μυστικά στέκια του εγκεφάλου μας και κάνει το… θαύμα του! Στη δική μου περίπτωση βγαίνει στο φως το αγανακτισμένο παιδί! Αυτό νικάει. Αυτό αντιδράει. Αυτό πρωταγωνιστεί. Τις περισσότερες φορές είναι ακραίο, παρορμητικό, τα κάνει... σαλάτα!

Κι όμως, όλα αλλάζουν κάποτε...
Τώρα έμαθα ότι η ζωή είναι ένα ποτάμι που κυλάει από μόνο του, ότι και να γίνει, τίποτα δεν γυρνάει πίσω. Τώρα ξέρω πως τίποτα δεν σταματάει τη ροή του ποταμού. Διαπιστώνω για πολλοστή φορά ότι αγαπώ και νιώθω τη θάλασσα. Νομίζω ότι της μοιάζω. Είμαι ευμετάβλητη, λίγο μυστήρια, ιδιόρρυθμη. Συχνά, λέω πως έχω... ψυχολογία θάλασσας.

Εδώ σ αυτή την ερημιά, παρέα μ αυτό το καραγκιοζάκι μήπως είναι η στιγμή να αποφασίσω: Θα πάω με το ρεύμα ή θα φέρνω συνεχώς αντίσταση σε ότι μου συμβαίνει; Θα συμφιλιωθώ με τις καταστάσεις και τους ανθρώπους γύρω μου; Θα σταματήσω να πολεμάω αυτό που δεν πολεμιέται; Θα κάνω ειρήνη με μένα; Θα μάθω να λέω λιγότερα και να κάνω περισσότερα;

Τότε το μάτι μου έπεσε σ ένα απόκρημνο βράχο απέναντι μου που τον χτυπούσε με μανία η θάλασσα. Μου μιλούσε; Πόσα δεν μου είπε αμίλητος! Τί πέρασε; Πώς άντεξε; Μου έλεγε '' η δική μου ιστορία είναι η ιστορία ενός κοινού βράχου, τίποτα πιο ιδιαίτερο! Μου συνέβη ότι συνήθως συμβαίνει σ ένα βράχο και έκανα κι εγώ το καθήκον μου!'' Δηλαδή;...

Από τη μία ο βράχος, από την άλλη η θάλασσα. Μια φουρτουνιασμένη θάλασσα επτά μποφόρ να σκάει στο βράχο μου... Λυπήθηκα για αυτή την άνιση μάχη. Ο ένας φαινόταν αμετανόητος , η άλλη απελπισμένη. Ο ένας ήταν ακίνητος, εκείνη λυσσομανούσε. Ο ένας ήταν αγέρωχος η άλλη χλωμή. Έτσι τουλάχιστον φαινόταν...έτσι θα ήταν στο τέλος;

Αναρωτήθηκα : Ποιός από τους δύο θα κερδίσει; Ποιός θα έχει τις περισσότερες απώλειες; Ο βράχος ή η θάλασσα;

Η θάλασσα μου θύμισε κάτι … χτυπιόταν άρρυθμα στα πλευρά του βράχου χωρίς να φοβάται αν θα ματώσει, κοίταζε αγανακτισμένη τον Θεό – σημάδι πως δεν την καταλάβαινε κανείς - πηγαινοερχόταν εκνευρισμένα, κοιτάζοντας άλλοτε υποτιμητικά τον απέναντι της, άλλοτε προκλητικά, ώσπου κυριολεκτικά χλόμιασε και έβγαζε καπνούς. Ήταν κάτωχρη από μια μάχη που φαίνεται πως έχανε…
Έβγαζε άναρθρες κραυγές απόγνωσης, τέτοιες που όταν είμαστε κοντά ανοίγουμε το παράθυρο του σπιτιού μας να τις ακούσουμε καλύτερα, γοητευμένοι από τον ήχο της φωνής της χωρίς να καταλαβαίνουμε ότι εκείνη υποφέρει...
Συνέχιζε τον αγώνα με φωνή που άλλοτε έβγαινε ξεψυχισμένη, σιγανή, πονεμένη άλλοτε θυμωμένη, μέχρι και παραπονιάρικη... Με κοιτούσε στα μάτια.
Την λυπόμουν.

Δεν σταμάτησε όμως, ούτε δευτερόλεπτο να κινείται , να μιλάει, να αντιδράει, να πολεμάει… Τελικά, τί είδους σοφία έχει; Με τόσα που κάνει...εκτίθεται!
Την μία, θέλει να κατακτήσει τον βράχο που βρίσκεται στο δρόμο της… την άλλη, τον αντιμάχεται, θέλει να τον ξεπεράσει. Πολύ σπάνια του κάνει το χατίρι να μην ασχολείται μαζί του, να τον αφήσει ήσυχο…

Αυτός ακίνητος, σταθερός αντιστέκεται σθεναρά. Πώς γίνεται να είναι απρόσιτος, αδιάφορος, μπροστά στην συγκλονιστική ομορφιά της θάλασσας ; Πώς το καταφέρνει; Μένει εκεί ανέκφραστος και πειθαρχημένος με μια καθώς πρέπει συμπεριφορά που καθορίζει όλους τους …βράχους! Δεν πτοείται ούτε από τα κύματα, ούτε από τον αέρα, ούτε από τα μεγάλα πλοία… είναι τόσο ατάραχος που απορείς! Αλλά γι αυτό δεν λέγεται ...βράχος;
Καλά, δεν βλέπει τον ήλιο , το φεγγάρι που αλλάζει σχήματα και χρώματα μήπως μαλακώσει λίγο; Δεν βλέπει τη θάλασσα που τον φλερτάρει άσεμνα και προκλητικά; Δεν βλέπει τα κύματα που του φιλούν τα πόδια; Πως μπορεί; Τι είναι αυτό που σκέφτεται και αντιδρά τόσο cool; Δεν συγκινείται;

Επανέρχομαι πίσω...Ξυπνάω και ρωτάω: Τι μπορώ να μάθω εγώ από μια τέτοιου είδους συμπεριφορά; Να πάρω κανένα μάθημα.

Σε λίγο, μου έρχεται μια δεύτερη σκέψη… οι γεωλόγοι μετράνε την ηλικία των βράχων από διάφορες ενδείξεις, διαβρώσεις, προσχώσεις στο βυθό, χρώμα, σχήμα, μέγεθος … Την ηλικία της θάλασσας πως την μετρούν; Αυτή φαίνεται πάντα ίδια! Δεν έχει πληγές; Δεν υπάρχουν γι αυτήν επιπτώσεις από τις μάχες που έχασε;
Δεν χρειάζεται καμιά επιδιόρθωση; Ούτε προστασία;
Ξέρω για τους βράχους ότι γίνονται πέτρες, βότσαλα και τελικά μετά από χιλιάδες χρόνια και μεγάλες ταλαιπωρίες γίνονται κουκίδες άμμου για να τις πατάμε…
Η απόλυτη ταπείνωση και αυτοτιμωρία!

Οι βράχοι πληγώνονται. Κανείς δεν το ξέρει εκείνη τη χρονική στιγμή που το παθαίνουν! Τραυματισμένη ή έστω πληγωμένη θάλασσα έχει δει ποτέ κανείς; Μάλλον όχι! Η θάλασσα και να χτυπηθεί σκληρά …αυτοθεραπεύεται! Άλλος είναι αυτός που χτυπιέται σαν χταπόδι, άλλος είναι που δείχνει πειθαρχία και εσωτερική γαλήνη και άλλος τελικά είναι αυτός που πληγώνεται στη πραγματικότητα!!!

Τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται , αγαπητή μου, είπα μέσα μου. Δεν πρέπει να λυπάσαι την θάλασσα και να φοβάσαι τον βράχο. Μάλλον, το αντίθετο.

Αυτός είναι ο θαυμαστός κόσμος των δύο φύλων! Αυτός είναι ο θαυμαστός κόσμος της φύσης! Της ανθρώπινης προσωπικότητας! Κάποιοι αντέχουν πολύ κι ας μην φαίνονται από την αρχή, κάποιοι έχουν εμφανείς πληγές και κάποιοι όχι, κάποιοι απλά ξέρουν να επιβιώνουν και στις χειρότερες συνθήκες, κάποιοι είναι γεννημένοι να αντέχουν και να μην γογγύζουν. Μιλούν εκκωφαντικά μέσα από τη σιωπή τους. Με τη στάση τους. Όχι όμως εγώ...Είμαι ανεπίδεκτη μαθήσεως.

Αυτά μου θύμισε η ...Μύκονος ένα δειλινό που έβλεπα τον ήλιο να κρύβεται πίσω από τον συννεφιασμένο ουρανό και τα κύματα να χτυπούν τον βράχο απέναντι μου… Σ αυτή τη περιοχή με τις πέτρες και τους βράχους δεν έχει καθόλου κόσμο.

Είδα το νησί με άλλα μάτια… Μου άρεσε περισσότερο… Ένιωσα την ενέργεια του βαθιά στο πετσί μου και συνειδητοποίησα ότι είναι πολύ έντονο. Τα έχει όλα στο φουλ, αλλά και απόλυτη απομόνωση, αν θέλεις…
Το νησί φιλοξενεί κόσμο από παντού. Είναι όμως δίπλα στην αρχαία και γι αυτό ίσως έρημη Δήλο, - ποιος θέλει τους γέρους άλλωστε; - αλλά και δίπλα στη θεοσεβούμενη Τήνο. Έτσι έχει προστασία … Πολυσχιδής και πολυπράγμων Μύκονο, δεν θα σε κατηγορήσω ξανά ποτέ ότι είσαι ένα νησί δήθεν… σε μένα μίλησες σε μια άλλη γλώσσα...

Σ 'άκουσα' και κατάλαβα πως κάνεις τη διαφορά! Μπορείς να είσαι παραδοσιακή αλλά και διεθνής. Τα δίνεις όλα. Ζητάς τα πάντα. Τα παίρνεις όλα. Δεν χαρίζεσαι...
Μένεις στο φως. Έχεις "αέρα"! Ξέρεις να προκαλείς. Μαζεύεις τα βλέμματα του κόσμου. Τα βάζεις με γη , ουρανό και θάλασσα. Έχεις τον άνεμο μέσα σου! Τι και ποιός να σου αντισταθεί; Κατάφερες να είσαι η κοσμοπολίτισσα μάνα του βράχου και της θάλασσας. Άλλοι σε θαυμάζουν για όσα έχεις κάνει κι άλλοι σε επικρίνουν.
Εσύ συνεχίζεις να είσαι ο εαυτός σου, να προκαλείς να ζεις έντονα!

Για μένα η Μύκονος σηματοδοτεί συμπεριφορές και δυνατότητα αλλαγής… έχει στρέψει τα μάτια όλων επάνω της και εκείνη γυρνάει επιδεικτικά ταινία αμερικανικών προδιαγραφών. Θυμίζει το Hollywood στην Ελλάδα!
Αν μας τρομάζει τέτοια ακρότητα και πάθος ας ψαχτούμε , ο καθένας μέσα του…

Καμώματα Αγάπης 2 (της Αναστασίας)

Τα ρυάκια της ψυχής μου

Πλημμυρίσανε ξανά από αλμυρό νερό

Νερό από την καρδιά μου δροσίζοντας το κορμί μου

Μα άνοιξε πληγές το αφρώδες νερό

Τότε ξαφνικά ευδοκίμησε

Ζωή σε τούτη τη ξερή γη

Κατακόκκινα τριαντάφυλλα έδωσε

Κι άλλαξε όψη η ζωή

Τα ρυάκια της ψυχής μου

Πια είναι αδιάκοπα ποτάμια

Κυλάνε σε όλη την έκταση της ύπαρξης μου

Ξεδιψάνε τα διεκδικητικά αγκάθια

Ένας κήπος παραδεισένιος

Σαν από μύθο ξεπεταγμένος

Μπρος στα μάτια μου παραμυθένιος

Όμως από του κόσμου το κακό καλά προστατευμένος

Τα ρυάκια της ψυχής μου

Έχουν πια δική τους βούληση

Δεν υπακούνε στα λόγια μου

Αλλά σε μια ανώτερη δύναμη

Όσο θα κυλάνε στη βαθιά γη

Τόσο θα έχει νόημα η ζωή

Μα όταν το τέλος έρθει

Δεν θα είμαι εγώ εκεί

Μακριά πολύ θα βρίσκομαι

Από ψηλά την όμορφη γη θα αγναντεύω

Μα θα είμαι ήρεμη και ευτυχισμένη

Γιατί θα απέχω από όλα όσα στη ζωή με κάνανε δυστυχισμένη

Καμώματα Αγάπης 1 (της Αναστασίας)

Αγάπησε με τώρα που είμαι όμορφη

Κάνε μου τη ζωή πιο γλυκιά κι ονειρεμένη

Νιώσε με έτσι όπως κανείς άλλος ποτέ…



Αγάπησε με τώρα που είμαι νέα

Φίλα το νεανικό κορμί μου και την πορσελάνινη μου επιδερμίδα

Και ζέστανε το με τα φιλιά σου…



Αγάπησε με τώρα που μπορείς να με έχεις

Μες την αγκαλιά σου χάνομαι λίγο-λίγο

Κι από τα φιλιά σου πνίγομαι αργά…



Αγάπησε με πριν γίνω σύννεφο στον ουρανό

Και πάω σε άλλα μέρη μακριά σου

Εκεί που θα είμαι για πάντα ελεύθερη...



Αγάπησε με κι ίσως σε αγαπήσω λίγο κι εγώ

Και νιώσεις πως τα φιλιά μου σου ανήκουν

Πως μόνο εσύ υπάρχεις για μένα και κανείς άλλος…



Πόσο ανόητος είσαι τελικά μικρέ μου έρωτα

Τίποτα δεν έμαθες τόσο καιρό κοντά μου

Τώρα είμαι μακριά σου και ξαναζώ

Γιατί καλέ μου η αγάπη και ο έρωτας πάντα παιδιαρίζουν

Ούτε οι θεοί ούτε οι ταπεινοί είναι σε θέση

Να βάλουν τάξη κι ίσως έτσι πρέπει να είναι

Μην κλαίς γλυκέ μου μάθε τον πόνο σου να συμπονάς όσο εμένα αγαπάς…

Έ ρ ω τ α

Οι ποιητές δεν μπόρεσαν να πούνε

τι τάχα τον γεννά και τι τον τρέφει

μα σίγουρο είναι αν τον απαντήσεις

ταξίδια ονειρικά θα ξεκινήσεις

Όποιος το φως σου είδε, ποτέ δεν ξαναφόρεσε γυαλιά

κι όποιος σε γεύτηκε καλά

ποτέ τη γεύση σου δεν ξέχασε, έρωτα

μα όποιος ασπίδα κράταγε από σε να φυλαχτεί

μέσα στο ίδιο του το σώμα έχει θαφτεί

Η φαντασία ούτε ο νους δεν συλλαμβάνει

αλήθεια τελικά αν είναι η πλάνη

δεν έχει εξάλλου βλέπεις σημασία

αυτό που εσύ βιώνεις έχει ουσία

Κρυψώνα

Πως να ξεμυτίσω απ΄την κρύπτη μου;

Πως να αντικρίσω το φως του ήλιου,

μετά από τόσα χρόνια στο σκοτάδι;

Χρειάζομαι ένα κίνητρο για να βγω . Κίνητρο ισχυρό

Δεν αρκεί που θ΄αντικρίσω τα μάτια σου

Το λαμπερό σου πρόσωπο Το γλυκό σου χαμόγελο

Του κορμιού σου η σαγήνη δεν αρκεί

Έχω ανάγκη απ΄της ψυχής σου την εικόνα

Και δε με νοιάζει αν η εικόνα είναι αντάρα

Θέλω φουρτούνες, τρικυμίες να παλέψω

Κι ή να χαθώ μέσα στη δίνη σου αυτή

ή και οι δυο μαζί αποκαμωμένοι

στη χώρα των κουρασμένων εξερευνητών

να καταλήξουμε

Με των λαθών μας τους καρπούς

να οικοδομήσουμε

Κι αν πάλι αρνηθείς

της ψυχής σου την εικόνα να μου δείξεις,

ξεγέλασε με, ευθύς αμέσως μην το πεις

μα απ΄την κρυψώνα πρώτα τράβηξε με

Ίσως αν θυμηθώ το φως της μέρας

στo θλιβερό της σκοτάδι να μην ξαναγυρίσω

ΠΥΡΙΝΗ ΨΥΧΗ

Στην αυταπάτη της Ζωής που λέμε «βιωτή»
Μικρές Κοινές Στιγμές γεμίζουν τις ψυχές μας.

Το φευγαλέο άγγιγμα, το πεταχτό φιλί
Γεύσεις από Παράδεισο και Κόλαση μαζί.


Δυο, σε πραγματικότητες παράλληλες παγιδευμένες,
Ίσως φυγάδες.
Οδεύουν’ αδυσώπητες προς τις συνθλίβουσες του χρόνου,
Συμπληγάδες.


Πριν να χαθούν στο Έρεβος για πάντα μοναχές
Με μυστικά στους ώμους τους βαρύ φορτίο για έναν.

Ο φόβος της Δυσβάσταχτης Αλήθειας θα χαθεί,
Σαν θα καούν τα μυστικά και γίνουν πλέον φως

Τότε με μιας, χωρίς γιορτή θα σου φανερωθεί
Μπροστά σου ολοφώτιστη μια Πύρινη Ψυχή.

KEEP BETING ΑΝΤΙΓΟΝΗ (από ΚΟΣΜΑ)

Τα προσωπικά βιώματα είναι μοναδικά και δεν επιδέχονται κριτική ή τοποθετήσεις.
Οι αναλύσεις όμως επιδέχονται.

Θα τοποθετηθώ λοιπόν μιας και το ζητούμενο σου αν αντιλαμβάνομαι σωστά, είναι η ανταλλαγή απόψεων. Έχει μεγάλη σημασία όταν θέλεις να αναλύσεις ένα ζήτημα, να λαμβάνεις υπ όψη όλες τις παραμέτρους που υπάρχουν γύρω από αυτό.

Όπως οι περισσότεροι που καταπιάνονται με το θέμα που έθιξες, και εσύ κανείς ένα σφάλμα. Ξεκινάς από λάθος αφετηρία. Ξεκινάς κατηγοριοποιώντας τους ανθρώπους. Σε άντρες και γυναίκες, προσδίδοντας σε όλους της ίδιας κατηγόριας τα ίδια χαρακτηριστικά. Πράγμα που δεν συμβαίνει στην πραγματικότητα και ευτυχώς. Με αυτή την προσέγγιση λοιπόν αφαιρείς από τον καθένα τη μοναδικότητα που είναι κοινά παραδεκτό πως έχει (ο καθένας) και τον εντάσσεις σε μια κατηγόρια, στο σωρό δηλαδή. Με αυτόν τον τρόπο εξυπηρετείς και υποστηρίζεις βέβαια ικανά την άποψη που έχεις σχηματίσει (από τα οποία βιώματα σου), πέφτεις όμως στην παγίδα να εξομοιώσεις και τον εαυτό σου με όλες τις άλλες (γυναίκες) της κατηγόριας.

Είμαι σίγουρος όμως ότι δεν αισθάνεσαι ίδια με καμία. Αν λοιπόν δεν αισθάνεσαι ίδια με καμία, όταν με εξισώνεις εμένα η τον καθένα η την καθεμία κάτω από μια επικεφαλίδα άντρες-γυναίκες, τότε μάλλον μας αδικείς, μαζί και τον εαυτό σου.

Αν μιλήσουμε τώρα για συναισθήματα πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι και σε αυτό το θέμα είναι μοναδικοί. Από το τι συναισθήματα τους προκαλεί το ίδιο γεγονός μέχρι την ιεράρχηση των συναισθημάτων και των αισθημάτων, μέχρι και την απουσία αισθημάτων και συναισθημάτων.

Φτάνοντας τέλος στο κυρίαρχο ζήτημα των σχέσεων των ερωτικών έχω να πω ότι διέπονται από τους ίδιους κανόνες όλων των άλλων σχέσεων, πατέρα-γιου, μάνας-γιου, μάνας-κόρης, αδερφών σε μια οικογένεια, εργασιακές σχέσεις, κοινωνικές κλπ.

Ποιοι είναι οι κανόνες?

1ον όσο υποχωρείς και υποτάσσεσαι στα θέλω των άλλων τόσο απομακρύνεσαι από τα δικά σου. Όσο ανέχεσαι καταστάσεις που σε κάνουν να ασφυκτιάς τόσο τις παγιώνεις . Αν εσύ δεν θέσεις και υπερασπιστείς τα όρια του ζωτικού σου χώρου , δεν θα το κάνει κανένας άλλος.

2ον Δεν υπάρχουν αυτονόητα σε μια σχέση. Ότι με ενοχλεί, με καταπιέζει, μου τη σπάει, δεν περιμένω να το αντιληφθεί ο άλλος. Το σχολιάζω, το κάνω θέμα, το διεκδικω.

3ον Αυτογνωσία. Βοηθάει να ξέρεις ποιος είσαι, τι και ως που μπορείς. Τότε αναγνωρίζοντας τις δυνάμεις και τις αδυναμίες σου αναλόγως μπορείς να παίρνεις βάρη η να ζητάς βοηθεια.

4ον Η ηρεμία. Η έλλειψη ανούσιων συνήθως και ψυχοφθόρων εντάσεων είναι σημαντική.

Τέλος( θα μπορούσαμε να πούμε κι άλλους κανόνες αλλά στην ουσία δεν υπάρχουν κανόνες) όλα συνοψίζονται σε μια φράση που εμπεριέχει όλους τους κανόνες για όλων των ειδών τις ανθρώπινες σχέσεις, που την είπε ο Κύριος που ανέφερες ( σημειώνοντας ότι δεν πιστεύω στη θεϊκή υπόσταση του). Σε ελεύθερη μετάφραση είπε ότι : πριν κάνεις κάτι που θα έχει αντίκτυπο σε κάποιον άλλο άνθρωπο οποιονδήποτε αντίκτυπο, συναισθηματικό, οικονομικό, ψυχολογικό, υγείας κλπ (και μάλλον όλες οι πράξεις μας έχουν αντίκτυπο) βαλε τον εαυτό σου στη θέση του αλλού και πράξε και συμπεριφέρσου όπως θα ήθελες να σου συμπεριφερθούν.
Αγαπητή Αντιγόνη οι σχέσεις είναι σαν τα τυχερά παιχνίδια και ποιο πολύ μοιάζουν με το στοίχημα, γιατί έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ξέρουμε που ποντάρουμε. Λέμε αυτή η ομάδα φαίνεται καλή, ας ποντάρουμε. Είναι όμως απαραίτητο για να κερδίσεις ένα πράγμα.

Να ΠΟΝΤΑΡΕΙΣ . Κι όταν χάνεις να ξέρεις να διαχειριστείς την ήττα. Και επειδή έχανες μέχρι τώρα μην εξομοιώνεις όλες τις ομάδες.Έχει και ομάδες που κερδίζουν, που παίρνουν πρωταθλήματα, κύπελλα.

KEEP BETING ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Έτσι είναι ή έτσι ...νομίζω;

(Μάλλον είναι στραβός ο γιαλός…)

ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΑΡΕΣΕΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ…
Σ ΑΛΛΟΥΣ, ΑΡΕΣΕΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ, Η ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ, Η ΕΠΑΦΗ FACE TO FACE

ΣΕ ΜΕΝΑ, ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΚΑΘΟΛΟΥ Η ΜΟΝΑΞΙΑ, αλλά ΘΕΛΩ ΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΩ ΜΕ ΚΟΣΜΟ ΣΥΝΕΧΩΣ,- ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΡΕΥΝΑ ΠΑΝΩ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ , - ΝΙΩΘΩ ΠΩΣ ΒΑΔΙΖΩ ΣΕ ΜΙΑ ΚΙΝΗΤΗ …ΝΑΡΚΗ.

Επικοινωνώ με κάθε τρόπο και ευκαιρία, όπου μου κάνει κλικ!
Τόσο από κοντά, όσο και από μακριά, μέσα από ασύρματα και ενσύρματα δίκτυα, από την διπλανή μου πολυκατοικία μέχρι το …Manhattan ! (Λέμε τώρα…)

Νομίζω ακόμη, ότι όλος ο κόσμος σκέπτεται όπως εγώ , οι φίλοι μου και κάποιοι άλλοι ρομαντικοί και ίσως, επιπόλαιοι τύποι …( συγχωρέστε με για τους χαρακτηρισμούς)

Διαβάστε, τι πήγα να πάθω, μέσα από μια γνωριμία μέσω facebook με άνθρωπο που θεωρούσα ότι είναι καλλιεργημένος, ευαίσθητος, ψαγμένος με καλλιτεχνικές ιδιότητες, αναζητήσεις – τις οποίες , προσωπικά, θαυμάζω εξαιρετικά.
Διαπίστωσα, ότι χρησιμοποιεί μαζικά στιχάκια δικά του ή δανεικά, για να προσεγγίζει …γυναίκες εκ συστήματος και το …προχωρεί πολύ, σε όρια που αγγίζουν ίσως, και το ηλεκτρονικό έγκλημα, αφού κανένα, μα κανένα δημοσιοποιημένο στοιχείο δεν είναι αληθινό, αλλά και για πολλούς άλλους λόγους …
Ταυτόχρονα, τα δείγματα που έχω, στοιχειοθετούν νοσηρό άτομο, εκδικητικό μισογύνη, επαγγελματία ‘αισθηματία’, εν ολίγοις, έναν …κλασικό απατεώνα!!!

(Ήμουν τυχερή, δεν ξέρω, και διαπίστωσα ορισμένα πράγματα – μέσω της παρατηρητικότητας μου - αλλά πολύ φοβάμαι ότι κάποια κορίτσια ή γυναίκες, θα την πατήσουν για τα καλά….
Το θέμα είναι ότι από την αρχή κάποια πράγματα με παραξένευαν, αλλά, δεν έβρισκα άκρη, δεν μπορούσα να λύσω το… puzzle. Μέχρι που τα κατάφερα!
Είμαι παιδί της …μαμάς μου και έχω ιδιότητες ‘ Μάτα Χάρι’…)


Ας το πιάσουμε το θέμα από την αρχή:
Εν όψει της συγγραφικής μου απόπειρας στους αμέσως επόμενους μήνες, έκανα σελίδα στο facebook, έκανα διάφορα blogs, επικοινωνώ με κόσμο, μιλάω, γράφω για να τσεκάρω αν ‘το έχω’ με την συγγραφική κι αν αυτά που πρόκειται να εκδώσω θα έχουν απήχηση και ενδιαφέρον. Ένα βασικό ερώτημα μου είναι πού, και σε ποιόν, κυρίως, απευθύνομαι;
Σε γυναίκες, όπως εγώ πίστευα, σε άνδρες ή και στα δύο φύλα;

Είδα ευαισθησία και από τις δύο πλευρές, ανθρώπους που έχουν ερωτηματικά και άλυτα προβλήματα πάνω σε σχέσεις και από τις δύο πλευρές. Το χάρηκα – κατά μια έννοια – γιατί για μένα, είναι ζωτικά θέματα και άρχισα να καταλαβαίνω ότι οι σχέσεις μεταξύ ανθρώπων , δεν είναι θέμα φύλων.
Χαλάρωσα. Είπα μέσα μου, μην νομίζεις πως είσαι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας και συνέχισα να γράφω και να προβληματίζομαι για το πόση αλήθεια αντέχω και αντίστοιχα πόση αλήθεια, αντέχουν οι απέναντι μου , από μένα;

Κριτήριο επιλογής των ηλεκτρονικών φίλων μου, λοιπόν, ήταν η …παιδεία τους!
Απέκλεια τους γυμνούς μυώδεις τύπους, τους …αμόρφωτους και έκανα add στους μορφωμένους και …καλλιεργημένους! Κολοκύθια με την ρίγανη! Γιατί συνάντησα σε αυτό το πεντάμηνο που είμαι on line, κάθε καρυδιάς …καρύδι.
Όλη η …’φύση’, στα πόδια μου!

Συνάντησα ή συνομίλησα με …μορφωμένους ακαλλιέργητους, λιγότερο μορφωμένους με φυσική ευγένεια, μορφωμένους …σεξομανείς, αναίσθητους …ποιητές, παράξενους και ιδιόρρυθμους συγγραφείς, … κοράκια κάθε είδους!

Κατέληξα στο συμπέρασμα ότι υπάρχει ψευδαίσθηση σ αυτά που νομίζω πως βλέπω, τα πράγματα δεν είναι όπως φαίνονται και θέλουν μεγάλη προσοχή.
Είναι άχρηστες οι πεποιθήσεις περί σωστού και λάθους, αξιόλογου και μη, όταν μιλάμε για ανθρώπους, που ο καθένας είναι μοναδικός και τόοοοσο ιδιαίτερος…


Η επικοινωνία είναι μεγάλη επιστήμη, αλλά δεν στηρίζεται ούτε στα καθαρά… μάτια, ούτε στα μεγάλα…αυτιά, ή στην …μύτη, αλλά, πολλές φορές, σε προειδοποιεί με πολλούς και διάφορους τρόπους: Αν έχεις " ανοιχτό " πνεύμα, ψυχή - αόρατα όργανα – είτε μέσα από τις αντιδράσεις του σώματος, είτε σαν …διαίσθηση.
Ότι ενεργοποιεί ο καθένας. Ότι αφήνουμε ελεύθερο να μας ειδοποιήσει:
ΠΡΟΣΟΧΗ , ΕΔΩ ΚΙΝΔΥΝΟΣ!!!

Πρωταγωνιστές της μικρής ιστορίας:
ΕΓΩ : Η ρομαντική, η εν δυνάμει συγγραφέας και η …σύμβουλος (;) επικοινωνίας…
ΕΚΕΙΝΟΣ : ο τάχα μου δήθεν οικονομολόγος, βαθυστόχαστος και …« ποιητής»(;)…

Ξεκινάω να διηγούμαι την παράδοξη …ιστορία και τα συναισθήματα που αρχικά με ενέπνευσε ο δεύτερος πρωταγωνιστής, μέχρι να ξυπνήσω από τον λήθαργο!

………………………………………………………………………………

Χθες στο βράδυ σε σκεφτόμουν…σήμερα όχι…άραγε γιατί; Προχθές το βράδυ με …ξεσήκωσες, σήμερα όχι! Γιατί νόμιζες ή πίστευες, ότι το σήμερα και το αύριο, θα έπρεπε να ταιριάζει με το …χθες; Θα έπρεπε να είναι έτσι;

Δεν δίνουμε όλοι εξετάσεις καθημερινά για το πόσο συνεπείς είμαστε;
Εσύ πάλι δεν θα συμμετέχεις; Θα είσαι …εκτός , γιατί ‘κάτι’ σου έτυχε;….είχες ‘κάποιες’ υποχρεώσεις; Α, καλά, το ξέρω και εγώ αυτό το παιχνίδι. Είναι …παγκοσμίως γνωστό και πανεύκολο. Το παίζουν όλοι! Το ονομαζόμενο ‘με λένε Ρίζο, και όπως θέλω τα γυρίζω’. Ε κι εγώ….χθες κάτι ήθελα, σήμερα …Όχι!!!
Να μπω λίγο κι εγώ στο νόημα του παιχνιδιού! Στα εύκολα τα πάω καλά, μην μου πεις να παίξω κανένα trivial pursuit, εκεί ‘κάηκα από χέρι’ !

Πως είναι δυνατόν εσύ να θέλεις να γίνεσαι πιστευτός άκριτα, αλόγιστα όταν δεν είσαι εντάξει, ούτε απέναντι στον εαυτό σου , ούτε απέναντι μου ;

Γιατί διεκδικείς, παρακαλώ, να έχεις την προσωπική μου εύνοια και να θέλεις να σου δίνω…σημασία, ενώ εσύ «αγρόν ηγόραζες»;
Μμμ,… ΕΔΩ, κάτι ...συμβαίνει;
Αστυνομίααααα, πιάστε τον…! Τους πάσης φύσεως τέτοιου είδους , ….!
Μας έχουν τρελάνει, αυτοί οι …Άνθρωποι!

Θέλω να σου πω, αν δεν κατάλαβες ακριβώς τι εννοώ, ότι θυμώνω πολύ, με όλα αυτά που νιώθω ότι κάνεις, πίσω από τις μεγάλες υποσχέσεις και τα ποιητικά λόγια!

Το κάνεις φθηνό το παιχνίδι! Δεν ξέρω αν στο είπα, αλλά για κάποιο λόγο δεν μου αρέσουν τα φθηνά…μάλιστα ο μπαμπάς μου, έλεγε για μένα, πως είμαι …παιδί πολυτελείας!!!

Έπρεπε να στο πω…κι αυτό; Τι θα καταλάβεις από …μόνος σου;
Fast food, σου αρέσει να τρως, μου φαίνεται;

Έχουν πολλά συντηρητικά κι εγώ τα αποφεύγω…

Άσε που δεν μου αρέσει το food styling των fast, το περιβάλλον, το γρήγορο και το …πρόχειρο!

Πως γίνεται να πιστεύεις ότι με δουλεύεις; Αυτή την …εντύπωση, σου δίνω;
Πως πιστεύεις ότι δεν καταλαβαίνω τι κάνεις; Αλλά, πρόσεξε τι έκανα : ήθελα και εξακολουθώ να θέλω να δω, αφ ενός, που είναι τα όρια μου και αφ ετέρου, που είναι τα δικά σου όρια κοροϊδίας, εξαπάτησης;

Πιάνεις ...κορυφή, βλέπω. Έχεις να κάνεις ένα χτύπημα, δεν σου λέω...

Κατέβασε κάτω το στυλό, το μολύβι, άφησε κάτω τον υπολογιστή, δεν είσαι σε θέση, αγόρι μου, να μου πουλήσεις ή να μ αγοράσεις…Δεν το έχεις! Θέλει να …ξέρεις και λίγο από γυναικεία ιδιοσυγκρασία, ψυχοσύνθεση , που να πάρει! Εσύ ξέρεις; Που βασίζεσαι;

Στην τάχα μου δήθεν ... γοητεία σου, στις ακαταμάχητες εμπειρίες σου, στην «ψυχική» ομορφιά σου ή στα όνειρα, που πουλάς ...μαζικά; Μπούρδες!

Γιατί, χρησιμοποιείς την τεχνική σου στο γράψιμο και τα ποιήματα για να με… λυγίσουν;
Ξέρεις ή σου έχουν πει, ότι πια είδα και αποείδα με τις πράξεις και τώρα μένουν μόνο τα… λόγια; Γιατί χρησιμοποιείς τα λόγια – ως « όπλα» εναντίον μου;

Ναι , είναι αλήθεια, με γοητεύουν τα όμορφα λόγια, τα οποία, τα θεωρώ προάγγελους καλής συμπεριφοράς, ίσως κι ενός πεπρωμένου ! Θαυμάζω τις έξυπνες σκέψεις, τα διαφορετικά όνειρα, τα ιδιαίτερα, μα σε παρακαλώ, μην τα χρησιμοποιείς εναντίον μου… Μου καταστρέφεις έτσι, ταυτόχρονα, την γνώμη μου για τον έρωτα, την αγάπη, αλλά και για την ίδια την τέχνη, αλλά, κυρίως , για την ποιότητα των …τεχνιτών της! Μην με αποπροσανατολίζεις .

Θεωρώ, ότι είμαι σε καλό δρόμο!

Αν θέλεις, έλα να δοκιμάσουμε την αξία της σιωπής...είναι πολύ διδακτική!

Θέλω να περπατώ μαζί σου, στα όνειρα μου…να είμαστε σε ένα βουνό και δίπλα στη θάλασσα, κοντά σε ένα μικρό κολπίσκο, να υπάρχει στο βάθος και ένα ιστιοπλοϊκό…


Η θάλασσα, θυμίζει άνθρωπο σε βαθύ ύπνο, είναι απολύτως ατάραχη…

Το σκάφος, όμως, έχει μια ανυπομονησία, θέλει να ταξιδέψει και εμείς το έχουμε αγκυροβολημένο! Αυτή η ανυπομονησία, ταιριάζει με την δική μου ανυπόμονη ψυχή, ο καλοκαιρινός αέρας κάτι ψιθυρίζει…λόγια ακατάληπτα…σαν τις σκέψεις μου…όμως, τα μάτια μου κουβαλούν μια λάμψη: την λάμψη της βεβαιότητας ότι είμαι κοντά στην κατάκτηση του ονείρου…φθάνω στον προορισμό!

Φθάνω ή έτσι …νομίζω, πάλι;

Με κοιτάς, δεν χρειάζεται να μου μιλήσεις, να μου πεις αν και τι θέλεις…Σε νιώθω…Νιώθω το στομάχι μου να ταράζεται, ακολουθεί κι αυτός ό παράξενος ήχος της καρδιάς, ιδρώνουν τα χέρια, ένα χαμόγελο σχηματίζεται στα χείλη μου, άθελα μου, …"θέλει η π… να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει", ένα …πράμα, που λέει η φίλη μου η Λενιώ, σε άπταιστη αργκό!

Το περίεργο είναι ότι χαίρομαι για αυτό που έρχεται και όχι για σένα, παλικάρι μου!
Στα μάτια σου, δεν βλέπω εσένα ,αλλά, τον …Έρωτα! Στα λόγια σου δεν στέκομαι , αλλά, αναζητώ την …Ποίηση, στη ζωή μου. Δεν θαυμάζω το δικό σου σώμα ή το πρόσωπο, αλλά, εκστασιάζομαι με την …Ομορφιά τη ζωής!

Σου έδωσα ένα όνομα « ποιητής » και εσύ υπερέβαλλες εαυτόν και έστελνες , έστελνες στιχάκια, ποιήματα, σπουδαίες κουβέντες διασήμων ανθρώπων, με προβλημάτιζες, με ταξίδευες στα όνειρα μου, με μάγευες με τα ωραία νοήματα! Έτσι , πίστεψες ότι το παιχνίδι θα ήταν απλό μαζί μου!
Σε γελάσανε! Γελάει καλύτερα η τελευταία. Έστω και πικρά...


Εγώ, "ποιητή" της φαντασίας μου, όταν είμαι ξύπνια μπορεί να κοιμάμαι και να ονειρεύομαι, αλλά , όταν κοιμάμαι, το μυαλό μου …δουλεύει!

Κάτι είναι στραβό πάνω μου και δεν λειτουργώ όπως οι συνηθισμένες μηχανές…

Καταλαβαίνω - έστω και εκ των υστέρων - πολλές φορές αργώ, αλλά, πίστεψε με, διαισθάνομαι … Το περίεργο είναι, ότι ενώ νιώθω πως δεν «λέει» με σένα ή με κάποιον άλλον, σαν και σένα, συνεχίζω να πειραματίζομαι για να επιβεβαιωθώ με …αποδείξεις πόσο επικίνδυνος είσαι εσύ και όσοι είναι σαν και σένα! Θέλω ατράνταχτες και απόλυτες αποδείξεις για να παραδεχθώ τα λάθη μου! Πως είπαμε λέγεται αυτό, εγωισμός; Ε, όχι...


Παίζω το παιχνίδι της κοκκινοσκουφίτσας με τον κακό λύκο…πάω εκεί που είναι να πάω, βλέπω αλλά κάνω πως δεν βλέπω, ρωτάω αφελώς «… γιατί έχεις μεγάλα αυτιά, στόμα , δόντια ; ...Θέλεις , αλήθεια, να με ...φας;
Είσαι πράγματι …κακός;» !!!

Σε προκαλώ κακέ λύκε ή προκαλώ την τύχη μου και μετά τρέχω; …γιατί τώρα έχω αρχίσει να …φοβάμαι πραγματικά!

Εδώ, δεν είναι το γνωστό παραμύθι, αλλά, η ίδια η …ζωή μου!
Ανισόρροπη; Μάλλον ναι, αλλά έτσι …είμαι!

Μετά, θα συνεχίσω το βιολί μου….θα συνεχίσω να περπατώ μέσα στο δάσος μόνη μου, να μαζεύω λουλούδια για να τα πάω κάπου, σαν νη μην συνέβη ποτέ, τίποτα.

Θα έχω ξεχάσει τι μου έχει συμβεί και θα συνεχίζω …ακάθεκτη! Θα σκέφτομαι και θα ονειρεύομαι έναν άλλο κόσμο, που θα μαζεύονται όλες οι χαρούμενες κοκκινοσκουφίτσες και που οι λύκοι θα είναι άκακοι, οι γιαγιάδες ατάραχες, και όλοι ζουν καλά κι εμείς καλύτερα!....


Σημείωση
Τα σημερινά παιδιά παίζουν play station, σερφάρουν στο διαδίκτυο, κάνουν σελίδες και chat στο facebook…Εγώ δεν μπορώ να κρύψω τα βιώματα μου, αφού για παιχνίδι έχω να …”πετάω αετό”, όπως διαπιστώσατε μόλις προ ολίγου…
(ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΕ ΚΡΙΝΕΤΕ, ΠΡΟΤΙΜΩ ΝΑ ΤΟ ΚΑΝΩ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΜΟΥ, ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ… ΣΤΡΑΒΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΑΛΟΣ! )

ΥΠΑΡΧΩ Ή ...ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΩ; ΑΚΟΥΓΟΜΑΙ Ή ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΙΣ ΦΩΝΕΕΕΕΕΣ;

Ας μου πει κάποιος, παρακαλώ!Εσείς, με βλέπετε, με ακούτεεεεεεε;....


Θέλετε να μάθετε γιατί κάνω τέτοιες ερωτήσεις; Ακούστε και πείτε μου, μετά!


Πόσο πολύ τον αγάπησα, ποτέ δεν θα το μάθει! Γιατί αφέθηκα, παραδόθηκα, έγινα αδύναμη και ανίσχυρη, μπροστά στα δικά του θέλω ...Δεν ζητούσα,δεν ήθελα να ζητήσω...Δεν μου είχε ξανασυμβεί, ήμουν ανοχύρητη πόλη, απέναντι του...Τον παρατηρούσα, ήθελα περισσότερα και περισσότερα από εκείνον και τίποτα από μένα, μέχρι που ήρθε η στιγμή να μην ζω καθόλου για μένα, αλλά μέσα από εκείνον...Δεν ήλεγχα τον εαυτό μου, τις αντιδράσεις μου, τη συμπεριφορά μου...

Με ενοχλούσε όλο αυτό...Που θα φτάσω, πόσο ακόμα θα ξεπέσω, σκεφτόμουν; Ετσι θα ζήσω;
Τι πρέπει να κάνω; Πως θα το σταματήσω; Υπάρχει τρόπος; Ποιός; Πότε; Πόσο ...κάνει;
Τότε, κάποιος φίλος - ψυχολόγος, ο Γιώργος Πιντέρης,να είναι καλά ο άνθρωπος, με συμβούλευσε σοφά: " Αντιγόνη, το σαλάμι τρώγεται φέτα - φέτα ...μην το παλεύεις, ότι είναι να γίνει, θα γίνει από μόνο του, σιγά - σιγά. Πόσο ...σαλάμι, μπορείς να φας;"

Ετσι και έγινε! Κάποια στιγμή πήρα τα επάνω μου και αρχισα ν αντέχω να μην είμαι η σκιά του, ή στην σκιά του. Να πονάω λιγότερα στα λάθη του...Να μάθω να ζητάω, - όχι και πολλά - να αρχίσω να αγαπάω και μένα και να μην επιτρέπω να εισβάλλουν απρόσκλητοι στη ζωή μου, να παίζω παιχνίδια με όρους...να με οριοθετώ,να βάζω δικούς μου κανόνες, να θέλω και να προστατεύω την ησυχία μου...

Φαινομενικά, δεν φαίνεται να την έχω (την ησυχία ) αλλά, ουσιαστικά,την έχω!
Γιατί αν με πειράξουν, με στενοχωρήσουν, καήκανε! Μαύρο φίδι που τους έφαγε...Θα ξεχάσω εγώ, τι πέρασα; Ακούστε κάτι από τα συνηθισμένα περιστατικά της ερωτικής μου ζωής. Συνηθισμένο σχετικά, ως προς την απιστία, όχι όμως και τόοοοσο απλό, ως προς τα επακόλουθα: Εξηγώ εκτενέστερα:

Είναι Σαββατοκύριακο, είμαι μαζί του, στο εξοχικό του, κι εκεί που είμαι μέσα στη τρέλα της νιότης και του έρωτα, χτυπάει το κουδούνι! Ανοίγω και βλέπω την πρώην του, κλαμένη, συντετριμμένη...να μου εξομολογείται ότι μάλλον είναι έγκυος, από τον δικό μου(;) αγαπημένο!... Να, μια μέρα που μαλώσαμε , πήγε και την βρήκε, έγινε ο χαμός και η ...σύλληψη;! Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει σαν κομπρεσέρ, καταλαβαίνω οτι θα λιποθυμήσω, κοιτάζω σαν χαζή, μία τον έναν και μία την άλλη - μήπως μου κάνουν πλάκα; - όταν συνειδητοποιώ τι γίνεται, φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μου.... Οχι, δεν μου έκαναν καμία πλάκα! Ήταν αλήθεια!

Εκείνος, στη θέα της πρώην, άρχισε να χτυπιέται σαν χταπόδι, της φώναζε να φύγει και άλλα διάφορα...Ηξερε, ότι και εγώ θα τον χόρευα στο ταψί και είχε αρχίσει την σχετική ...προθέρμανση! Με κοιτούσε με γουρλωμένα μάτια, ικετευτικά, να τον συγχωρήσω, με παρακαλούσε, έκλαιγε, προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι ήταν το ποτό, η κακιά στιγμή, η απόγνωση απο τον προηγούμενο τσακωμό μας, δηλαδή φταίω κιόλας;...

Με την κοπέλα, γίναμε φίλες! Εγώ κι αυτός, εχθροί! Οχι όμως για πολύ...
Δεν άντεχα μακριά του, πονούσα και γι αυτά που περνούσα και γι όσα δεν θα περνούσα μαζί του, όταν πιά, εκείνος δεν θα ήταν ...κοντά μου! Η απόλυτη δυστυχία και μαζί του και χώρια του!!! Αβυσσος, η ψυχή της γυναίκας, το λέει και το τραγούδι, η δική δε, ακόμα μεγαλύτερη άααααααβυσσος!

Τι να αναπολήσω, φίλες μου, από τέτοιον έρωτα;
Το παραπάνω συμβάν, ήταν μια σταγόνα στον ωκεανό, όσων αντιμετώπισα μαζί του...Αυτές δε οι 'σταγόνες', ήταν πολύ δηλητηριώδεις! Θανατηφόρες, θα έλεγα! Ακρως τοξικές!

Ετσι ...μεγάλωσα, "ωρίμασα" στο θέμα του έρωτα , της αγάπης, (εδώ πέφτουμε κάτω από τα γέλια ) κι ...έχασα παντελώς την εμπιστοσύνη μου, σε μένα και στους άντρες.
Εδώ, θέλω να καταγγείλω όλα τα βίπερ νόρα και τους συγγραφείς ρομαντικών μυθιστορημάτων που διάβασα και με ξεσήκωσαν στο να πιστεύω, ότι θα γίνω η ηρωίδα μιας αντίστοιχης ιστορίας! Ομως για μένα, κάπως έτσι, μέσω των προσωπικών μου βιωμάτων, χάθηκε το όνειρο ότι υπάρχει αληθινή , μοναδική αγάπη για Πάντα! Οπότε, σταμάτησα να την περιμένω, να την ψάχνω, άσε δε που την φοβόμουν σαν ...την γρίππη των χοίρων!Και βάλε...ένα ποτήρι βότκα να πιώ να ξεχάσω...

Δεν έμαθα ποτέ να αγαπάω σωστά, δεν συνάντησα κάτι μαγικό στη ζωή μου που να με πείσει πραγματικά ότι ...οι δύο έσσονται εις σάρκαν μίαν...
Παντρεύτηκα μεν, αλλά επειδή ήμουν ήδη πολλαπλώς φοβισμένη, οι προσπάθειες να κρατήσω τον γάμο μου, ήταν όσες κάνει ο μικροπωλητής της λαικής για να ξεπουλήσει και το τελευταίο του εμπόρευμα, το δίνει όσο όσο, για να μην ξεμείνει..

Σήμερα , τώρα που γράφω, μου γεννιέται μια σκέψη, μια ιδέα : Θέλω να στείλω γράμμα στον Υπουργό Παιδείας, γιατί δεν μας μαθαίνουν να είμαστε καλοί σύζυγοι, σύντροφοι, γονείς; Γιατί δεν μας μαθαίνουν να αγαπάμε τους εαυτούς μας και να μας ...προστατεύουμε από τις κακοτοπιές; Εμείς οι ίδιοι, πάνω απ όλα, χρειαζόμαστε να εκπαιδευτούμε στην έκφραση και στη συμπεριφορά της αγάπης!

Μην μου πείτε οι γονείς σου, τι έκαναν; Δεν σου έμαθαν; Θα απαντήσω ευθέως και ειλικρινώς, πως ο ένας ...κάτι μου λεγε, αλλά, άλλα ...έκανε και η άλλη, ότι έλεγε, το έκανε! Δεν ενδιαφερόταν η μαμά μου για αγάπες, ένα παιδί της κατοχής ήταν!...

Το θέμα της αγάπης μπορεί να το διαχειρίστηκε και ο Κύριος, αλλά πολύ θεωρητικός και συντηρητικός είναι σε πολλά και δεν μπορούμε να ακολουθήσουμε.Βγαίνουμε σχεδόν πάντα εκτός δρόμου! Τουλάχιστον, εγώ! Θα ήθελα κάτι πιο σύγχρονο σε θεωρία, που να κουμπώνει με το ...σήμερα, τη ζωή μας και τις ανάγκες μας.
Με ακούς, Κύριε μου;

Αν, λέω αν, μας το μάθαιναν, μήπως θα ήμασταν όλοι πιο ευτυχισμένοι; 'Οσοι δε, είναι κακοί,πονηροί,εγωιστές,άπιστοι, αλαζόνες, προτείνω να μπαίνουν ...φυλακή ή αναμορφωτήριο, για να αναπροσαρμόσουν τις ιδέες τους! Ισόβια, παρακαλώ...

Γιατί- αφήστε τι λέμε εμείς οι γυναίκες - πως είμαστε δυνατές, αντέχουμε και κουραφέξαλα! Γιατί πρέπει για να κερδίσουμε μια θέση στον παράδεισο, να περνάμε από την ...κόλαση; Γιατί για όλα, πρέπει να πληρώνουμε τίμημα; Έτσι γίνεται στη φύση; Δεν νομίζω! Επειδή, είμαστε δυνατές και αντέχουμε στον συναισθηματικό πόνο, όλη την ώρα πρέπει να δοκιμαζόμαστε; Για να λένε οι άντρες μας και τα παιδιά μας - στα βαθιά τους γεράματα - η μάνα μου ήταν πολύ καλή, δεν ξέρεις πόσα υπέφερε η καημένη;...

Ααα,εγώ, δεν συμμετέχω! Παραιτούμαι από αυτήν την ομάδα! Βρείτε άλλη στη θέση μου!
Αν την βρείτε! Που δεν θα την βρείτε! Ξυπνάνε οι γυναίκες, ευτυχώς...

Ποιός σας είπε,( στους άντρες αναφέρομαι και πάλι ) ότι οι γυναίκες δεν δικαιούνται ισότιμης μεταχείρισης μαζί σας ; Ποιός είπε, ότι καλή γυναίκα είναι αυτή που υποφέρει πολύ, συνειδητά; Πως τα πράγματα στη ζωή μας αξίζουν μόνο, αν κάποιοι-ες θυσιαστούν μέχρι τελικής πτώσης; Θέλετε να αγαπάτε ψυχικά κουρέλια για να νιώθετε μετά, ότι κάνατε ...καλό;


Να ρωτήσω κάτι, αφελώς; Εσείς, οι ...άντρες, από γυναίκες δεν 'βγήκατε';
Τόσο εύκολα ξεχνάτε; Τι ευεργητική που είναι καμιά φορά η ...αμνησία!
Αυτά τα ζωηρά, χαριτωμένα χεράκια που σας αγγίζουν και λιώνετε κυριολεκτικά,των ...θυγατέρων σας δεν είναι; Είναι, είναι...
Δεν αποδίδουμε λίγο ...τα του Καίσαρος τω Καίσαρι...μπας και ερθουμε στα ίσια μας;

Δεν μου αρέσει ο πόνος μου να είναι βουβός και ο άλλος να κάνει τον τυφλό και τον μουγγό... στη θλίψη μου! Θέλω να νιώθω ότι υπάρχω, ότι κάποιος θα προσπαθεί να είμαι καλά, θα με φροντίζει, θα με νοιάζεται, δεν θα με πληγώνει προκειμένου να κάνει το δικό του...'Αλλωστε και ο Θεός είπε: ..." Κάνετε τα πάντα για τον εαυτό σας, ΑΡΚΕΙ, να μην πειράζετε τους γύρω σας ..." πως κάποιοι το παρερμήνευσαν, δεν κατάλαβα;!Είναι σαφές!

Φτάνοντας λοιπόν στο σήμερα, ώρες - ώρες αναρωτιέμαι: Ρε λες, να μην υπάρχω και το είδα στο όνειρο μου; Αφού έτσι μου φέρονται, άρα ...έτσι θα είναι !
Δεν υπάρχω...Σας μιλάω από το υπερπέραν...Είμαι μιά φαντασίωση, μια οπτασία, ένα όνειρο ή ένας εφιάλτης;


σημείωση:

ΕΠΕΙΔΗ ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΗΡΘΕ,ΕΤΣΙ ΕΚΑΝΑ: ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΛΙΓΟ ΚΑΙ ΕΓΡΑΨΑ...ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ, ΣΚΕΨΕΙΣ ΑΣΚΟΠΕΣ, ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΑ...ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ Ή ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ, ΔΕΝ ΞΕΡΩ! ΑΣ ΜΟΥ ΠΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ...Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΠΟΝΑΕΙ OTAN ΛΕΓΕΤΑΙ, ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΖΕΙ, ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΠΑΥΕΙ, ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η...ΑΛΗΘΕΙΑ! Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ, ΛΕΝΕ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ...ΨΕΥΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ: ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ, ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΠΑΡΑΔΕΧΘΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ...ΠΟΝΑΕΙ! ΑΥΤΟ ΕΚΑΝΑ ΜΕ ΠΟΝΟ ΨΥΧΗΣ ΚΙ ΟΧΙ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ...ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΤΕΡΝΑ...
ΓΙΑΤΡΕ ΜΟΥ, ΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗΣ;

‘’Μια απογευματινή διαδρομή με το 14 της Τούμπας από το κέντρο’’

‘’Μια απογευματινή διαδρομή με το 14 της Τούμπας από το κέντρο’’

Ώρα αιχμής 7 το απόγευμα ημέρα Πέμπτη, ανοιχτή η αγορά κι όλα τα μαγαζιά της Θες/νίκης, ο κόσμος ξεχύνεται στους δρόμους, είτε για δουλειές, είτε για ψώνια, είτε απλά για μια βόλτα. Η Εγνατία έξω από τα πανεπιστήμια γεμάτη φοιτητές από όλη τη χώρα και πιθανόν το εξωτερικό. Άλλοι από αυτούς πηγαίνουν ή γυρνάνε από τα μαθήματα τους, τρώνε κάτι στα γρήγορα, πίνουν κανένα καφεδάκι στη Καμάρα, στη Μελενίκου ή στην Αγγελάκη κι άλλοι περιμένουν στις στάσεις. Πολλοί από αυτούς κρατάνε σημειώσεις και βιβλία στα χέρια τους, κάποιοι κουβαλάνε σακίδια στις πλάτες ή τσάντες στα χέρια τους. Παρέες αγοριών και κοριτσιών γεμίζουν τα δρομάκια από γέλια και πειράγματα, δείχνουν ξέγνοιαστοι κι άλλοτε προβληματισμένοι, σχεδιάζουν από μια βόλτα, μια εξόρμηση έως το τι θα κάνουν όταν πάρουν το πτυχίο τους… Απορροφημένοι από όσα τους απασχολούν γύρω από τις σχολές τους κι όχι μόνο(!!!!), δίνουν νεανική, φρέσκια και ζωηρή νότα ζωής στη πόλη αυτή!
Ανάμεσα στη νεολαία κι όλοι οι υπόλοιποι κάτοικοι ζουν και εργάζονται καθημερινά για το βιός τους, οι ντόπιοι θαμώνες της Σαλονίκης… Από την μια άνθρωποι έξω από τις βιτρίνες χαζεύουν τα προϊόντα και τις τιμές τους, δείχνοντας δειλά τη πρόθεση να κάνουν κάτι περισσότερο. Από την άλλη οι καταστηματάρχες κοιτούν εναγωνίως την πελατεία τους, που σε παλιότερους καιρούς ήταν πιο ενεργή και προσοδοφόρα. Τα φαγάδικα σφύζουν από κόσμο που θέλει να γευτεί στιγμές απόλαυσης και ταυτόχρονα να δαμάσει την πείνα της ώρα (οποιαδήποτε ώρας η Θεσσαλονίκη δεν αφήνει κανένα ούτε πεινασμένο ούτε παραπονεμένο…)
Όλοι τρέχουν, πηγαίνω-έρχονται και αγωνιούν να φτάσουν κάπου και να κάνουν κάτι, δείχνουν τόσο απασχολημένοι, νευρικοί κάποιοι και περισσότεροι είναι βιαστικοί. Αρκετοί καπνίζουν (εθνικό φαινόμενο που κρατάμε και πρωτιές), πολλοί μιλάνε στα κινητά τηλέφωνα μα όλοι στο σύνολο τους κουβαλάνε ο καθένας τη δική του έγνοια, το δικό του προβληματισμό και σκοπό. Μόνο κάτι παππούδια σε πιο ήπιους και αργούς ρυθμούς κινούνται, αυτοί τώρα πια δεν έχουν να βιαστούν για πολλά. Απολαμβάνουν το καφέ τους, κάνουν και καμιά βολτίτσα και χαζεύουν όλους τους άλλους, πολυάσχολα μελίσσια μοιάζουν οι πόλεις στα μάτια τους.
Παντού αυτοκίνητα παρκαρισμένα στα πεζοδρόμια και στους δρόμους, δυστυχώς όπου βρούνε οι οδηγοί τους δημιουργώντας συχνά πολλά προβλήματα. Δεν λείπουν και τα μηχανάκια μες τη πόλη, είναι πιο βολικά για αυτούς που τα έχουν κι έτσι βρίσκουν και τρυπώνουν παντού λόγω του μεγέθους τους. Λίγο πριν το λεωφορείο φτάσει στη στάση Αγία Βαρβάρα ένας περιπλανώμενος μουσικός εναποθέτει στο βωμό της σύγχρονης πόλης ρομαντικές μουσικές μελωδίες του χθες. Παίζει με το κόκκινο ακορντεόν κοιτώντας τους οδηγούς και σταματά που και που για να πάρει κανένα φιλοδώρημα. Τίποτα σ’αυτές τις μέρες , παρατηρεί κανείς, δεν προσφέρεται ανιδιοτελώς και εκτός κόστου, ακόμη και ο άστεγος μουσικόφιλος ζητιάνος ελπίζει και περιμένει.
Ποτέ δεν κοιμάται αυτή η πόλη, ακόμη και όταν ο ρυθμός πέφτει για λίγο εκεί κάπου ανάμεσα στα μεσάνυχτα και στα χαράματα, αυτή απλά χαμηλώνει την ένταση της στο low και ποτέ στο stop! Τη νύχτα βάζει τα fantasy, με τα φώτα να τη στολίζουν και τους νυχτερινούς θαμώνες της παίρνει μια αλλιώτικη, διαφορετική μορφή, μαγεύει τα νυχτοπούλια και τους μερακλήδες της η νύφη του Θερμαϊκού…
Μια πόλη με χίλια πρόσωπα αντικρίζει κανείς, όταν έτσι απλά την χαζεύει μέσα από ένα παράθυρο λεωφορείου σε μια 20’ διαδρομή. Πιθανόν οι φασαρίες, η κίνηση και η πολυκοσμία να είναι δυσάρεστες σε πολλούς. Υπάρχουν όμως άλλοι όπως κι εγώ που λατρεύουμε τα αρώματα, τις γεύσεις και τη ζωή στη συμπρωτεύουσα. Είναι μια πόλη που θα πιείς το καφέ σου, θα φας το γλυκό σου, θα κάνεις τη βόλτα σου στη παραλία ή στα κάστρα και την ίδια στιγμή θα αναμειχθείς με το χτες, το σήμερα και θα ονειρευτείς το αύριο σε όποια γωνιά της πόλης είσαι..
Για τον καθένα η πόλη του είναι η πιο ωραία από όλες κι αυτή είναι η γνήσια, αθώα και αληθινή αγάπη που πρέπει να’χει για το τόπο του, κατά τη ταπεινή μου γνώμη. Δεν θέλω λοιπόν να μπω στο τρυπάκι του να συγκρίνω και να διαλέξω. Για το μόνο που χαίρομαι είναι πως αγαπώ το μέρος όπου ζω έτσι ακριβώς όπως είναι με τις αδυναμίες αλλά και της ομορφιές του…..!
Είναι ώρα να κατέβω στη στάση Βαρνάβα πάνω στη Λαμπράκη. Τελειώνω την μικρή μου αφήγηση κάπου εδώ, χαιρετώ τους Τουμπιώτες και εύχομαι κι άλλοι σαν και εμένα να δουν το τόπο τους πιο ρομαντικά, το έχουμε ανάγκη να ανακαλύπτουμε τις πραγματικές ομορφιές της πόλης μας…

ΟΛΟ ΧΩΡΙΖΩ ΚΑΙ ΟΛΟ ΓΥΡΙΖΩ...!

ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΑΛΛΙΩΣ ΑΛΛΑ, ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΑΥΤΟ …ΒΡΗΚΑΝ, ΑΥΤΟ … ΠΗΡΑΝ!

Ποιούς εννοώ;… Τους γονείς μου, τον Θεό και το σύμπαν!

Καλά, όλοι οι άνθρωποι – μα έτσι, μα αλλιώς – βρίσκουν κάποια άκρη στη ζωή τους. Εγώ, πως γίνεται να βολοδέρνω από δω κι από κει, χωρίς να ξεκαθαρίζω τι είναι και ποιός, ο στόχος της ζωής μου; Τι θέλω ; Τι μου λείπει; Τι θα με έκανε να είμαι ευτυχισμένη; Η συντροφικότητα, η δημιουργία, η αφθονία, η δημιουργία νέας οικογένειας; η ευημερία;
Ή μήπως όλα μαζί;

Δόξα τω Θεώ, σε πολλά από τα παραπάνω, τα πάω καλά,
μπορώ και καλύτερα, αλλά το μεγάλο μου κενό, είναι στις …πολύ προσωπικές σχέσεις!

Πως θα καλύψω, ή θα βοηθήσω να αναπληρωθεί το συναισθηματικό …κενό μου; Τι πρέπει να αλλάξω για να αλλάξουν κι οι καταστάσεις σ αυτόν τον πολύπαθο τομέα των σχέσεων, που η αποτυχία, γράφεται με κατάμαυρα bold γράμματα; Θα κατασταλάξω σε κάποιον, εφ όρου ζωής; Πότε; Πως; Με ποιόν; Ή θα γίνομαι γραφική, ανανεώνοντας τα γνωστά…προηγούμενα …love stories;

Εκεί που λέω, εγώ, μ αυτόν τελείωσα, να σου πάλι στα πόδια μου…ο παλιός , ο πρώην ή από τους πρώην… Είτε γιατί το επιβάλουν οι κοινωνικές συνθήκες, είτε γιατί έτυχε, είτε γιατί μου τηλεφώνησε - να μάθει τι κάνω - , είτε γιατί συναντηθήκαμε τυχαία στο δρόμο, είτε γιατί νιώθαμε μοναξιά… είτε, γιατί μάλλον, …ήθελα να ήθελε ....και το προκάλεσα;!!!

Εγώ, όμως, έχω προχωρήσει τη ζωή μου, μπροστά!
Κάνω τα τελευταία χρόνια διάφορα εποικοδομητικά μαθήματα και σεμινάρια, όπως …μαθήματα καθιστικής αστρολογίας, …αστρολογία του πεζοδρομίου και του καναπέ, …φιλολογία περί της αστρολογίας, μέχρι …μέθοδο Silva , …διαλογισμό , …σεμινάρια εσωτερικής ενδυνάμωσης καθώς και διάφορες συνεδρίες σε διάσημους ψυχαναλυτές!

Ξέρετε που καταλήγω; ότι …τζάμπα την παλεύω την αλλαγή! Δεν μπορώ να αλλάξω! Ούτε εγώ , ούτε εκείνοι! Ούτε κανείς ! Δεν γίνεται ν αλλάξω τα θέλω μου, τις όποιες ροπές μου, τις δομικές μου πεποιθήσεις, σωστές ή λάθος. Να σας πω γιατί;
Γιατί επιλέγω κι εγώ και εσείς μάλλον, αυτό που νιώθουμε πως είναι πιο οικείο σε μας, αυτό που νιώθουμε ως πιο ασφαλές, το γνωστό σε μας. Τι είναι δε, πιο γνωστό σε μένα, από …εμένα;
Τι είναι πιο γνωστό σε σένα, από… εσένα;

Επιλέγω εκείνον που μοιάζει εμένα, δηλαδή, τον …‘καθρέφτη ‘ μου και εσύ, αντίστοιχα, αυτόν που μοιάζει εσένα ! Αυτός είναι, πρακτικά, ο τρόπος που κάποιος μας κάνει …‘κλικ’! Είτε πρόκειται για σύντροφο, φίλο ή συνεργάτη. Ας κάνουμε ένα απλό , απλούστατο πείραμα…
Κάνε μια απλή ερώτηση στον εαυτό σου, ποιά είναι τα δύο ή τρία κύρια χαρακτηριστικά , που σε τράβηξαν την πρώτη φορά σε κάποιον ή κάποια;….Θα ανακαλύψεις, ότι είναι ίδια με …δικά σου χαρακτηριστικά! Ο άλλος, είναι ο καθρέφτης σου!

Άντε, αν αυτός είναι καλός…
Όταν , δεν είναι, τότε τι κάνουμε; Εδώ, σε θέλω…Εδώ σας θέλω! Τα βάζουμε με τον εαυτό μας ή όχι; Εύκολο είναι να κατηγορούμε τους άλλους, αλλά, τον εαυτό μας; Αυτό είναι από…λίγο, έως πολύ …δύσκολο.

Προσωπικά, όταν θέλω να ξεσπάσω για όσα …μου κάνει , θυμώνω λίγο με τον εαυτό μου , αλλά με εκείνον , γίνομαι έξαλλη… Γενικά, ξεσπάω έντονα – μα μέσα μου ξέρω, πως δυστυχώς αυτός, μου θυμίζει … εμένα! Σσσσ, μην μας ακούσει κανείς…Γιατί και οι τοίχοι έχουν αυτιά!...

Μαλώνω, μαλώνω, μαλώνω. Πάντα θα βρω μια... ευκαιρία!
Θα την αρπάξω στον… αέρα! Εννοείται, πως η αιτία θα είναι διαφορετική από την πραγματική….Όχι παίζουμε!

Το forte μου στο μάλωμα είναι με τους συντρόφους μου! Πανηγυρικό ! Με τους πρώην, με τους νυν, με τους εν δυνάμει…δεν κάνω επιλογή. Αρκεί να είναι από αυτή την μεγάλη ‘ομάδα’. Πως λέμε ΠΑΟΚ , ΑΡΗΣ , ΗΡΑΚΛΗΣ;
Ενδιαφέρεστε, να μάθετε τι γίνεται; « Το έλα να δεις!»….

Εκεί που είμαι αποφασισμένη, ότι τόση βλακεία δεν χωράει σε μια σχέση και τους διώχνω 'για πάντα(!)', με θεαματικό τρόπο , εκεί , μετά από κάποιο καιρό, ξεχνιέμαι και τους ξαναδέχομαι πίσω… γιατί, μμ τους θέλω στη ζωή μου, …τους ξέρω, έεε, δεν είναι αρκετά χαριτωμένοι, οι κατεργάρηδες; Έ μαμά;….. Έ κολλητές;
Σαν την συνήθεια …δεν έχει! Ούτε σαν την βλακεία έχει! Νομίζω, θα πάω για πρωτάθλημα…

Κάπως έτσι, χάνω χρόνο , χρήμα σε σεμινάρια , κομμωτές και αισθητικούς, ενώ επαναλαμβάνω τα ίδια , ακριβώς, λάθη! Μυαλό δεν βάζω!

Είπαμε, δεν είναι η υπογράφουσα κάτι το… ιδεώδες,
αλλά, αναρωτιέμαι, οι γονείς μου, από ποια λαϊκή ψώνιζαν ,
όταν με διάλεγαν; Να υποθέσω ότι, ήμουν ‘παιδί όλο προσφορά’, ή απλά , ‘παιδί…σε προσφορά’;
Μόνο, αν είμαι το τελευταίο, εξηγείτε γιατί δεν με έδωσαν …πίσω! Δεν είχαν …κάρτα αλλαγής ; Αμάν ούτε και οι πρώην έχουν! Συμφορά μου ! Η ζωή είναι δίκαια…Αλλοίμονο μου!

Δεν ξέρω σε ποιο σύμπαν ανήκετε εσείς, πάντως , το δικό μου, μου κάνει πλάκα…Τι και αν το παρακαλάω να με βοηθήσει, τι και αν το ικετεύω να με οδηγήσει, εκείνο ανακυκλώνει τα ίδια…Ε, αυτά τα χόρτασα, μπούκωσα, πώς να το πω;
Δεν έχει κάτι καλύτερο ο…μπαξές;
Τι λαϊκή είναι αυτή που δεν έχει κάτι πιο …φρέσκο;
Να το πληρώσω ρε αδερφέ, μάζεψα όλη τη σκαρταδούρα γύρω μου, δίπλα μου, δεν αντέχω άλλο. Να καταλάβω, όμως , τη διαφορά από το προϊόν α’ επιλογής …από αυτό του stock!

Είμαι αποφασισμένη για το παρόν μου. Παίρνω ριζοσπαστικές αποφάσεις, θα αλλάξω αυτά που μπορώ να αλλάξω και δεν θα πειράξω αυτά, που δεν μπορώ ν αλλάξω!

Αρχίζω να ενεργώ από σήμερα…Θα αλλάξω την διακόσμηση, στον τοίχο! Θα βγάλω τον καθρέφτη που είναι στο χολ , θα τον πετάξω και θ αγοράσω καινούργιο…Αυτόν, που θα με δείχνει λεπτότερη, ομορφότερη. Υπάρχουν τέτοιοι καθρέφτες, μην σας φαίνεται περίεργο…Έτσι θα βρω, επιτέλους, αυτό που μου ταιριάζει, με τις νέες συνθήκες και τα νέα δεδομένα . Άλλη λύση δεν βλέπω…Υπάρχει όμως και η φαντασία ! Να της βάλω εμπρός; Ναι, ταυτόχρονα, θα αρχίσω να φαντάζομαι, πώς θα ήθελα να είμαι. Άρα, θα δω ΚΑΙ με ποιόν θα ταίριαζε να είμαι. Λες, έτσι να βρω , αλήθεια ,το αρσενικό μου… δίδυμο;
Κάτι ,λέει, αυτή ή ιστορία…Καλή, μου ακούγεται.

Από σήμερα : πετάω τα παλιά, αγοράζω καινούργια, φαντάζομαι τα …καλύτερα! Περιμένω…Δεν βιάζομαι. Έχει πλάκα, όλο αυτό…Άλλωστε και χωρίς καθρέφτη , από δω και πέρα , μάλλον καλύτερα θα νιώθω… Μπορεί στη θέση του να βάλω μια βιβλιοθήκη, έναν ωραίο πίνακα ή και κάτι ωραίες φωτογραφίες της κόρης μου.

Α ρε πατέρα , γιατί δεν έβαλες τα δυνατά σου όταν με γονιμοποιούσες; Κι εσύ το μυαλό σου στο σεξ το είχες; Δεν ένιωσες μια δόνηση , ένα κάτι, όταν γεννιόμουν; Εγώ το κοριτσάκι σου; δεν φρόντισες όσο θα έπρεπε το DNA μου!
Μου έδωσες …ότι να ναι! Που σ εμένα ; το παιδί σου, την κορούλα σου; Το καμάρι σου; Τι να σου πω και σένα, όλοι οι άνδρες - ίδιοι είστε - σε ορισμένα θέματα.
Κάνει κι η ζωή κύκλους και εγώ ακόμα ψάχνω να βρω αυτό που μου ταιριάζει , δηλαδή το όμοιο μου. Αλλά δες, όταν το βλέπω απέναντι μου, δεν μου αρέσει, ρε πατέρα! Με πιάνει μια ζάλη , τώρα που το σκέφτομαι…Τέτοια κατάντια!

Θα κάνω υπομονή και όλα τα παραπάνω - που υποσχέθηκα στον εαυτό μου. Θα αρχίσω να φαντάζομαι, πως έγραψα best seller , γίνεται πανικός με το βιβλίο μου, οι πωλήσεις συνεχώς ανεβαίνουν, θέλουν να μου κάνουν συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας για τα επόμενα πέντε χρόνια, θέλει ο εκδότης να με συναντήσει προσωπικά, γιατί πιστεύει πολύ σε μένα…
Μα για να συμφωνήσουμε - ενώ έχουμε μιλήσει πολλές φορές στο τηλέφωνο για διάφορα πράγματα - θα πρέπει να γνωριστούμε από κοντά! Έχει κάτι να μου δώσει ο ίδιος, μόνο για μένα. Κάτι σαν … έκπληξη!
Μετά από πολλές αλλαγές της περιβόητης συνάντησης , κλείνουμε τελικό ραντεβού στη Ρώμη – όπου από σύμπτωση – θα ήμασταν και οι δύο, για να τα πούμε από κοντά.

Το παράδοξο της ιστορίας είναι, ότι την ημέρα του ραντεβού , βρίσκομαι μπροστά στο lobby του ξενοδοχείου κι εκεί συναντώ τον Ιταλό …Απόλλωνα, Άδωνη, - δεν ξέρω τι όνομα να του δώσω, μήπως Roberto, ή Antonio; Περνάει αδιάφορα από μπροστά μου, σκοντάφτει το πόδι του στο ….πόδι μου, …πάει να πέσει… ψιλό στραμπουλάει το πόδι του, το ύφος όμως παραμένει αγέρωχο, φαίνεται πολύ ευγενικός και γλυκός, μου …χαμογέλασε; Ζητώ αμήχανα, συγνώμη που δεν τον πρόσεξα, αλλά, ταυτόχρονα, μου έρχεται να τσιρίξω: Υπάρχουν τόσο ωραίοι άνδρες ακόμη; Ποιος σε έστειλε, εσένα , στον δρόμο μου; Ξεχνώ και ραντεβού και όλα. Στην ερώτηση που μου κάνει ο άγνωστος κύριος, απαντώ αυτόματα: Ναι! Τι με ρώτησε; Αν θέλω καφέ ή τσάι, αν …έτσι κάνω πάντα;
Αν θέλω να πιώ ένα, δύο, τρία …δεκατρία ποτά μαζί του;
Αν θέλω να …κοιμηθώ μαζί του ( ! ) ή …; Δεν θυμάμαι!

Παρ όλα αυτά , η δική μου απάντηση ήταν …ναι! Σε τι, όμως;
Από το ύφος μου , καταλαβαίνει ότι δεν έχω πολύ καταλάβει τι γίνεται, μου χαμογελάει γλυκά και με ξαναρωτάει; > Γνωριζόμαστε από κάπου; ( Ούτε ραντεβού , ούτε φλερτ, ούτε συντροφιά, ούτε …σύζυγο, ούτε τίποτα δεν ήθελε ο άνθρωπος ! )…

Κοιτάζω το ρολόι μου και ανακαλύπτω ότι δεν μπορώ να συνεχίσω την όποια συζήτηση μαζί του, είναι η ώρα του περιβόητου ραντεβού με τον εκδότη μου! Πρέπει να προλάβω να πάρω κι ένα αντίγραφο της τελευταίας έκδοσης του βιβλίου μου, που έχω υπογράψει ιδιοχείρως, με μια μικρή υποσημείωση για τον ίδιο ! Ελπίζω, να του αρέσει σαν χειρονομία!

Έχει και ο ίδιος μου είπε τηλεφωνικά , μια έκπληξη για μένα!
Δεν ξέρω τι θα είναι, αλλά ελπίζω κάτι που να μου… αξίζει.

Αποχαιρετώ βιαστικά τον όμορφο άγνωστο και ανεβαίνω γρήγορα στο δωμάτιο. Παίρνω το βιβλίο και τρέχω να βρεθώ ξανά στην είσοδο του ξενοδοχείο για να υποδεχθώ τον εκδότη μου, τότε, ακούω να με καλούν από το lobby …Με περιμένει μια πολύ chic κυρία, με αρκετά σοφιστικέ στυλ , η οποία, μου συστήνεται ως η γραμματέας του κ. …… Με πολύ χάρη, μου προσφέρει εκ μέρους του εκδοτικού οίκου, μια υπέροχη ροζ ανθοδέσμη, με έναν μικρό φάκελο. Τον ανοίγω και βλέπω το όνομα μου, δίπλα σε ένα μεγάλο ποσό!! Είναι μια επιταγή ημέρας της Ιταλικής Τράπεζας, για μένα!!!

Θα κάψω την PRADA, την Lοuis Vuitton, την GUCCI… της Ρώμης, σκέφτομαι με ενθουσιασμό! Ακούω βαριά βήματα και αναδύεται στον χώρο ένα εξαιρετικό αντρικό άρωμα - από αυτά που μου αρέσουν να αγοράζω και για μένα! Πάω να σηκώσω το κεφάλι μου να δω αν είναι το ραντεβού μου – όπου η εν λόγω κυρία μου συστήνει επιτέλους τον εργοδότη της ! Είναι …ο εκδότης μου, o…όμορφος άγνωστος! Είναι κλωνοποιημένος ο …Clooney στο πιο ψηλό, με πλάτες πιο αντρουά, και μάλλον ο έξυπνος εκδότης του κόσμου !....

Καταλαβαίνω με τη μία, ότι εδώ πρόκειται για πεπρωμένο…Νιώθω την ίδια ‘χημική’ αντίδραση που διαπερνά εμένα, να διαπερνά τώρα κι αυτόν ! Κοιταζόμαστε έντονα στα μάτια , σταθερά ..θέλω να τα εξερευνήσω… οι παλμοί μου, γίνονται πολύ γρήγοροι. Η αδρεναλίνη είναι στα ύψη! Νιώθω…love at first sight και είμαι έτοιμη να λιποθυμήσω!
Είμαι σίγουρη ότι αυτός είναι… ο έρωτας της ζωής μου!
Ο παντοτινός…Ο μοιραίος!

Περιττό να συμπληρώσω, ότι ο καλός μου εκδότης , είχε και το κλασικό τετράγωνο σαγόνι, υπέροχη κορμοστασιά, εξαιρετική παρουσία, βαθιά μπλε μάτια, αλλά και ένα υπέροχο, σαγηνευτικό χαμόγελο…Οι φήμες έλεγαν ότι ήταν πολύ επιλεκτικός, αλλά και μονογαμικός …. Το είδα, το διαπίστωσα και εγώ από την προσμονή στα μάτια του… ήταν , σαν να μου έλεγε: « Που ήσουν τόσο καιρό ; σε έψαχνα στα …όνειρα μου!»….

Ένα βουητό ακούγεται από κάπου…
Ακούω στο βάθος μια τσιρίδα : Αντιγόνηηηηηη, ξύπναααααα!....

Eνα τραγούδι ακούγεται από μέσα μου ή… από το ραδιόφωνο; …δεν είμαι σίγουρη.
« …Στις δύσκολες στιγμές, δεν θα είσαι εδώ να μου μιλάς …θα κάνω υπερβολές….θα πίνω, θα μεθάω,….!!! »
χικ χικ!

ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ …, δεν είμαι το λιμάνι σου , αλλά είμαι στο … λιμάνι!

Τώρα, έγινα… καπετάνιος της δικής μου ζωής!
(Έμαθα να αγαπώ και μένα!)

Είχες από μικρός…άστρο. Δεν ήταν της Βηθλεέμ, ήταν της Θεσσαλονίκης, εδώ που μεγάλωσες και έζησες. Εδώ που σπούδασες και αντρώθηκες. Εδώ που μεγαλούργησες. Εδώ που πόνεσες, …με πόνεσες, …τους πόνεσες. Όλα εδώ. Σ αυτόν τον τόπο, που πάλεψες γι αυτόν, που σε φιλοξένησε…Αυτός ο τόπος που για να σε αναδείξει, έπρεπε πρώτα να σε διώξει…

Η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια…Χωρίς κακή πρόθεση , σε τιμωρεί. Δεν συγχωρούνται τα λάθη στην φύση, καρδιά μου…Στην ζούγκλα, αν αφήσεις μόνο του το νεογνό σου, θα περάσει ένα άγριο θηρίο να το κατασπαράξει…Νόμιζες ότι η ζωή είναι διαφορετική, είμαστε πάμπολλοι εδώ και εσύ θα είσαι ο ξύπνιος της παρέας και θα γλυτώσεις, θα την… ξεγελάσεις, αλλά δεν είναι έτσι. Υπάρχουν ‘ μυστικοί κώδικες ‘ ή μυστική ‘ …αστυνομία’, που γνωρίζει, τι κάνει ο καθένας μας. Μια του ...‘κλέφτη’, δύο του κλέφτη, θα τιμωρηθείς. Έγινε κι αυτό. Πληγώθηκες. Τιμωρείσαι. Όμως , θα είναι για το καλό σου. Πίστεψε με.

Φέρθηκες επιπόλαια και αλαζονικά. Μέτρησες τις αξίες της ζωής με λάθος μέτρο…και άφησες τα σπουδαία, για τα μη σπουδαία…Έριξες φως στην ταράτσα και άφησες σκοτεινό το …παιδικό δωμάτιο! Ρίχτηκες στον αγώνα αλλά δεν θυμήθηκες να βάλεις αλεξίσφαιρο στο μέρος της καρδιάς. Να την προστατέψεις. Εκείνη αποφάσισε να αντιδράσει. Θέλει να της δώσεις σημασία. Σε πονάει , όμως.

Δεν χαίρομαι καθόλου, που δεν είσαι καλά. Απεναντίας λυπάμαι, λυπάμαι πολύ. Θέλω να σου συμπαρασταθώ αλλά ξέρω ότι είναι μάταιο. Είναι η στιγμή που πρέπει να δώσεις τον δικό σου προσωπικό αγώνα, να περάσεις μόνος, αυτήν την διαδικασία. Θα αγωνιστείς κι εσύ στην πιο σκληρή μάχη. Στην μάχη με τον εαυτό σου. Τι όπλα θα χρησιμοποιήσεις τώρα, καλέ μου; Τα συμβατικά; Θα πεθάνεις! Τα χημικά; Θα διαλυθείς!
Σε συμβουλεύω – από πείρα – να χρησιμοποιήσεις τα πιο πνευματικά , μήπως και σωθείς… Επιστράτευσε ότι έχεις κρύψει βαθιά μέσα σου: Την αγάπη για τον εαυτό σου , αυτήν που ξέχασες να επιστρατεύσεις στο διάβα της ζωής σου, νομίζοντας ότι είσαι υπεράνθρωπος…και αφοσιώθηκες σε πράγματα και καταστάσεις που αφορούσαν τους …πολλούς άλλους και όχι μόνο εσένα ή καλύτερα, κυρίως εσένα. Ξέρεις, σε όλα αυτά τα κηρύγματα περί ηθικής και ενάρετης ζωής, το κεφάλαιο « ΑΓΑΠΩ ΕΜΕΝΑ», το πέρασες στα ψιλά, ήταν όμως γραμμένο με κεφαλαία γράμματα, δεν τα είδες;…Έτσι επιπόλαια , δυστυχώς, φερόμαστε οι περισσότεροι.

Αυτό, το τόσο απλό μάθημα ζωής , το υποτιμούμε, γιατί νομίζουμε ότι η φιλοδοξία ή η ματαιοδοξία μας, πηγάζει από την πίστη και την αγάπη για τον εαυτό μας. Δεν δίνουμε στις λέξεις το σωστό νόημα…τι και αν είμαστε φιλόλογοι, νομικοί ή απλά καλοί μαθητές… Αυτό , αγάπη μου, λέγεται εγωισμός και αλαζονεία!

Αγαπώ εμένα σημαίνει, αναγνωρίζω τις πραγματικές μου ανάγκες – όχι τις επίπλαστες- χρειάζομαι φροντίδα στο σώμα και στη ψυχή μου και αυτό κάνω, δεν αφήνω κανέναν να με χειραγωγεί, να με εκμεταλλεύεται, να λεηλατεί πάνω μου… Δεν ξεπουλιέμαι για τα μικρά και τα ασήμαντα, αλλά για τα μεγάλα και σημαντικά. Ξέρεις τι καταλαβαίνω; Εσύ , εσύ που ξέρεις τόσα πολλά – που δεν χωράει το μυαλό ενός κοινού ανθρώπου – δεν ξέρεις τα βασικά! Ήταν το μάθημα που ήσουν …απών! Έλειπες…κρίμα σου έβαλαν απουσία. Δες τι έγινε!

Μπέρδεψες τις λέξεις και το νόημα τους. Ποιος, εσύ; Φαίνεται τόσο απίθανο, κέρδισες στα ακατόρθωτα κι έχασες στα βασικά, εσύ ο σούπερ επιστήμονας, ο καλλιτέχνης, ο σπουδαίος! Αυτός που θα έπρεπε να έχουμε σαν παράδειγμα προς μίμηση, γίνεται τώρα παράδειγμα προς αποφυγή!

Γιατί όλα όσα έχτισες, ήταν οικοδομήματα πάνω στην άμμο…Και τώρα φυσάει πολύ…Η θάλασσα έχει τεράστια κύματα και παρασέρνει ότι έχεις κάνει…Αλήθεια πολύ ωραίος ο πύργος που έφτιαξες…Τον έβγαλες και πολλές φωτογραφίες για να τον έχεις να τον δείχνεις…αλλά ή θάλασσα τον παρέσυρε…και χάθηκε.. Δεν υπάρχει πια. Τι μένει τώρα; Η ανάμνηση και οι φωτογραφίες! Ένας δυνατός πόνος σου έμεινε στην καρδιά, γιατί εσύ από μικρό παιδάκι ονειρευόσουν να κάνεις τον μεγαλύτερο πύργο που είχε χτιστεί πάνω στην άμμο!

Αγάπη μου καλή, μην κλαίς. Μετά την τρικυμία έρχεται …ξαστεριά. Μείνε εκεί και βλέπε τα γκρεμισμένα ερείπια, πόνεσε γι αυτά και αποχαιρέτησε τα… Πονάει , αγάπη μου, το ξέρω…Κλάψε πολύ, θρήνησε για τον χαμό, το αξίζει…Κράτησε τον πόνο στην καρδιά σου για να σου θυμίζει ότι ακόμα είναι ζωντανή , ότι την έχεις, είναι εκεί…χτυπάει για σένα! Κλαίει και εκείνη μαζί σου, δεν μπορούσε να σου μιλήσει και να σου πει πόσο… βλάκας ήσουν! Τώρα αρρώστησε μαζί σου… Τελικά όμως, αυτή θα είναι η συντροφιά σου και όχι…εγώ! Είναι πολύ καλή παρέα, δεν έχει πλάκα, χιούμορ, είναι πολύ σοβαρή. Αντιμετώπισε την , ως τέτοια. Μείνε μαζί της, μέσα στην…σιωπή της και στον βουβό πόνο, έχει να σου πει πολλά. Να σου μάθει. Να σε διδάξει αυτά που δεν άκουσες, αυτά που δεν είδες, αυτά που αδιαφόρησες.

Ξέρεις , τώρα σε λίγο, θα ξημερώσει. Ένας καινούργιος ήλιος θα βγει. Θα είναι πολύ ζεστή αυτή η μέρα…Εσύ , ξενυχτισμένος και κουρασμένος όπως θα είσαι, θα νιώσεις μια βαθιά λύτρωση. Τώρα ο ήλιος σε ζεσταίνει…Ζεσταίνει το κορμί σου, την καρδιά σου. Μαθαίνεις να αγαπάς. Μαθαίνεις να αγαπάς εσένα, εμένα, εκείνον , εκείνη, με έναν άλλο τρόπο. Νιώσε ευγνωμοσύνη για όσα συνέβησαν. Ειλικρινά, θα μπορούσαν να είναι και χειρότερα… Μην τα προκαλείς. Ευχαρίστησε τον Θεό για το μικρό μάθημα που σου έδωσε, πριν σου δώσει το μεγαλύτερο… Σκύψε ταπεινά και ευχαρίστησε Τον. Τώρα μαθαίνεις σιγά σιγά, τι πάει να πει καρδιά! Δεν κάνουμε αστεία με την …καρδιά μας. Την ξευτελίζουμε συχνά, αλλά η ίδια είναι απίστευτα αξιοπρεπής. Δεν το περίμενες ότι είναι έτσι και πως θα σε βάλει στην θέση σου και …ΕΣΕΝΑ; Τώρα το έμαθες…

Πήγαινε εκεί στα συντρίμμια της ζωής σου και κάνε …το καθιερωμένο μνημόσυνο. Πόνεσε. Κλάψε. Λυπήσου. Πάρε όμως μια βαθιά ανάσα γιατί , τα παλικάρια στην μάχη φαίνονται. Και εσύ είσαι παλικάρι. Μην επιτρέψεις στο κύμα να σε παρασύρει… Εσύ είσαι στην ακτή, δεν έχεις λόγο…Πατάς γερά στο έδαφος…

Εγώ θα είμαι αγκυροβολημένη στο …λιμάνι. Κάποτε , μου έλεγες , πως είμαι το λιμάνι σου, θυμάσαι; Ε, ναι . Είμαι στο λιμάνι γιατί εγώ ήμουν στην ακτή ..χθες! Το είδα το έργο και δεν μου άρεσε. Δεν θέλω να το ξαναδώ. Αυτή η επανάληψη , δεν μου αρέσει. Αν θέλεις, όταν τελειώσεις με τις υποχρεώσεις σου , έλα να με βρεις και να τα πούμε. Ν ανταλλάξουμε απόψεις …Τι μάθαμε ο καθένας…Αν μάθαμε…

Φέρε και το δικό σου σκάφος εκεί. Εμένα μ αρέσει να δένω σε λιμάνια και όχι α ρόδω, θέλω την γαλήνη στην ζωή μου. Δεν μπορώ να σε συντροφεύσω στα κύματα, Είμαι απασχολημένη, όπως λένε στην τηλεφωνία όταν η γραμμή είναι κατειλημμένη, …the line is busy!

Θέλω να κάνω γυμναστική , θέλω να γράψω ένα γράμμα σε σένα, πόσο σ αγάπησα.

Καλή αντάμωση και αν μπορέσεις φέρε μου ένα κοχυλάκι από τη θάλασσα που τόσο φοβάμαι τον θυμό της…για να μην ξεχάσω τι πέρασα, τι έχασα και τι έχω να κερδίσω , αν μάθω να με προστατεύω…Να σώσω τον δικό μου πύργο που έχτισα πιο κάτω από σένα, αλλά, ευτυχώς, ψηλότερα στην ακτή…Λες να φτάσει μέχρι εδώ το κύμα; Ελπίζω όχι! Έμαθα κάτι κι εγώ από τον προηγούμενο πύργο μου, ότι δεν πρέπει να χτίζουμε πάνω στην άμμο , δίπλα στο κύμα…

Τώρα είμαι θεατής. Βλέπω από ψηλά. Αγρυπνώ για το σπίτι μου μην πέσει…Μέσα κοιμάται το παιδί μου. Ότι πολυτιμότερο έχω… Θέλω να είναι καλά και ασφαλές. Για εκείνη θέλω να είμαι βράχος…αλλά χρειάζομαι το κοχυλάκι σε ανάμνηση όσων πέρασα… Φέρε το μου, σε παρακαλώ…Σαν ανάμνηση της δικής μας ιστορίας και γράψε στην άμμο εκεί που σκάει το κύμα ...‘Δεν θα σε ξεχάσω, Αντιγόνη ‘ …


Υποσημείωση γράφουσας:
Το συγκεκριμένο γράμμα, το έγραψα σε έναν πολύ καλό μου φίλο, πολύ πετυχημένο καλλιτέχνη, τον Παύλο Μ. , που ζει στις Βρυξέλλες, και τελευταία έμαθα πως πέρασε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα καρδιάς στα 40 του χρόνια!
Αδιαφορούσε για την υγεία του, όπως αδιαφορούσε, ουσιαστικά, και για την οικογένεια του .(- για τη γυναίκα και το παιδί του -) Εμπλεξε στην τρελή καθημερινότητα του, πασχίζοντας να κάνει μεγάλα πράγματα για την ...ματαιοδοξία του, ώσπου ήρθε η στιγμή να πληρώσει γι αυτά! Τον εγκατέλειψαν η γυναίκα και η ...υγεία του! Τον πρόδωσαν ταυτόχρονα και οι δύο. Χτυπήθηκε και απο τις δύο πλευρές στη... καρδιά, συμβολικό όργανο απο το τι κενό είχε αφήσει πίσω του, που τώρα του βγήκε μπροστά! Συνειδητοποίησε ότι αμέλησε τα σπουδαία, για τα μη σπουδαία. Εχτιζε καριέρα...γκρεμίζοντας τη 'φωλιά' του...

ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ '' ΜΑΡΚΑ'', ΔΕΝ ΤΟ ΠΑΙΡΝΩ...!!!

Οσοι θα διαβάζετε αυτόν τον τίτλο, θα πηγαίνει το μυαλό σας σε ρούχα, αccessories, σε τσάντες και παπούτσια, άντε το πολύ σε ...αυτοκίνητο ή ...σκύλο! Αμ δε; Εγώ μιλάω για το παιδί μουΑκούστε, μάνα...να σου πετύχει.Ε, πως να την θέλω; Χωρίς ταυτότητα, σε απλή συσκευασία, χωρίς δημοσιότητα, χωρίς ατμόσφαιρα περιρpέουσα...χωρίς feelings; Oχι, θέλω να είναι μέσα στη ζωή , να αναπτύξει την κρίση της με τους ανθρώπους, να είναι ο εαυτός της, να είναι ανεξάρτητη και με χαρακτήρα...αλλά, νομίζω ότι με κοροιδεύει ! Φαίνομαι για βλάκας; Ε, και να μην φαίνομαι ...είμαι!Γελάω με τα νάζια της, μου γράφει παντού: στο ψυγείο, στον καθρέφτη του μπάνιου, στην επιφάνεια του υπολογιστή μου: ''μαμά σε λατρεύω'' και μετά εγώ, της ...κάνω τα χατήρια! Χαίρομαι όταν την συστήνω σε κάποιον και αρχίζει να μιλάει...μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα και σκέφτομαι, ' έχει άνεση ' το παιδί στις κοινωνικές σχέσεις...Το έχει. Θα πετύχει στη ζωή της...σκέφτομαι και πάλι.Ναι, αλλά έχει σε όλες τις σχέσεις, ακόμα και σε αυτές που δεν θέλω, στο άλλο φύλο! Τι και αν ειναι μικρή σε ηλικία, η άνεση της, για να μιλήσει και να αρχίσει παρέες και φιλίες, είναι απίστευτα ...μεγάλη! Αντε τώρα να βάλω όρια στη συμπεριφορά της...Για το καλό της όμως, πρέπει να τους βάλω τους όρους...Ετσι, δεν λενε όλες οι μαμάδες του κόσμου; Ή για το καλό της πρέπει να κάνει αυτό που της λέω ή για την φουκαριάρα την μάνα της! Ας διαλέξει τι απο τα δύο...αλλά μόνο απο τα δύο, παρακαλώ!Ομως αυτή ερωτεύθηκε ; συμπάθησε; άρεσε; είδε; Ξεκινήσαμε απο ψηλά! (έρωτα) Της έκανε κλικ κάποιος - είναι στην αρχή της εφηβείας - και με το μυαλό της είναι μαζί! Μέχρι που εκείνος δεν πήγε μαζί της σινεμά και τον χώρισε...Τέτοιες καταστάσεις...Ενα βράδυ κλαίγαμε παρέα, για το άδικο φέρσιμο ...Δεν μου έφταναν τα δικά μου, προστέθηκαν και της κόρης μου...Την επόμενη μέρα αγωνιούσα να δω το πρόσωπο της , να την κοιτάξω στα μάτια, να δω αν έχει θλίψη...Καλά, μου φάνηκε, ηρέμησα κάπως...Λέω OK τελειώσαμε, το πήρε απόφαση...μόνο πάρτυ που δεν κάναμε εγώ και ο μπαμπάς της. Αλλά , χθές το βράδυ ξαναπέσαμε σε μελαγχολία, σε βαθείς αναστεναγμούς και απομόνωση στο δωμάτιο...Την φωνάζω '' έλα να μιλήσουμε παιδί μου '' και μου λέει μεγαλοφώνως με στακάτη φωνή " Αυτό, μαμά, είναι δικό μου πρόβλημα, θα το λύσω μόνη μου και άλλωστε εγώ ζήτησα να... πληρώσω και θέλω και τα ...ρέστα " συνεχίζει ανακοινώνοντας μου ότι του έστειλε και μήνυμα στο msn " εγώ σε αγαπάω και δεν καταλαβαίνω γιατι το έκανες αυτό;"... Τι να πω εγώ τώρα, τα ηθελα και τα έπαθα!!!Οπως στρώσεις ...θα κοιμηθείς. Προλαβαίνω να αλλάξω θέσεις και ...σεντόνια; Οσο είναι ακόμα νωρίς γιατί μεγάλη μάρκα είναι και βλέπω το μέλλον μου να είναι δυσοίωνο!

NHΣΤΕΙΑ και ...άγιος ο Θεός!

Δεν ξέρω πως φέτος μετά απο εννιά χρόνια που νήστευα κανονικά για σαράντα μέρες το...έριξα στον κόκκορα! Δηλαδή τρώω τον... κόκκορα αλλά και την ...κότα, τον ...γλάρο(γλαρόσουπα) αλλά και την ...αγελάδα, η ...φοράδα! Ελπίζω να με συγχωρήσει ο Θεός αλλά, δεν μου 'έβγαινε'.Σκέφθηκα όμως, να νηστέψω σε όλα τα άλλα...όχι τα πονηρά, αλλά τα πιο ...πνευματικά να πω;>>Να μην κρατάω κακία, να μην έχω θυμό, να έχω περισσότερη κατανόηση με τους ανθρώπους, να βοηθάω όπου μπορώ, να λέω κανένα καλό λόγο...''αχ χρυσή μου, κούκλα είσαι σήμερα'' ...και τέτοια.>>Να μην κρίνω τόσο εύκολα...δεν το πολυκαταφέρνω, η κριτική είναι στο αίμα μου!>>Να φέρομαι απο καρδιάς, να είμαι ανοιχτή σε νέες ιδέες, εμπειρίες, συναισθήματα, ανθρώπους...Καθοδόν λοιπόν για την μεγάλη εβδομάδα, αποφάσισα να φορέσω τα καλά μου...Δεν νηστεύω που δεν νηστεύω, ας κάνω κάτι καλό σε μένα και στους γύρω μου , είπα μέσα μου...Μαλλον, δεν το είπα πολύ σιγά και κάποιος με άκουσε...Κρυφάκουγε;...Δεν ξέρω...Βρήκε ευκαιρία στο δικό μου άνοιγμα και έπαιξε ...τένις ή σκουώς πάνω μου. Βρε καλέ μου δεν σέβεσαι τον χρόνο, την παράδοση, την στιγμή, τον άνθρωπο πρέπει να τον βαράς κιόλας; Εσυ, μπορεί να νόμιζες ότι είναι τοίχος αλλά η αλήθεια είναι ότι ..δεν είναι! Εχω δει κι άλλους σαν και σένα που το κάνουν ...άθλημα , αλλά δεν παίρνεις τις μπάλες σου να πας να παίξεις αλλού; Καιρός που είναι; Υποσχέθηκα να μην βρίσω, να μην κρίνω, να είμαι καλή...μην με χαλάς. Ασε με να νιώσω ότι κάνω κάτι πιο θεικό, μέρες που είναι.Φαίνεται, αυτή η περίοδος μου πάει...Οι φίλες μου ξέρουν το γιατί...Τσουγκρίζω ...αυγά λίγο πιο νωρίς απο το κανονικό, τα σπάω ...όλα και μετά ερχεται η Ανάσταση! Ποτέ μου δεν φαντάστηκα ότι πάω συμφωνα με την εποχή, με τις παραδόσεις...Τελικά είμαι ...επίκαιρη,...παραδοσιακή ή απλά άτυχη;Μην μου πει κανείς την τύχη την φτιάχνεις μόνη σου γιατί κι όλοι οι εφευρέτες αν δεν ξεκινούσαν με την αμφιβολία και την έρευνα, δεν θα έφταναν στις ...εφευρέσεις τους! Αλλοίμονο μου αν ακούω τους άλλους, αν δεν εμπιστεύομαι ανθρώπους, αν δεν πειραματίζομαι για όσα και με όσα δεν ξέρω!Τώρα σσσσ ησυχία, τα είπα και ξεθύμανα...Μπορώ να συνεχίσω να νηστεύω με τον τρόπο μου...Είναι και πιο λιγοθερμικός...με τον άλλον, τρως πολλά ψωμιά και παχαίνεις...θυμίζω απλώς στον εαυτό μου ότι σε λίγο θα αγοράσουμε αρνιά - να τα πάρετε απο τον Μασούτη - και μπορώ με το αρνί να σουβλίσω και κανέναν ακόμα! Εχω πολλά ψωμιά να φάω ακόμη μέχρι να γίνω ...πολύ καλός άνθρωπος!Συγχώρα με , Θεέ μου...θα σκάσω απο τα νεύρα μου, να σκάσω και απο το ...ψωμί;

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΤΕ ΑΝ ΓΙΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΩΡΕΣ ΓΙΝΟΣΑΣΤΑΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΠΑΙΔΙΑ;

Ένα ακόμα ερώτημα-θέμα που τέθηκε, μου έκανε εντύπωση και μου έδωσε ερεθίσματα για να "ασκηθώ".

ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΑΤΕ ΑΝ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΓΙΝΟΣΑΣΤΑΝ ΠΑΙΔΙ

Σήμερα θα μου επιτρέψω να «κάνω κάτι που καιρό το είχα κατά νου» που λέει και ο Νικόλας. Θα κάνω κάτι που σκεφτόμουν από μικρός. Τότε βέβαια ήμουν στο σπίτι με τους γονείς μου και νομίζω πως δεν θα μου το επέτρεπαν. Νομίζω… Όχι πως το δοκίμασα να το κάνω ποτέ και με μάλωσαν. Όχι πως μου το απαγόρευσαν. Τελικά μάλλον είναι απλά η εντύπωση πως είναι κάτι κακό και ανεπίτρεπτο. Ίσως χρησιμοποίησα λάθος λέξη… δεν είναι απλά εντύπωση. Είναι φόβος.

Ο φόβος είναι που μας κάνει όλους να μην εκφραζόμαστε καν. Να μην μιλάμε για τις επιθυμίες μας. Να μη βγάζουμε από μέσα μας αυτό που σκεφτόμαστε. Και ακόμα περισσότερο να πραγματοποιούμε τις επιθυμίες μας. Γιατί για να βρεις το θάρρος να μιλήσεις, να απαιτήσεις και να πραγματοποιήσεις θα πρέπει να μιλήσεις με δύναμη, να απαιτήσεις με πίστη και να πραγματοποιήσεις με αποφασιστικότητα. Όσο οξύμωρο και αν ακούγεται ο μόνος τρόπος για να έχεις θάρρος να τα κάνεις όλα αυτά είναι να το βρεις…

Και έρχομαι να ρωτήσω. Αυτόν το φόβο πότε τον αποκτούμε;

Σίγουρα όχι από τη βρεφική ηλικία. Τότε είμαστε μάλλον άνετοι και ελεύθεροι από φόβους και δοκιμάζουμε διάφορα. Τις αντοχές τους, τις αντοχές μας. Πόσο μας παίρνει. Τότε είναι η περίοδος που μπορούμε να κάνουμε πράγματα και να μην μας μαλώνουν ή καλύτερα ακόμα κι αν μας μαλώνουν να μην μας πολυνοιάζει.

Κατά την παιδική ηλικία όμως παρά του ότι μερικές φορές δικαιολογείσαι να κάνεις τις πιο απίστευτες μαλακίες που να θεωρούνται χαριτωμένες και ανέμελες πράξεις ενός παιδιού, είναι η περίοδος που αρχίζουμε να προσέχουμε πολύ τι λέμε, τι κάνουμε και ακόμα περισσότερο τι επιθυμούμε και ζητάμε. Είναι η περίοδος της ένταξής μας σε μια κοινωνία που ακόμα και η σκέψη μπορεί να είναι αμαρτία. Σε μια κοινωνία που το να νοιώθεις παιδί και να μπορείς να το εκφράσεις είναι ανωριμότητα.

Μήπως τελικά κουβαλάμε όντως το βάρος ενός Προπατορικού Αμαρτήματος όλοι μας; Όχι του αμαρτήματος της παρακοής των συμβουλών του πατέρα και της μητέρας. Το Προπατορικό Αμάρτημα του Φόβου;

Τον φόβο του να ακούσουμε τον εαυτό μας γιατί πιστεύουμε πως αυτός είναι ο τελευταίος που μπορεί να ξέρει;

Γιατί αυτό που θέλουμε μπορεί να μην αρέσει στους γύρω μας … και τι θα κάνουμε χωρίς αυτούς;

Γιατί αυτά που θέλουν οι άλλοι είναι πάντα καλύτερα, πάντα σωστότερα, πάντα δικαιότερα ή πάντα λογικότερα;

Πώς καλλιεργείται αυτός ο φόβος;

Εν πάση περιπτώσει, το θέμα είναι πως σήμερα πραγματοποιω αυτό που από μικρός δεν επέτρεπα καν να το σκεφτώ. Αυτό που το απωθούσα και πλέον έχει τόση ορμή και τόση ζωντάνια που φοβάμαι πως θέλει να ξεσπάσει. Έλα όμως που και πάλι υπάρχει ένα φρένο. Το φρένο μου πλέον ονομάζεται συζυγικό…

Δε βαριέσαι … δεν θα με χωρίσει για κάτι τέτοιο… Έχω την ψευδαίσθηση (πες το έτσι) ότι θα με χωρίσει μόνο για απιστία… οπότε αυτό θα είναι πταίσμα και με πρότερο έντιμο βίο, καταπιεσμένη παιδική ηλικία και με λίγη καλή διαγωγή θα τη γλιτώσω εύκολα…

Ακόμα κι αν η γυναίκα μου αρχίσει να φωνάζει και να διαμαρτύρεται για την πράξη μου, έχω βρει τον τρόπο να την καθησυχάζω. Σε αντίθεση με τους γονείς μου, που δεν είχα βρει τον τρόπο να το κανω και αυτό με ειχε κανει να μην μπορω να αποκτησω οσα ηθελα ωσ παιδι. Η αλήθεια είναι πως εχω βρει τον τροπο όχι τυχαια αλλα βαση ερευνων και πολλων ωρων μελετησ και πειραματισμου. Είναι εντελωσ απλοσ και φυσικα μοναδικοσ τροποσ και ειμαι σχεδον βεβαιοσ ότι εχει εφαρμογη σε ολεσ τις γυναικεσ ειτε λιγο ειτε πολύ. Φυσικα δεν θα το αποκαλυψω το πώς. Γιατί τοσεσ ωρες δεν μπορουν να γινουν τοση σοφια με μια προταση. Εξ’ αλλου εκεινη ξερει… Πάντως αν τελικα δεν πιασει κανενα μετρο από αυτα, θα της το εξηγησω διαφορετικα:

· ο τοιχοσ του σπιτιου μασ στον οποιο εχουν γραφτει όλα αυτά που διαβαζεισ είναι και δικοσ μου και μπορω να τον κανω ο,τι θελω.

· εκτοσ αυτου ο τοιχοσ μπορει να ξαναβαφτει.

· Αν παντωσ εχεισ ακομα νευρα θα σου προτεινα να παρεισ καρεκλα και να γυρισεισ να απολαυσεισ την εξωτικη παραλια που εχω ζωγραφισει στον απεναντι τοιχο και τον εκπληκτικο γαλαζιο ουρανο με συννεφα και πουλακια στο ταβανι.

· Μην μου μουτρωνεισ μωρο μου. υπάρχουν τοσοι αλλοι τοιχοι μεσα στο σπιτι, σου αρκουν να εκφραστεισ ελευθερα και συ όπως θελεισ αν θελεισ...

Επιτέλους έγραψα και ζωγράφισα στους τοιχουσ του σπιτιου!!

οκ ξερω … θα καθαρισω και θα τα ξαναβαψω. ειμαι ξανα ενηλικασ και μαλιστα όχι ανωριμοσ και αναλαμβανω τις ευθυνεσ μου.

Περιμένω με ανυπομονησία και τις δικές σας σκέψεις σας! Φιλικά Πανος Κεχαγιόγλου

ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΝΙΚΗΤΟΙ

Εχθές 10/3 τέθηκε το θέμα αυτό στο εργαστήρι.
Επειδή το θέμα αυτό έχει συζητηθεί σε παρέες άσχετες με το εργαστήρι και πάντα καταλήγουμε στην απαρίθμηση περιπτώσεων που θεωρήθηκαν ότι αντιμετωπίσαμε κάποιον ηλίθιο και όχι στο γιατί μπορεί να συμβαίνει.
Θα θέλατε να το συζητήσουμε από εδώ?

ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ...ΧΟΙΡΟΣ ΣΤΟ ΠΑΖΑΡΙ; ΠΟΙΗΤΗΣ ΕΚ ΤΟΥ ΠΡΟΧΕΙΡΟΥ....

''Οι συγγραφείς στο αβγό'' είναι μια ομάδα 'νέων' ανθρώπων (γεννημένοι μετά το 1980 - εδώ, γελάει και το παρδαλό κατσίκι ) που πειραματίζονται πάνω στα όρια και τα νεύρα των φίλων τους , χρησιμοποιώντας τους, ως πιθανούς αναγνώστες των υποψηφίων best sellers ! Αααα καλό, ε; Οι φίλοι είναι σπουδαίο πράγμα, αλλά σχεδόν πάντα είναι σαν τα μούτρα σου, έχουν μια περίεργη ιδιοσυγκρασία...Ακούνε την ...άμμο της θάλασσας, διαβάζουν για δελφίνια και γλάρους, ταραξίες ύπνου,αγγέλους , για χοίρους, κότες και κατσίκια......δεν αντιδρούν, έχουν πάθει μια ιδιόμορφη ανοσία στις μ...Τα παιχνίδια που κάνουμε λοιπόν μεταξύ μας οι συγγραφείς, είναι ''πες μιά λέξη'' και ...γράψε κατι γι αυτό. Η συν-γραφέας Δέσποινα πάνω σε μιά ατάκα περί Μονμάρτης μου είπε , δεν γράφεις γι αυτό; Το θεώρησα μεγάλη πρόκληση και έγραψα:Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΜΟΝΜΑΡΤΗ....Ηθελα να βρώ μιαν άκρη,κάτι να θυμίζει την Μονμάρτη,ένα στέκι καλλιτεχνικό,όπου εσύ κι εγώ, θα κάναμε διαλογισμό !Ηθελα ν ακούσω την Αιντα, απέξω διάβασα ...''Κουιντα''.Μου άρεσε να ακούω Μπαχ, τώρα ακούω αχ και βαχ ...Ειπα δεν πάω στο Μουσείο, αλλά βρέθηκα στο ''Ενυδρείο'' !...Αγόρασα μια ακουαρέλα, είδα φως και ...μπήκα barbarella.Σκέφτηκα, λες να δω και τον Ελύτη; μα έπεσα σ έναν αλήτη.Εγώ που θαύμαζα Τσαρούχη, τρέχω στον...Χρυσοχοιδη ΑΛΛΟ ΚΟΤΑ...ΑΛΛΟ ΤΟΤΤΑ!η κότα έκανε το αβγό ή το αβγό την κότα;Είμαι συγγραφέας του αβγού ή συγγραφέας Κότα;....(Η Μονμάρτη μου έπεσε λίγο βαριά...έχω πιο light κουλτούρα)Σημείωση:Θα ήθελα να μεταφραστεί σε όλες τις εκλεπτυσμένες γλώσσες, να μελωποιηθεί, να σιγοτραγουδηθεί,να αφήσω ιστορία και να πάρω δύο - τρία πλοία ! Φαντάζομαι αν το διαβάσουν οι γείτονες της FYROM να αποτραπούν να θέλουν τον δικό μας ...πολιτισμό.Να πουν , αν είναι τέτοιος σας τον χαρίζουμε !To συγκεκριμένο ποίημα το αφιερώνω στον Δημήτρη Μελισσανίδη, που επιμένει να διαβάσω Ελύτη....